Αρχική | Εκτύπωσε | Aποθήκευσε ως WORD | Aποθήκευσε ως HTML

Οι αποσιωπήσεις της διακήρυξης

Μαρία, Ρεπούση,

Το Βήμα της Κυριακής,


Η απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος να απευθυνθεί στον «λαό» για την κρίση καθώς και ο τρόπος με τον οποίο την πραγματοποίησε έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά πολιτικών παρεμβάσεων της Εκκλησίας που τείνουν να γίνουν συστημικό φαινόμενο της πολιτικής ζωής της χώρας. Με διάφορα προσχήματα που προσαρμόζονται στον πνευματικό ρόλο της Εκκλησίας έτσι όπως οι ίδιοι οι ιεράρχες τον αντιλαμβάνονται, η Ιερά Σύνοδος παραβιάζει συστηματικά τη σιωπή που αρμόζει στη διακηρυγμένη αποστολή της. Θεωρήσαμε κάποια στιγμή ότι για την παραβίαση αυτή ευθυνόταν η προηγούμενη ηγεσία της Εκκλησίας και ελπίσαμε στην αλλαγή πλεύσης με τη νέα ηγεσία. Συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο ότι το πρόβλημα δεν αφορά τα πρόσωπα αλλά τον θεσμό, έναν θεσμό που εκτρέπεται συστηματικά και πάντα στην ίδια κατεύθυνση προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικά του συμφέροντα. Αυτό είναι κατά τη άποψή μου το πρώτο πρόβλημα. Και είναι πρόβλημα λειτουργίας του πολιτεύματος.

Κοινή βάση των πολιτικών παρεμβάσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι η αντίδραση σε κάθε αλλαγή που ενδέχεται να χρειάζονται η χώρα και οι πολίτες αλλά θεωρείται επιζήμια για τα δικά της συμφέροντα. Η Εκκλησία δεν είναι απλά μια δύναμη που παρεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα, είναι μια αντιδραστική δύναμη που συντάσσεται σε πολλές περιπτώσεις με την οπισθοδρόμηση. Τρανό παράδειγμα η θέση της Εκκλησίας σε κάθε εκπαιδευτική αλλαγή που επιχειρεί να μεταρρυθμίσει το σχολείο και να λειτουργήσει κοινωνικοποιητικά για το σύνολο των μαθητών και μαθητριών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία, και που είτε δεν είναι ορθόδοξοι στο θρήσκευμα είτε δεν επιθυμούν να είναι θύματα της ορθόδοξης προπαγάνδας που γίνεται στα σχολεία. Οι ιεράρχες δεν απαιτούν μόνο να έχουν λόγο για τα αναλυτικά προγράμματα των σχολείων, τα μαθήματα, τα σχολικά βιβλία, τις σχολικές γιορτές. Απαιτούν να μη γίνουν αλλαγές που κλονίζουν την κυρίαρχη θέση της Ορθοδοξίας στην εκπαίδευση. Το απαιτούν για να ελέγχουν το περιεχόμενο της ιδιότητας του έλληνα πολίτη που καλλιεργείται στο σχολείο, για να διαιωνίζουν την ταύτιση της πολιτειότητας με την Ορθοδοξία και να διασφαλίζουν ένα μαζικό ποίμνιο, ένα πλήρωμα που είναι δικό τους, ομιλούν στο όνομά του και αντλούν πολιτική δύναμη από αυτό. Ακόμη και στην πρόσφατη παρέμβασή της με αφορμή την οικονομική κρίση, η Εκκλησία αυτόν τον ρόλο διεκδικεί για τον εαυτό της. Αναφέρεται και πάλι στην Εκπαίδευση. Αφού εκφράζει την ανησυχία της για «το νέο Λύκειο που ετοιμάζεται», αυτοαναγορεύεται εκπρόσωπος του έλληνα πολίτη, γίνεται η δυνατή φωνή του. «Πιστεύουμε» , σημειώνουν ακόμη, «ότι όντως τα σχολικά βιβλία γράφονται με την ευθύνη της Πολιτείας,αλλά το περιεχόμενό τους αφορά και τον τελευταίο έλληνα πολίτη που περιμένει από την Εκκλησία του να μεταφέρει με δύναμη τη δική του ταπεινή φωνή». Από τη μία στέκει η Πολιτεία και από την άλλη η Εκκλησία, η Εκκλησία ως εκπρόσωπος του πολίτη. Μια δύναμη που υπερασπίζεται τον λαό και τα συμφέροντά του απέναντι στην Πολιτεία, μια δύναμη που αντιστέκεται «στο πονηρό σύστημα αυτού του κόσμου». Μια Εκκλησία που, όπως ισχυρίζεται, δεν φοβάται να γίνει ιερομάρτυρας στον βωμό της αντίστασης. Στη δημιουργία αυτού του δίπολου, του Κακού και του Καλού, της Πολιτείας και της Εκκλησίας, της κοινωνίας των πολιτών και της κοινωνίας των πιστών, καθοριστική είναι η συμβολή της πολιτικής εξουσίας. Με την ανοχή ή και την υποστήριξή της η Εκκλησία της Ελλάδος έχει απειλήσει και καταφέρει πολλές φορές στο παρελθόν να γίνει «κράτος εν κράτει». Συχνά πυκνά επιβεβαιώνει τη δυνατότητά της να αντιπαρατίθεται και να βγαίνει νικήτρια.

