Γιατί κίνημα ειρήνης
Λάμπρος Αθανάσιος, Τσουκνίδας
Αυγή της Κυριακής, 2026-03-29
Τα αεροπλάνα θα πρέπει να είναι πάντα φορείς ειρήνης, ποτέ πολέμου. Μετά τις τραγικές εμπειρίες του 20ού αιώνα, οι εναέριοι βομβαρδισμοί θα έπρεπε να είχαν απαγορευτεί για πάντα! Αντ’ αυτού, εξακολουθούν να υπάρχουν». Τα λόγια του Πάπα στο προσωπικό της αεροπορικής εταιρείας που χρησιμοποιεί για τις διεθνείς μετακινήσεις του ακούγονται εξωπραγματικά. Δυστυχώς.
Δυστυχώς, βιώνουμε έναν πόλεμο θρησκευτικά φορτισμένο -απέναντι στους πυραύλους των μουλάδων σηκώνονται τα αεροπλάνα των, κατά Χέγκσεθ, σταυροφόρων-, με μερικές... εσάνς υπερσύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας - στα οπλικά συστήματα, αλλά και στις αγορές, αυτές που αποδείχθηκε πως κινούν τα πάντα. Δυστυχώς.
Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε, λ.χ., πως τα δεδομένα για τους όγκους συναλλαγών αποκάλυψαν μια ανώμαλη κίνηση αγορών στον S&P 500 ύψους περίπου 1,5 δισ. δολαρίων είκοσι λεπτά πριν δημοσιεύσει ο Τραμπ την ανάρτησή του για συνομιλίες με το Ιράν. Όποιος το έκανε κέρδισε 50 εκατ. δολάρια σε μισή ώρα. Πολύ ικανός; Πολύ τυχερός; Ή, πολύ κυνικά, πολύ καλά ενημερωμένος; Οξυδερκώς τοποθετήθηκε, από τις πρώτες μέρες του πολέμου, ο δημοσιογράφος Μικέλε Σέρα: «Πολύ τυχεροί αυτοί οι Αμερικανοί, όπου πάνε να εξάγουν ελευθερία βρίσκουν πετρέλαιο!».
Αυτές οι, ονομάστε τες αν θέλετε, «κρίσιμες λεπτομέρειες» συνιστούν μια λιγότερο... εξωπραγματική απάντηση σε όσους -καθόλου τυχαία δεξιούς- επιχειρούν μεθοδικά να ταυτίσουν με τους μεσαιωνικούς αγιατολάχ της Τεχεράνης όσες πολιτικές δυνάμεις και πολίτες ζητούν ειρήνη, διπλωματικές πρωτοβουλίες, σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, στις ζωές των ανθρώπων.
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση της «εξαγωγής ελευθερίας», που προκύπτει από την ιστορία που επικαλούνται οι ίδιοι δεξιοί όταν αναφέρονται στην αναίμακτη κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου κανείς δεν διανοήθηκε... αλλαγή καθεστώτος μέσω πολεμικών επιχειρήσεων. Επιλέχθηκε αυτό που αποκλήθηκε «πολιτισμικός πόλεμος», για δεκαετίες επενδύθηκαν τεράστια ποσά για τη χρηματοδότηση ραδιοσταθμών, εντύπων, διανοούμενων, που εμπνέονταν από φιλελεύθερες δημοκρατικές ιδέες. Η Δύση επένδυσε στη δική της εκδοχή ιδεολογικής ηγεμονίας - το πώς κατέληξε με την επιβολή ενός άκρατου καπιταλισμού είναι μια άλλη ιστορία.
Στο Ιράν αποδείχθηκε πως υπάρχουν όλο και περισσότερες γενναίες γυναίκες, ικανοί νέοι (αρκετοί χρησιμοποιούσαν τις οικονομικές δυνατότητες των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης για να παρακάμψουν την ασφυκτικά κρατικά ελεγχόμενη οικονομία, που ενισχύθηκε πολιτικά με τις κυρώσεις), μια ζωντανή κοινωνία που ανέπτυξε κριτική σκέψη. Οι Δυτικοί δεν θέλησαν να επενδύσουν σε όλους αυτούς, πόσο μάλλον να τους βοηθήσουν -οικονομικά, τεχνολογικά, πολιτιστικά, πολιτικά- να αλλάξουν, να ανατρέψουν οι ίδιοι το αιμοσταγές καθεστώς. Επέλεξαν, δια πράξεων ή (ευρωπαϊκών) παραλείψεων, να αφεθούν στην ολέθρια και αυταρχική οργή των βομβαρδισμών Νετανιάχου και Τραμπ, που, όπως όλοι οι υπερδεξιοί, είναι αλλεργικοί στην κριτική σκέψη.
Το κίνημα ειρήνης προσπαθεί να κερδίσει αυτόν τον χαμένο χρόνο. Για τους Ιρανούς αντικαθεστωτικούς, για τους Ρώσους αντικαθεστωτικούς, για τους ανηλεώς βομβαρδιζόμενους Ουκρανούς, για τους κατοίκους του Κόλπου και της Αφρικής, για τους ελεύθερους ανθρώπους.
Εκτύπωση στις: 2026-03-30
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?tid=13917