Πώς να κινηθούν οι προοδευτικές δυνάμεις
Γιώργος, Σιακαντάρης
Αυγή της Κυριακής, 2026-02-15
Κάπου στην αρχή της δεύτερης θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη φαινόταν η κυριαρχία του να είναι αδιαμφισβήτητη. Έγραφα τότε για έναν «μονοκομματικό πλουραλισμό» ή έναν «πλουραλιστικό μονοκομματισμό», με την έννοια πως δεν διαφαινόταν αντίπαλο κομματικό δέος στη Ν.Δ. και στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το σύστημα της σύγκρουσης των παλαιών δύο πόλων (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.) είχε ξεπεραστεί προ πολλού από τον δικομματισμό (ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.) της μνημονιακής περιόδου. Αλλά το 2023 φαινόταν και αυτό να παραδίδει τη θέση του στο σύστημα του ενός (Ν.Δ.) και μισού κόμματος. Αρχικά αυτό το μισό κόμμα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚΚΙΝ.ΑΛΛ. Και μάλλον εδώ είμαστε σήμερα. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2023 η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη καθιερώθηκε ως το μοναδικό κόμμα εκφραστής της λεγόμενης «ενιαίας σκέψης», σύμφωνα με την οποία μια κυβερνητική πρόταση υπάρχει: αυτή της ασφάλειας, της κανονικότητας και της σταθερότητας. Η «προοδευτική διακυβέρνηση» ήταν λόγω αριθμών και ιδεολογικής καχεξίας των δύο κομμάτων που την εκπροσωπούσαν εκτός παιγνιδιού, ενώ τα ούτε-ούτε του ΠΑΣΟΚΚΙΝ.ΑΛΛ., έκφραση πολιτικής αμηχανίας, αποτύπωναν την έλλειψη πραγματικής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης. Οι σημερινές προτάσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης για δέσμευση του ΠΑΣΟΚΚΙΝ.ΑΛΛ. στο Συνέδριό του να μην συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. στην ουσία υποτάσσονται στη λογική της Ν.Δ. ως κυρίαρχου κόμματος. Πρόταση που επί της ουσίας φαίνεται να αποδέχεται πως η πολιτική του προοδευτικού χώρου καθορίζεται από το πρωτείο της Ν.Δ. και της Κεντροδεξιάς για τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
Επί της ουσίας υπάρχουν τρεις πιθανές επιλογές. Η μία είναι να μην αλλάξει τίποτα και να πάμε ως έχουν τα πράγματα στις εκλογές. Τότε πραγματικά το δίλημμα θα είναι Μητσοτάκης ή κάποιος από τους ηγέτες της υπάρχουσας αντιπολίτευσης. Πολύ σωστά το έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στον Παπαχελά. Και σ’ αυτή την περίπτωση είναι σίγουρο ποιος θα είναι ο νικητής. Η άλλη είναι να ενωθούν σε έναν εκλογικό συνασπισμό οι τρεις (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά). Φοβάμαι πως το τελικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας «ενότητας», επειδή θα φανεί ως μια καιροσκοπική δράση, θα είναι ακόμη χειρότερο από την πρώτη επιλογή. Δεν φτάνει το «ενωθείτε». Ο κόσμος δεν θέλει να ενωθούν έτσι όπως είναι. Οι πολίτες δεν ζητούν να ενώσουν τα ιμάτιά τους οι ηττημένοι, για να γίνουν νικητές. Θέλουν οι ηττημένοι να διαμορφώσουν κάτι καινούργιο, μια καινούργια πρόταση, έναν νέο χώρο και με αυτόν τον τρόπο να μπορέσουν να διεισδύσουν. Και αυτό είναι η τρίτη επιλογή. Ένα νέο κόμμα, όπως αυτό που φαίνεται να θέλει να σχηματίσει ο Αλέξης Τσίπρας στρεφόμενος στην ίδια την αποτελούμενη από στεγασμένους και άστεγους σοσιαλδημοκράτες, ριζοσπάστες, δημοκράτες, αριστερούς και οικολόγους πράσινους πολίτες βάση. Τότε όμως το δίλημμα θα γίνει «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» και θα έχει άλλο συμβολισμό. Αν δεν υπάρξει η τρίτη λύση και προκριθεί είτε η σημερινή στασιμότητα είτε μια αποϊδεολογικοποιημένη συνεργασία «των τριών», τότε για ακόμα μια φορά θα έχει μπει το κάρο (να φύγει η κυβέρνηση) μπροστά από το άλογο (εναλλακτική προοδευτική πρόταση). * Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, συγγραφέας και συντονιστής της Ομάδας Εργασίας του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα για τη σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας
Εκτύπωση στις: 2026-02-16
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?tid=13878