Γιατί αυτή η συναίνεση; Γιατί η ελληνική Πολιτεία συνομιλεί με την Εκκλησία ως πόλο πολιτικής εξουσίας; Γιατί της αναγνωρίζει τον ρόλο του θεματοφύλακα του Ελληνισμού; Γιατί της επιτρέπει να παρεμβαίνει στην Εκπαίδευση; Γιατί εξακολουθεί να παραβιάζει την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης; Γιατί δεν εφαρμόζει την ισότητα της μεταχείρισης ανάμεσα στους πολίτες διαφορετικού θρησκεύματος; Γιατί εξακολουθεί να πληρώνει το προσωπικό της Εκκλησίας με τα χρήματα των Ελλήνων, χωρίς μάλιστα να έχει τη συναίνεσή τους; Γιατί δεν αντιμετωπίζει την Εκκλησία ως μεγάλο ιδιοκτήτη; Γιατί οι πολιτικοί τής τότε αντιπολίτευσης έσπευδαν να φωτογραφηθούν υπογράφοντας για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες; Το πρόβλημα είναι της Πολιτείας, της πολιτικής, των πολιτικών και των πολιτών και όχι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Με τη με αριθμό 44 διακήρυξή της «Προς τον λαό» η Εκκλησία μας είπε πολλά για την κρίση, τους δανειστές και τα λάθη μας. Κάποια από αυτά μάς θύμισαν τον λόγο πολιτικών κομμάτων ή και ομάδων που επιχειρούν κερδοσκοπώντας να δημιουργήσουν ή και να αυξήσουν την πολιτική πελατεία τους στη βάση της βαθιάς κρίσης που περνάει η χώρα. Αυτό που η Εκκλησία δεν μας είπε στη με αριθμό 44 διακήρυξή της προς τον ελληνικό λαό είναι η δική της συμβολή σ΄ αυτή την κρίση. Η Εκκλησία αποσιώπησε τη φοροασυλία της, τη δική της συμβολή στην αύξηση του δημόσιου χρέους, τη σκληρή της διαπραγμάτευση για να διατηρήσει τα οικονομικά της προνόμια, τη δική της διαπλοκή. Δεν μας απάντησε επίσης γιατί δεν συμμετέχει κι εκείνη, όπως όλοι, στη βελτίωση των δημόσιων οικονομικών της χώρας. Πού είναι, αλήθεια, το κρασί και το λάδι της;


Σχόλιο 1: ΑΚΡΑΙΑ ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ

Γιώργος Μ., 28/12/2010 04:24:48

Φανατικές οι απόψεις της Μ. Ρεπούση. Για το ίδιο θέμα έχουν γραφτεί απόψεις αξιόλογες, με νηφαλιότητα.

Σχόλιο 2: Πες τα Χρυσόστομη

Γεωργία Βαρελά, 29/12/2010 07:45:38

Πες τα Χρυσόστομη....

