...Προς τις εκλογές

Δημήτρης Μπίρμπας, Αυγή, 06/02/2007

Με δεδομένες τις εκλογές, εντός του 2007, σχεδιάζουν τη δράση τους οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας Οι "διαψεύσεις" συνοδεύονται από ανακοινώσεις και κατανομές υποψηφιοτήτων. Συνέδρια πάνε κι έρχονται. Το κόμμα μας πρόκειται άμεσα να συζητήσει την εκλογική του τακτική, επιλογή της πλειοψηφίας η ανασύσταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Θέλω να θυμίσω ότι η ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος, από το 2000, είχε εκφράσει τη διαφωνία της για τον μονομερή προσανατολισμό σε λιλιπούτειες πολιτικές δυνάμεις – κυρίως – της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και την προγραμματική ένδεια στη "στρατηγική" επένδυση του εγχειρήματος. Έκφρασε δε την ανάγκη "περιορισμού" στα πραγματικά του όρια (ad hoc εκλογικές συνεργασίες, ενέργειες κοινής αντιπολιτευτικής δράσης σε μαζικούς χώρους και κινήματα – Forum, συνταγματική αναθεώρηση, Παιδεία κ.λπ.) και μάλλον δικαιώθηκε (ευρωεκλογές, δημοτικές και νομαρχιακές).

Η πολιτική πράξη έχει αποδείξει ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Το απελευθερωτικό όραμα του κομμουνισμού ουδεμία σχέση είχε με τους ολοκληρωτισμούς που πραγματοποιήθηκαν στο όνομά του. Η δεδομένη θέληση όλων για κοινές δράσεις της Αριστεράς, αν μεταφρασθεί ως ενότητα τώρα, πάση θυσία και μεταφερθεί από το γενικό στο συγκεκριμένο, παράγει κρίση στρατηγικής, τα τραγελαφικά μετεκλογικά του 2003 - του αλληλοσπαραγμού των "υποσχέσεων" για έδρες (στα οικονομικά όλα ετηρήθησαν) - και τις a la cart συνεργασίες και αντιπαραθέσεις στις ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές εκλογές.

Ισχυρίζομαι ότι οποιαδήποτε εκλογική τακτική του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ για να είναι βραχυ- μεσο- και μακροπρόθεσμα πολιτικά αποδοτική δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο υπαρκτό αίτημα της ενότητας της Αριστεράς. Πρώτον γιατί είναι ανέφικτο όταν η κύρια δύναμη, του ιστορικού χώρου της Αριστεράς, το ΚΚΕ, είναι στρατηγικά αντίθετη. Δεύτερον, γιατί η συνεργασία των υπολοίπων από μόνη της δεν συγκροτεί πειστική εναλλακτική εκλογική λύση στα δικομματικά αδιέξοδα.

Ενδεικτικές είναι οι αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις όπου, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης της κοινωνικής νομιμοποίησης των πολιτικών (Ν.Δ.) και επιλογών (ΠΑΣΟΚ) του δικομματισμού, η βελτίωση του ΣΥΝ είναι σημαντική μεν για τα δεδομένα μας (αύξηση 10-15%), οριακή όμως σε σχέση με το μέγεθος των δυνάμεων που τον αμφισβητούν.

Ο αριστερός κινηματικός ριζοσπαστισμός μας για να έχει πολιτικό και κοινωνικό αντίκρισμα, σταθερή και όχι "πτυσσόμενη" – ανάλογα με τη συγκυρία – βάση και κοινωνική αναφορά, πρέπει να εδράζεται στα βασικά χαρακτηριστικά του ιδεολογικού ρεύματος που εκπροσωπούμε στη χώρα. Αποτυπώνονται στον τίτλο μας και μας καθιστούν απόλυτα διακριτούς από όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς.

