Η ανάγκη αλλαγών στην Ε.Ε. και την Ελλάδα

Νίκος Χρυσόγελος, Ελευθεροτυπία, 24/02/2010

Δυστυχώς, η χώρα βρίσκεται μέσα στη δίνη μιας ανυπολόγιστης κρίσης με σημαντικές επιπτώσεις όχι απλώς στα δημόσια οικονομικά και στην οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνική συνοχή, την απασχόληση και την ευημερία των πολιτών.

Η διεθνής χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση απέκτησε στη χώρα μας αυτές τις δραματικές διαστάσεις εξαιτίας των αποτυχημένων οικονομικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια, ενός μοντέλου ανάπτυξης με ημερομηνία λήξης αλλά και ενός δικομματικού πολιτικού συστήματος το οποίο γιγάντωσε τη διαφθορά και την αναξιοπιστία.

Το πολιτικό σύστημα αδιαφορούσε ακόμα και όταν το πλοίο βυθιζόταν. Οταν η κυβέρνηση της Ν.Δ. είδε το πλοίο να κατευθύνεται στα βράχια αποφάσισε να το εγκαταλείψει, ενώ το ΠΑΣΟΚ, παρά το γεγονός ότι έβλεπε την καταστροφή που ερχόταν, υποσχόταν να συνεχιστεί το πάρτι στο κατάστρωμα. Αλλα υποσχέθηκε προεκλογικά, άλλα κάνει υπό καθεστώς πανικού μετεκλογικά.

Εστω και μετεκλογικά, η κυβέρνηση δεν επεξεργάστηκε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, άφησε τον χρόνο να περάσει χωρίς την αναγκαία προετοιμασία, έμεινε χωρίς γραμμές άμυνας απέναντι στην επερχόμενη κατάρρευση και την αναμενόμενη επίθεση των «αγορών».

Επαναπαύτηκε σε φαντασιώσεις ότι ο πρωθυπουργός «γνωρίζει τους ανθρώπους της Κομισιόν και έχει εξασφαλίσει την υποστήριξή τους». Τελικά αιφνιδιάστηκε και κινείται πλέον υπό καθεστώς πανικού και συνεχών πιέσεων, χωρίς συμμαχίες, προσκαλεί η ίδια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (!), αποδεικνύει ότι ήταν εντελώς απροετοίμαστη για ό,τι ήταν βέβαιο πως θα ακολουθούσε.

Ο πανικός και οι πιέσεις οδηγούν στη λήψη περιοριστικών μέτρων χωρίς ένα σχέδιο ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών στην οικονομία και στο μοντέλο ανάπτυξης και τα μέτρα αυτά εμφανίζονται σήμερα -λανθασμένα- σαν μονόδρομος. Σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης, μέτρα περιοριστικού κυρίως χαρακτήρα οδηγούν σε βαθύτερη οικονομική κρίση, γιγάντωση της ανεργίας και κοινωνικές συγκρούσεις. Είναι εντελώς λανθασμένες η εμμονή των κυρίαρχων δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε μέτρα περιοριστικού και δημοσιονομικού μόνο χαρακτήρα και η υιοθέτηση συνταγών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μέσα στην ίδια την ευρωπαϊκή ζώνη. Είναι αλήθεια, όμως, ότι η εικόνα αναξιοπιστίας της χώρας μας που κυριαρχεί σήμερα διεθνώς με ευθύνη των δύο κομμάτων εξουσίας κάνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων μέσα από ένα σχέδιο ευρωπαϊκής αλληλεγγύης εξαιρετικά δύσκολη.

Η σημερινή κρίση στην Ελλάδα δεν είναι μόνο δημοσιονομική. Η αντιμετώπιση των δημοσιονομικών δυσλειτουργιών της χώρας θα έπρεπε να ενταχθεί σε ένα ολοκληρωμένο και συνολικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων αλλά και ανάκτησης της αξιοπιστίας μας ως χώρας. Αμέσως μετά τις εκλογές η κυβέρνηση έπρεπε να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο, ένα Πράσινο New Deal, όπως προτείναμε ως Οικολόγοι Πράσινοι, που θα περιλάμβανε όχι μόνο μέτρα βελτίωσης των δημοσιονομικών με ορίζοντα 6-10 χρόνια αλλά και τη μεταρρύθμιση της οικονομίας, την αναζωογόνηση κοινωνικά και περιβαλλοντικά σημαντικών οικονομικών δραστηριοτήτων, τη δημιουργία χιλιάδων πράσινων θέσεων εργασίας, τη μεταρρύθμιση της διοίκησης και τη διασφάλιση μηχανισμών αξιοπιστίας και ελέγχου.

