Πρόταση για «πέντε μικρές επαναστάσεις» από τον Γ. Ραγκούση

Γιάννης, Ραγκούσης

Άρθρο του Νίκου Παπαδημητρίου, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-01-07

Στην αρχή ενός κρίσιμου για τον προοδευτικό χώρο έτους ο Γιάννης Ραγκούσης καταθέτει δημοσίως πέντε συνοπτικά κείμενα υπό τον τίτλο «Πέντε μικρές -συνεξαρτώμενες- επαναστάσεις για να πάμε στην επόμενη Ελλάδα». Τα δύο πρώτα από αυτά αλλά και το πολιτικό πλαίσιο έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί και τα κυριότερα σημεία αυτών παρουσιάζει σήμερα η «Εφ.Συν.». «Πρόκειται για μια προγραμματική δουλειά που απευθύνεται πλέον στο σύνολο του προοδευτικού κόσμου κι όχι μόνο στα στενά κομματικά όρια του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ» διευκρινίζει το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, που έχει την αρμοδιότητα της παραγωγής νέων ιδεών στο πλαίσιο της Π.Γ.

Το πολιτικό πλαίσιο

Σύμφωνα με τον Γ. Ραγκούση, «η έξοδος της προοδευτικής παράταξης από τη σημερινή και παρατεταμένη στασιμότητα δεν πρόκειται να προέλθει ούτε μέσω συμπλεύσεων με ριζοσπάστες δημαγωγούς που αυτονομημένοι παρεπιδημούν στον χώρο μετά το 2015, ούτε μέσω ανεύθυνης παροχολογίας, ούτε μέσω μιας εισαγγελικής Αριστεράς που δίνει τον τόνο τα τελευταία χρόνια. Η δημοκρατική προοδευτική παράταξη δεν θα ξαναγίνει μεγάλη ούτε μέσα από μια στείρα αντιδεξιά, ή ακόμη χειρότερα στείρα αντιμητσοτακική ρητορική του τύπου “να ενωθούμε όλοι μαζί για να τον ρίξουμε”. Η σύγχρονη κοινωνία δεν πείθεται από μία ρηχή αντιδεξιά ρητορία, αναζητά εναλλακτικό προοδευτικό σχέδιο κι ελπίδα», είναι η προσέγγιση του έμπειρου πολιτικού.

Υπό το πρίσμα αυτό, συμπεραίνει ότι «η αναγέννηση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης θα καταστεί εφικτή εφόσον προχωρήσει σε μία αξιακή επαναθεμελίωση του εαυτού της και αρθρώσει ένα νέο αφήγημα για το πού πρέπει να πάει η χώρα. Εφόσον ηγηθεί ξανά μεγάλων πολιτικών για την πατρίδα και τον λαό. Και μεγάλες πολιτικές είναι εκείνες που τοποθετούν στο επίκεντρο τα θεμελιώδη ζητήματα του μέλλοντος, τον σκληρό πυρήνα των εθνικών μας προκλήσεων:

● Την ανατροπή του μεταπολεμικού μοντέλου οικονομικής μεγέθυνσης μέσω της κατανάλωσης, το οποίο αναπαράγει συστηματικά ελλείμματα και δημοσιονομικές κρίσεις,

● την εθνική άμυνα και ασφάλεια στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης,

● την αντιμετώπιση της ασφυκτικής και καταθλιπτικής καθημερινότητας στην Αττική και στα μεγάλα αστικά κέντρα, με οξυμένα προβλήματα όπως η στέγη και το κυκλοφοριακό,

● το δραματικό δημογραφικό πρόβλημα,

● την πρωτοφανή διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων,

● την ανησυχητική παρακμή του εκπαιδευτικού μας συστήματος,

● τη λαχτάρα για ένα νέο κράτος αξιοκρατίας,

● τη διαμόρφωση μιας εθνικά σχεδιασμένης μεταναστευτικής πολιτικής, συμβατής με το διεθνές δίκαιο, η οποία θα καθορίζει όχι μόνο τον μέγιστο αριθμό νομίμως διαμενόντων μεταναστών αλλά και τις χώρες προέλευσής τους,

● την προσδοκία του ελληνικού λαού για μια καλύτερη ζωή με καλύτερες δουλειές και καλύτερους μισθούς όχι μέσω περιστασιακών παροχών αλλά μέσω παγιωμένων παραγωγικών δομών».

Τούτων δοθέντων, υπογραμμίζει, «στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε όχι έναν ακόμη “προοδευτικό κατάλογο υποσχέσεων”, αλλά έναν καταστατικό χάρτη μεγάλων πολιτικών για το μέλλον της πατρίδας και του λαού. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν η προοδευτική παράταξη μπορεί πράγματι να ανταποκριθεί σε αυτή την ιστορική πρόκληση. Η απάντηση εξαρτάται από 4+1 κρίσιμες προϋποθέσεις:

1. Εάν θα συνδεθεί όχι μόνο με τα προβλήματα, αλλά και με τα όνειρα των πολιτών.

2. Εάν θα ηγηθεί ενός μεγάλου αγώνα, που θα μετασχηματίσει το μεταπολεμικό μοντέλο ανάπτυξης, μετατρέποντας την Ελλάδα από κοινωνία υπερκαταναλωτών εισαγόμενων αγαθών σε κοινωνία κυρίως παραγωγών.