Η σύνθεση της ανανεωτικής κομμουνιστικής, μετακομμουνιστικής και σοσιαλιστικής Αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας και των πολύμορφων κοινωνικών κινημάτων (φεμινιστικού, εναλλακτικών κ.λπ.) προϋποθέτει ως στρατηγικές επιλογές:

- Τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία (Κοινοβούλιο, πολιτικές ελευθερίες, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα)

- Τον αριστερό ευρωπαϊσμό και με τη συμμετοχή στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (πάλη εντός για πολιτική ενοποίηση, εκδημοκρατισμό λειτουργιών, κοινωνική αλληλεγγύη, ανατροπή κυρίαρχων επιλογών)

- Το οικολογικό πρόταγμα ως ολιστική προσέγγιση, που διαπερνά σαν κόκκινο νήμα το σύνολο των προτάσεών μας για την ανάπτυξη και την οργάνωση της καθημερινής ζωής της κοινωνίας.

Η Αριστερά που στοχεύουμε οριοθετείται, επιβιώνει και αναπτύσσεται υπηρετώντας αυτές τις στρατηγικές. Οφείλει να καταθέτει την δική της εναλλακτική πρόταση εξουσίας - και ο ΣΥΝ έχει στοιχειωδώς περιγράψει το μπλοκ δυνάμεων και τους όρους συγκρότησης του - ανεξάρτητα αν υπάρχουν οι πολιτικοί όροι, στη συγκυρία, για την υλοποίησή της. Οι πολιτικοί και κοινωνικοί μας αγώνες χωρίς επιδίωξη εφικτής, υπό όρους, συμβολής μας στη διακυβέρνηση της χώρας (πολύ δε περισσότερο η άρνηση επιδίωξής της), καθιστούν το ρόλο μας περιθωριακό, στα όρια του θεσμικού εκπροσώπου της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Ρόλο που καλύπτει επαρκώς σήμερα το ΚΚΕ.

Η προσπάθεια ριζοσπαστικής πολιτικής παρέμβασης που θα δημιουργεί αλλαγές και ανατροπές στο δικομματικό σκηνικό, πέραν της κινηματικής δράσης προϋποθέτει την επιδίωξη και την επίτευξη αμφίπλευρων συμμαχιών, κοινωνικά και πολιτικά, δηλαδή και προς την αριστερή σοσιαλδημοκρατία και τον οικολογικό χώρο. Απαιτεί ένα συνεκτικό ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα με παγκόσμιο και ευρωπαϊκό ορίζοντα, ισχυρή περιφερειακή και τοπική διάσταση. Η πανθομολογούμενη ανάγκη για συνέχεια των επεξεργασιών του Προγραμματικού Συνεδρίου, προς αυτή την κατεύθυνση, ανεστάλη προ πολλού.

Τα προγραμματικά κείμενα των πιθανών επιλογών, της πλειοψηφίας, για εκλογική συνεργασία -είτε αυτά που είναι στις προθήκες είτε αυτά που είναι στα συρτάρια- με δυσκολία ξεπερνούν τα όρια μιας "αριστερής κινηματικής μπροσούρας". Δια της διολισθήσεως "...μην κολλήσουμε τώρα σε όρους, προέχει η ενότητα...", "ακυρώνουν" αξιόλογες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες και προσπάθειές μας, "θολώνουν" βασικά μας φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, αμφισβητούν τις στρατηγικές μας επιλογές στον ευρωπαϊκό χώρο (ΚΕΑ, σχέσεις με αδελφά κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν).

Ας πορευθούμε με σεβασμό στο διακριτό πολιτικό μας λόγο, χωρίς το άγχος της εκλογικής επιβίωσης, που "γενναιόδωρα" μας "παρέχεται" και από την κρίση του δικομματισμού. Επιδιώκοντας αμφίπλευρες εκλογικές συνεργασίες, πραγματικά στρατηγικού προσανατολισμού. Αποφεύγοντας υπερφίαλους ηγεμονισμούς, υποταγή σε αμετροεπή προαπαιτούμενα και εκ των προτέρων γνωστές ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.

Πρόσφατα κείμενα

Ημερολόγιο κειμένων

Θέματα επικαιρότητας

Αρθρογράφοι