Η εμπορική συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur προβάλλεται ως εμβληματικό βήμα οικονομικής προόδου και διακρατικής σύγκλισης, ωστόσο πίσω από το κανονιστικό λεξιλόγιο της «ανάπτυξης» και της «ανταγωνιστικότητας» διαγράφεται ένα πρότυπο συστηματικής οικολογικής υποβάθμισης. Ο Νίκος Χαραλαμπίδης, γενικός διευθυντής της Greenpeace, τονίζει ότι η συμφωνία θα είναι καταστροφική για τον Αμαζόνιο, καθώς το εμπόριο ζωοτροφών και ζωικών προϊόντων από αποψιλωμένα δάση του μεγαλύτερου πνεύμονα της Γης αλλά και η χρήση φυτοφαρμάκων εξασφαλίζουν τοξική ρύπανση και υποβάθμιση των οικοσυστημάτων. Σημειώνει δε μια διάσταση που περνά απαρατήρητη και σχετίζεται με την ηλεκτροκίνηση στην Ε.Ε. και την εξαγωγή αυτοκινήτων (εσωτερικής καύσης) σε άλλες περιοχές του πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κλιματική κρίση.
Καταλήγοντας ζητά να μην ψηφιστεί η συμφωνία από το Ευρωκοινοβούλιο ώστε να δοθεί χρόνος να κατανοηθεί και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού τι σημαίνει η συμφωνία αυτή, για την οποία ήδη 2 εκατομμύρια πολίτες της Ε.Ε. και 450 οργανισμοί -μεταξύ των οποίων και η Greenpeace- έχουν υπογράψει την έκκληση Stop EU-Mercosur.
Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι κύριες προκλήσεις για την προστασία των δασών και των οικοσυστημάτων στο πλαίσιο της συμφωνίας Ε.Ε.-Mercosur;
Η συμφωνία διευρύνει και αυξάνει το ήδη υπάρχον εμπόριο ζωοτροφών και ζωικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική προς την Ε.Ε., μεγάλο μέρος από τα οποία προέρχονται από αποψιλωμένα δάση του Αμαζονίου. Αναμένεται λοιπόν αύξηση της αποψίλωσης. Η αυξημένη βιομηχανικής κλίμακας παραγωγή συνοδεύεται από τη χρήση χημικών φυτοφαρμάκων (ζιζανιοκτόνων και εντομοκτόνων). Μέρος της συμφωνίας αποτελεί και η εξαγωγή φυτοφαρμάκων από την Ε.Ε. προς τη Λατινική Αμερική. Συνεπώς, η τοξική ρύπανση και η υποβάθμιση οικοσυστημάτων είναι «εξασφαλισμένες».
Μια άλλη διάσταση που περνά απαρατήρητη σχετίζεται με σημαντικό μέρος των ευρωπαϊκών εξαγωγών, και συγκεκριμένα τα αυτοκίνητα. Με άλλα λόγια, η Ε.Ε. επιταχύνει την ηλεκτροκίνηση και αυξάνει την εξαγωγή κινητήρων εσωτερικής καύσης σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Μια τέτοια πρωτοβουλία ενέχει ρόλο οικονομικού διεξόδου για τη βαριά βιομηχανία της Ε.Ε. και πλήρους αδιεξόδου για την έγκαιρη αντιμετώπιση της παγκόσμιας πρόκλησης που ονομάζεται κλιματική αλλαγή.
Πώς αξιολογείτε το «πρόσθετο πρωτόκολλο» (side letter) που υποτίθεται ότι περιορίζει την αποψίλωση, όταν οι μηχανισμοί επιβολής του είναι σχεδόν ανύπαρκτοι;
Βιώνοντας καθημερινά τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, η αξία της βιοποικιλότητας και των υγιών οικοσυστημάτων αναδεικνύονται σε όλο τους το μέγεθος. Εδώ το δάσος του Αμαζονίου έχει να επιτελέσει ένα αναντικατάστατο ρόλο. Η παρακολούθηση -σε πραγματικό χρόνο- μιας περιοχής στο μέγεθος της Ευρώπης είναι ένα τιτάνιο έργο. Οι μέχρι στιγμής επιδόσεις των μηχανισμών παρακολούθησης είναι ανησυχητικά απογοητευτικές. Η προστασία του δάσους του Αμαζονίου ήταν βασικό ζητούμενο της COP 30 που πραγματοποιήθηκε στο Μπελέμ της Βραζιλίας, τα αποτελέσματα της οποίας ήταν κατώτερα των προσδοκιών. Το τελευταίο που χρειάζεται ο Αμαζόνιος (οι φυλές που ζουν εκεί, η βιοποικιλότητα, ο πλανήτης, η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής) είναι μεγαλύτερη πίεση/αποψίλωση στο δάσος του Αμαζονίου. Η αύξηση αυτής της πίεσης είναι καταστροφική.
Με δεδομένο τον κανονισμό EU Deforestation Regulation, ποια μέτρα θεωρείτε απαραίτητα ώστε οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων να μην συμβάλλουν σε αποψίλωση;
Η Ε.Ε. ήδη εισάγει σημαντικές ποσότητες σόγιας (κατά κύριο λόγο μεταλλαγμένη) και κρέατος από τη Λατινική Αμερική. Με αυτή την έννοια, η προστασία του Αμαζονίου δεν χρειάζεται νέους Κανονισμούς αλλά μείωση των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων που προέρχονται από περιοχές που έχουν δημιουργηθεί από αποψίλωση των τροπικών δασών και αποθάρρυνση δημιουργίας νέων τέτοιων περιοχών μέσα από το κλείσιμο των εμπορικών οδών. Η Mercosur κάνει το ακριβώς αντίθετο.
Ποια θεωρείτε ότι θα πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα σε αυτό το στάδιο της συμφωνίας από πολίτες και φορείς περιβαλλοντικής προστασίας;
Να μην ψηφιστεί (εγκριθεί) από το Ευρωκοινοβούλιο. Αυτό θα δώσει χρόνο να γίνουν συζητήσεις με όλους τους εμπλεκόμενους και ενδιαφερόμενους εταίρους (πέραν αυτών που έχουν προφανές όφελος, όπως η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία) και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού να κατανοήσουν -κυρίως μικροί παραγωγοί- τι σημαίνει γι’ αυτούς και να δούμε (ως Ε.Ε. και Λατινική Αμερική) αν και με ποιους όρους μια τέτοια συμφωνία μπορεί να είναι επωφελής για την κοινωνία, το περιβάλλον και την οικονομία στην Ευρώπη. Μέχρι στιγμής αυτό δεν συμβαίνει. Στην Ε.Ε. ήδη 2 εκατομμύρια πολίτες και φορείς έχουν υπογράψει έκκληση εναντίον της συμφωνίας Mercosur. Η Greenpeace είναι ένας από αυτούς.
Εκτύπωση στις: 2026-01-19
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?export=html&tid=13852