Οπεριορισμός της σπατάλης, της διαφθοράς και η δημιουργία χιλιάδων νέων πράσινων θέσεων εργασίας θα προσέφεραν έσοδα και εισοδήματα που θα μπορούσαν να συμβάλουν σταδιακά στη βελτίωση και των δημόσιων οικονομικών. Ενα τέτοιο σχέδιο -που θα ήταν μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κρίση και για άλλες χώρες- θα μπορούσε να αναζητήσει την υποστήριξη της Ε.Ε. μέσα από συμμαχίες μεταξύ χωρών αλλά και πολιτικών δυνάμεων, όπως πρότειναν οι Πράσινοι σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μπορούσε πράγματι να επιδείξει την κοινοτική αλληλεγγύη και να συμβάλει στην έξοδο από την κρίση των χωρών που βρίσκονται σήμερα σε δύσκολη θέση. Αλλά αυτό σήμερα δεν είναι καθόλου εύκολο γιατί αφ’ ενός η χώρα μας έχει περιπέσει σε πλήρη αναξιοπιστία και μοιάζει σαν ο αδύναμος κρίκος που μπορεί να γκρεμίσει το ασταθές οικοδόμημα του ευρώ κι αφ’ ετέρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση κυριαρχούν δυνάμεις που επιμένουν σε ένα κοινό νόμισμα χωρίς κοινή οικονομική πολιτική και χωρίς πολιτική ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η κρίση ανέδειξε τις διαχρονικές ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων 30 χρόνων και των δύο κομμάτων εξουσίας που οδήγησαν σε χρεοκοπία τη χώρα, σπατάλησαν τους ευρωπαϊκούς πόρους, άφησαν ανεξέλεγκτη τη γιγάντωση της διαφθοράς και την κυριαρχία ενός πνεύματος ατιμωρησίας, ταύτισαν την εικόνα της χώρας μας με την αναξιοπιστία, την ανικανότητα και τη διαφθορά. Η ανάπτυξη της χώρας βασίστηκε στη σπατάλη οικονομικών και φυσικών πόρων, σε ανεξέλεγκτο δανεισμό και στενές πολιτικές-πελατειακές σχέσεις, απαξίωση των δημόσιων αγαθών και της δημόσιας διοίκησης. Και σήμερα έφτασε δυστυχώς η ώρα του λογαριασμού σε πολύ δυσμενείς πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η οργή μεγάλου τμήματος της κοινωνίας.

Το πολιτικό σύστημα, τα δύο κόμματα εξουσίας δεν έχουν κάνει ακόμα ουσιαστική αυτοκριτική. Δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες σε όσους οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Οι κυβερνήσεις αλλά και η ελληνική κοινωνία έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης, όμως, και για τη σημερινή ευρωπαϊκή πορεία. Αντιμετώπιζαν πάντα την Ευρωπαϊκή Ενωση σαν μια αγελάδα την οποία θα μπορούσαμε να αρμέγουμε για πάντα χωρίς να πολυνοιαζόμαστε για το πολιτικό της μέλλον. Και τώρα η κυρίαρχη πολιτική αντίληψη στην Ε.Ε. γίνεται θηλιά στον λαιμό μας.

Επιδιώκουμε ως Οικολόγοι Πράσινοι να παίξουμε ένα ρόλο καταλύτη στις αλλαγές που απαιτούνται. Εκτός από τη μεταρρύθμιση της οικονομίας και την εμφάνιση νέων πολιτικών δυνάμεων στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, που θα περιορίσουν τη φούσκα των δύο κομμάτων εξουσίας και θα συμβάλουν στις βαθιές αλλαγές που είναι αναγκαίες πλέον για την ίδια την επιβίωσή μας, απαιτείται και ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αλλαγής της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η κρίση εκτός από απειλή παραμένει πάντα και μια ευκαιρία για αλλαγή και μεταρρύθμιση.

Θέμα επικαιρότητας:
Οικονομική κρίση

Σύνολο: 955 Κείμενα

Πρόσφατα κείμενα

Ημερολόγιο κειμένων

Θέματα επικαιρότητας

Αρθρογράφοι