Εμένα πάντως που έτυχε να έχω παππου αριστερό και βαθιά θρησκευόμενο, η στάση της εκκλησίας με απωθεί και για τους λόγους που αναφέρει το κείμενο της Ρεπούση αλλά και για τους λόγους που έχουν να κάνουν με την ιεροσυλία της ίδιας της πνευματικότητας!

Εξάλλου ο αριστερός αυτός παππούς πάντα εξιστορούσε με ιδιαίτερη θέρμη την είσοδο του Χρηστού στην εκκλησία ...εκεί που τα σπάει και φωνάζει ότι κάνετε οίκο εμπορίου τον οίκο του πατρός μου!

Αυτό δηλαδή που πάντα έκανε, η κάθε φορά επίσημη εκκλησία.

Κια επειδή ρωτάς, το κρασί και το λάδι αγαπητή Μαρία δεν το χαρίζουν, το πουλάνε ακριβά, ειδικά σε γάμους και βαφτίσια....

Σχόλιο 3: Έχει δικαίωμα η εκκλησία να ομιλεί;

Σωτήρης Οικονόμου, 30/12/2010 16:10:07

Η πρόσφατη διακήρυξη της Εκκλησίας είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια φωτεινή απόδειξη ότι δεν νοιάζεται μόνον για την "πέραν του τάφου ζωή", ότι δεν είναι θεσμός μόνον για την ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου, αλλά και για την επίγειο ζωή, για την υλική του υπόσταση, που, αφημένη στην δικαιοδοσία των κάθε λογής καθ΄ ύλην "αρμοδίων" (πολιτικών, κομμάτων, οικονομικών παραγόντων, δημοσιογράφων κλπ) έφθασαν τη χώρα και το λαό της στο χάλι που είμαστε σήμερα. Για το χάλι αυτό έχει βέβαια μερίδιο ευθύνης και η Εκκλησία. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, άνθρωποι της Εκκλησίας.

Είναι όμως το μεγαλύτερο; Γιατί έχουμε βαλθεί, όταν λέει την άποψή της για τα προβλήματα της κοινωνίας, να της κλείνουμε το στόμα; Ποιον ενοχλεί ο λόγος περί δικαιοσύνης της Εκκλησίας; Κάθε αλλαγή που επιχειρείται στα πολιτικά και οικονομικά θέματα είναι πάντα προς θετική κατεύθυνση και δεν πρέπει να αντιδράει ειδικά η Εκκλησία; Γνωρίζουμε πολύ καλά τις στενές σχέσεις ανθρώπων της Εκκλησίας και με το πολιτικό καστεστημένο και με την δικτατορία παλαιότερα. Γνωρίζουμε και τις παραφωνίες που ακούγονται και σε εθνικά και σε άλλα θέματα. Κάποιες φορές μάλιστα σε πλήρη αντίθεση με την Χρηστική διδασκαλία. Υπήρχαν όμως και κάποιες μορφές που συνέπαιρναν τον δημοκρατικό κόσμο. Ας θυμηθούμε τον Πυρουνάκη. Ας θυμηθούμε τον διάκο Λαγουδάκη που υπήρξε θύμα "τροχαίου" επί χούντας όταν κατήγγειλε την νοθεία στις φοιτητικές εκλογές το 1973. Και σήμερα υπάρχουν πολλοί, άγνωστοι στο πλατύ κοινό, αλλά και γνωστοί, που είναι αξιολογότατοι για το έργο που κάνουν στην κοινωνία, μέσα στα πλαίσια της δικής τους αντίληψης.

Η "ισότητα των όπλων" σε ότι αφορά την πίστη ή την μη πίστη των ανθρώπων, ανεξάρτητα από δόγματα, είναι σεβαστή. Δεν μπορούμε όμως να ελαχιστοποιήσουμε την ελευθερία της έκφρασης, για να μην θιγούν όσοι έχουν διαφορετική γνώμη. Διαφορετικά οδηγούμαστε σε μια κοινωνία αποστειρωμένη, όπου οι μεν δεν θα πρέπει να φοράνε μαντήλες, γιατί κάτι εκφράζει, οι δε, ίσως δεν θα μπορούν να φοράνε ράσα, γιατί κάτι άλλο εκφράζει και θίγεται ο τρίτος που τον βλέπει κ.ο.κ.

