Το θαλάσσιο στρατιωτικό drone «ουκρανικής κατασκευής και κυριότητας» στη Λευκάδα, θέτει ευθέως ένα τεράστιο ζήτημα: αυτό της οικολογικής καταστροφής και περιβαλλοντικής ασφάλειας στη χώρα μας και στις χώρες της ευρύτερης Μεσογείου. Πέραν των καταστροφικών επιπτώσεων για την οικονομία, τουρισμό κλπ. Πέραν των τεράστιων κινδύνων για την ασφάλεια των πολιτών και της της ναυσιπλοΐας. Πέραν των διαστάσεων εθνικής ασφαλείας για τη χώρα μας και για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Πέραν των τεχνικού ενδιαφέροντος διαπιστώσεων για τη λειτουργία και την καταστροφική αποτελεσματικότητά του. Πέραν, τέλος, και της περιέργειας που προκαλεί, ως… εξελιγμένο πυρπολικό, στους πολίτες μιας χώρας με την μακρόχρονη ιστορία της, τόσο με το «υγρό πυρ» όσο και τα μπουρλότα του ΄21!
Εξηγούμαι:
Χρόνια τώρα, και στη χώρα μας, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της ευαίσθητης οικολογικά, «κλειστής» Μεσογείου, υπάρχει μια εντονότατη συζήτηση, πολεμική πολλές φορές, για τους τεράστιους κινδύνους ρύπανσής της. Στη μεγάλη κλίμακα, πρωταρχικά, στο στόχαστρο βρίσκονται οι εξορύξεις υδρογονανθράκων, αλλά και οι διακινήσεις των μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου και LNG με τα θηριώδη, αλλά και μικρότερα δεξαμενόπλοια.
Ο επαπειλούμενος κίνδυνος ενός «ατυχήματος» και η εικόνα μιας τεράστιας πετρελαιοκηλίδας στην ευαίσθητη αυτή περιοχή, στην κλειστή Μεσόγειο με τις ακτές της, έχουν αναγκάσει, όχι μόνο τις χώρες της Ε.Ε. για μια σειρά περιβαλλοντικών μέτρων πρόληψης, τουλάχιστον για τον περιορισμό των «τυχαιοτήτων». Πάντα ανεπαρκών, αλλά σε κάθε περίπτωση μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι «απασχολούν» τις διεθνείς αλλά και τις εθνικές αρχές.
Η αντιμετώπιση της εμφάνισης αυτού του ουκρανικού drone, θα περιοριστεί στην ενημέρωση των Συμβουλίων την Υπουργών της Ε.Ε.;
Ποιές κοινές ενέργειες, πέραν από τα προδήλως αναγκαία διαβήματα προς την Ουκρανία, κατά προτεραιότητα, των χωρών της ΕΕ που έχουν ακτές στην Μεσόγειο, δηλ. Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Μάλτα, Κροατία, Σλοβενία, Ελλάδα, Κύπρος εξετάστηκαν να αναληφθούν;
Η κ. Κάλλας και η κ. Φον ντερ Λάϊεν ποιες ακριβώς πρωτοβουλίες ανέλαβαν να προωθήσουν;
Στην Αθήνα το θέμα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, καθώς πριν από τέσσερις μήνες διαπιστώθηκε ότι τα ουκρανικά drones δεν περιορίζουν τη δράση τους στη Μαύρη Θάλασσα. Έπληξαν το δεξαμενόπλοιο Qendil, του λεγόμενου «σκιώδους» ρωσικού στόλου, ενώ έπλεε νοτιοδυτικά της Κρήτης. Στις 3 Μαρτίου 2026, στην κεντρική Μεσόγειο, ανοικτά των νότιων ακτών της Μάλτας το πλοίο μεταφοράς LNG, το Arctic Metagaz υπέστη τεράστιες καταστροφές από επίθεση παρόμοιου ουκρανικού USV. Και για τα δυο συμβάντα οι πληροφορίες είναι …φειδωλές.
Στη Μαύρη Θάλασσα έχουν ήδη χτυπήσει 14 ρωσικού ενδιαφέροντος δεξαμενόπλοια, εκ των οποίων τα 8 έχουν βυθιστεί, με περιβαλλοντολογικές συνέπειες, που δεν έχουν γίνει γνωστές, μια και στους πολέμους το τελευταίο που μετρούν οι εμπόλεμοι είναι οι περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις.
Απαιτείται τόσο από την Ελλάδα, όσο και από την Ε.Ε. στο σύνολό της μια τεράστια αφύπνιση και εγρήγορση πριν να είναι πολύ αργά! Η Μεσόγειος βρίσκεται μπροστά σε ένα επιπλέον κίνδυνο.
Η απόφαση της Ουκρανίας να εξάγει τον πόλεμο με τη Ρωσία, έξω από την Μαύρη Θάλασσα πρέπει να αποτραπεί με κάθε τρόπο.
Δεν αρκούν τα αναγκαία διαβήματα. Η συνέχιση καταβολής της πρωτοφανούς στρατιωτικής βοήθειας και της ενίσχυσης δισεκατομμυρίων στην Ουκρανίας από την Ε.Ε. πρέπει να προϋποθέτει την άμεση παύση πολεμικών επιχειρήσεων, τύπου USV κλπ από τη Μεσόγειο. Και η Ελλάδα, που έχει στηρίξει, ηθικά και στρατιωτικά την Ουκρανία οφείλει να είναι επισπεύδουσα χώρα.
Εκτύπωση στις: 2026-05-14
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?export=html&tid=13957