3. Εάν θα εμπιστευθεί τη νέα γενιά και ανοιχθεί στον ορίζοντα των καινοτόμων ιδεών που αυτή παράγει.

4. Εάν θα τεθεί επικεφαλής μίας ηθικής και αξιακής επανάστασης στους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα, με πρώτη προτεραιότητα την αξιοκρατία, καθώς και την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς.

4+1. Και ίσως σημαντικότερο, εάν για όλα τα παραπάνω θα διατυπώσει κάποια νέα ιδέα, πέρα από παρωχημένα ρητορικά σχήματα και τις πληκτικές αναπαραγωγές ιδεολογικών στερεοτύπων».

Τα πέντε κείμενα

Από τις «πέντε μικρές, συνεξαρτώμενες επαναστάσεις για να πάμε στην επόμενη Ελλάδα», ο Γ. Ραγκούσης προς ώρας έχει δημοσιοποιήσει τις δύο πρώτες («εθνικό είναι το παραγωγικό» και «για την απο-αττικοποίηση του μέλλοντός μας». Το επόμενο κείμενο αφορά την «αποκρατικοποίηση της καθημερινής μας ζωής, με ένα νέο κράτος αξιοκρατίας στους αρμούς της εξουσίας». Ενώ τα δύο τελευταία... κρύβουν και από μία είδηση: «Για μία νέα κρίσιμη βαθμίδα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα» είναι ο τίτλος του τέταρτου, όταν στο τελευταίο κείμενο προτείνει «εθνικό κοινοβούλιο που θα συγκροτείται από 250 βουλευτές, 150 εκλεγόμενους σε ισάριθμες μονοεδρικές και 100 εκλεγόμενους σε 11 μείζονες εκλογικές περιφέρειες, με όριο τα 12 χρόνια θητείας».

«Το εθνικό μας κλισέ, “να αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο γιατί αυτό είναι το πρόβλημα”, είναι βαθιά εσφαλμένο», σύμφωνα με το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και τούτο γιατί, όπως εξηγεί, «το πρόβλημα δεν είναι το παραγωγικό μας μοντέλο. Το πρόβλημα είναι πως διαχρονικά στην οικονομία και τους θεσμούς δεσπόζει η Ελλάδα της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων κι όχι η Ελλάδα της παραγωγής. Το πρόβλημα είναι ο καταναλωτικός μας εθισμός πάνω σε μία όχι ισχυρή παραγωγική βάση. Το πρόβλημα είναι η Ελλάδα που ωθεί τα παιδιά της να γίνονται υπάλληλοι αντί να γίνονται αγρότες και κτηνοτρόφοι».

Εν κατακλείδι, «πρέπει να δώσουμε απόλυτη προτεραιότητα στην Ελλάδα που παράγει κι όχι στην Ελλάδα που καταναλώνει. Αυτό οφείλει να είναι πλέον το πρωταρχικό -εθνικό- μας μέλημα. Να δώσουμε προνομιακή, πάσης φύσεως, μεταχείριση στην Ελλάδα που ξυπνάει στις 6 το πρωί ή και νωρίτερα. Στην Ελλάδα του μόχθου και της δημιουργίας. Με κάθε μέσο άσκησης δημόσιας πολιτικής. Φορολογικό, ασφαλιστικό, μέσα από τις πολιτικές κινήτρων, μέσα από κάθε νομοθετική πρωτοβουλία που εισάγεται στο Κοινοβούλιο».

Απο-αττικοποίηση

Στο δεύτερο κείμενο γράφει «για τη μετάβαση από την Αθήνα της εισαγόμενης κατανάλωσης στην περιφέρεια της παραγωγής» και επικαλείται διεθνή μοντέλα αστικής οικονομίας που δείχνουν ότι «όταν μια μεγαλούπολη όπως η Αθήνα, υπερβαίνει ένα “κρίσιμο μέγεθος”, αρχίζει να εμφανίζει ραγδαία αύξηση κόστους στέγασης, συμφόρηση, τελικά δραματική υποβάθμιση ποιότητας ζωής. Αντίθετα, έρευνες στον χώρο της περιφερειακής ανάπτυξης (OECD, ESPON, Eurostat) δείχνουν ότι χώρες με πολυκεντρική δομή, όπως η Γερμανία και η Σκανδιναβία, διαθέτουν υψηλότερη παραγωγικότητα, χαμηλότερες ανισότητες και καλύτερους δείκτες κοινωνικής συνοχής. Η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση».

Κλείνοντας το συγκεκριμένο κείμενο προτείνει την κατασκευή κοινωνικών κατοικιών, επίσης νέα προγράμματα «Σπίτι» αποκλειστικά για την περιφέρεια, αλλά και συμβολικές κινήσεις, όπως τη μεταφορά του Γεωπονικού Πανεπιστημίου και του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης από την Αττική στην περιφέρεια. «Η περιφερειακή ανάπτυξη οφείλει να καταστεί εθνική πολιτική» επισημαίνει τέλος.

Εκτύπωση στις: 2026-01-12
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?tid=13838