Ας αφήσουμε την ελευθερία του λόγου ελεύθερη αν δεν φοβόμαστε την αλήθεια. Έτσι κι αλλιώς έχουν δώσει πολλές αφορμές για κριτική, για σχόλια και οι θρησκευτικοί και οι πολιτικοί και οι ακαδημαϊκοί ηγέτες. (Αλήθεια πού είναι οι τελευταίοι;) Ας απαντηθεί επιτέλους η ουσία της διακήρυξης της ιεραρχίας "από ποιους κυβερνάται η χώρα μας" και ας αφήσουμε στην άκρη λογικές ότι δεν μπορείτε να ομιλείτε. Όταν οι πάντες έχουν το δικαίωμα αυτό. Και οι πάντες γνωρίζουν ότι εκθέτοντας τις απόψεις τους ταυτόχρονα κρίνονται, από το αλάνθαστο κριτήριο της συνείδησης των ανθρώπων.

Σχόλιο 4: To πρόβλημα με την Εκκλησία...

Αλέξανδρος Καραγιάννης, 01/01/2011 09:29:16

είναι η προσπάθεια επιβολής των αντιλήψεων της ακόμα και σε εκείνους που έχουν άλλη άποψη.

Επίσης η άρνησή της να φορολογηθεί, την ώρα που το κορόιδο ο έλληνας φορολογούμενος πληρώνει τη μισθοδοσία της.

Δεν έχω πρόβλημα να εκφράζει η εκκλησία πολιτικές απόψεις.Ας ιδρύσει ένα Χριστιανικό Κόμμα και ας το κάνει μέσα από αυτό. Για να δούμε και την πραγματική απήχηση όσων λέει μέσα στην κοινωνία.Αλλά είναι τουλάχιστον γελοίο να μιλάει εκ μέρους του 97% των πολιτών που βαπτίστηκαν ορθόδοξοι χωρίς να τους ρωτήσει απολύτως κανένας.

Και έχω σαφώς πρόβλημα με την ετσιθελική επιβολή τελετών, βλέπε γαμοι, βαφτίσια, κηδείες, ώστε να λαμβάνει από εκεί μια επίπλαστη αναγνώριση ακόμα και αυτών που δεν πιστεύουν αλλά δεν έχουν καμια διαθεση να τσακώνονται με ολόκληρο το σόι τους που συνήθως ακολουθεί την πλειοψηφούσα άποψη.

Σχόλιο 5: Για την ανακοίνωση της Ιεραρχίας

Δημήτρης Τζαμουράνης, 01/01/2011 10:12:09

Απορία και πικρό χαμόγελο προκαλεί η ανακοίνωση της ιεραρχίας. Όλοι γνωρίζουν ότι η Εκκλησία έχει μερίδιο ευθύνης στην οικονομική λεηλασία του τόπου. Αναρίθμητες χαριστικές ρυθμίσεις, λεηλασία της Δημόσιας γης, καταπατήσεις κλπ. Συναλλάσσεται με το παθογενές πολιτικό κατεστημένο, το οποίο έχει στηρίξει παντί σθένει. Ας δούμε οι κατευθυνόμενες σταυροδοσίες ποιούς βουλευτές, ποιους δημάρχους και νομάρχες στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμα και στις πρόσφατες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Εκφράζει στο μέγιστο βαθμό πολλές από τις παραδεδομένες παθογένειες, αυτές ακριβώς που πρέπει να εγκαταλειφτούν. Εμποδίζει δραστήρια τον εκσυγχρονισμό της Παιδείας, της Δικαιοσύνης και γενικά των θεσμών. Τώρα τί προσπαθεί να παραστήσει; Όλοι είναι ολίγον αντιμνημονιακοί. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Αργά ή γρήγορα η κρίση θα οδηγήσει την ΕΕ και την Ευρωζώνη ή στη διάλυση ή στην πολιτική και οικονομική ενοποίηση. Παρά τις αντιθέσεις στην Ευρώπη, πιστεύω ότι υπάρχει τουλάχιστον το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Καμιά χώρα δεν είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να σταθεί μόνη στο παγκόσμιο στερέωμα. Τώρα μοιράζεται η επιρροή. Σε αυτό το περιβάλλον η επιρροή της Εκκλησίας, οι χαριστικές ρυθμίσεις, ο ρυθμιστικός της ρόλος στα ζητήματα που αφορούν τη ζωή όλων των Ελλήνων πολιτών, θα είναι πολύ πιο περιορισμένος. Παίρνει λοιπόν από τώρα θέση κατά της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και αποκαλύπτει ότι έκανε πλάτη τόσα χρόνια, μόνο για να παίρνει τις παχυλότατες Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (αγροτικές, ΜΚΟ κλπ). Σε μια οικονομική ενοποίηση, όπου η Ευρώπη θα δανείζεται σαν ενιαία οντότητα, σίγουρα κάποια πράγματα που κάποιοι ξέρουν, θα πρέπει να τα ξεχάσουν... Να πω πως είχαμε ένα επιτυχημένο μοντέλο, τέλος πάντως κάπως κατανοεί κανείς τη διάθεση να συντηρηθεί. Όταν όμως έχουμε ένα χρεοκοπημένο μοντέλο, μόνο στην έγνοια να μη χάσει το παίγνιο της εξουσίας μέσα σε αυτό μπορεί κανείς να αποδώσει αυτή την παρέμβαση και αυτό είναι λυπηρό. Ποια είναι λοιπόν το «παραδεδομένα» του λαού μας, που απειλούνται με εξαφάνιση; Μήπως ακριβώς εκείνα που πρέπει όντως να αλλάξουν; Σίγουρα μαζί με αυτά τα ξερά και κάποια χλωρά.

Παίρνει από τώρα θέση η Εκκλησία ενάντια στο μεγάλο ΝΑΙ που πρέπει να πουν οι Έλληνες. Γιατί η Ευρώπη δεν είναι μονοσήμαντη. Σήμερα έχουμε περιοριστικές πολιτικές, αύριο μπορεί να έχουμε πιο αναπτυξιακές πολιτικές. Το ναι είναι για την Ευρώπη. Μια μερίδα των Ελλήνων πολιτών βέβαια, που βρίσκεται και την Αριστερά και στο βαθύ ΠΑΣΟΚ και στη Δεξιά, θέλει να γίνουμε Καζακστάν, με όλα τα παρελκόμενα στον τρόπο διακυβέρνησης και την ποιότητα του Κράτους Δικαίου, αν υπάρχει κάτι τέτοιο στο μαφιοζοκρατούμενο πρότυπο των πρώην σοβιετικών «δημοκρατιών». Η ευθύνη στη φάση αυτή όλων των κοινωνικών τάξεων, ακόμα και της καθηλωμένης στη ΝΔ από συνήθεια και από «οικογενειακή παράδοση» μεσοαστική, είναι μεγάλη. Κανείς δε δικαιούται να δικαιολογείται ότι δεν ήξερε.

Ώρες είναι λοιπόν τώρα να σηκώσει και πάλι η Εκκλησία το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, όπως με τις ταυτότητες. Κανένας θεσμός στη σημερινή Ελλάδα της χρεοκοπίας, ούτε η Βουλή, ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε η Εκκλησία, ούτε ο Στρατός ή η Αστυνομία, ούτε τα κόμματα δεν έχει το κύρος και το βάρος να προσδιορίζει και να περιορίζει εκεί όπου θέλει το περιεχόμενο της Ελληνικότητας. Όλα είναι στο τραπέζι του ανακαθορισμού και πολλά από τα παραδεδομένα καλώς θα χαθούν. Ασφαλώς ελευθερία λόγου λοιπόν, για όλους και για την Εκκλησία, αλλά με κριτική ανάγνωση. Κανείς δεν είναι θέσφατο.

Εκτύπωση στις 26/02/2020
Από την ιστοσελίδα Ανανεωτική
www.ananeotiki.gr/el/articles.asp?tid=5498