Η ενότητα και ανασύνθεση απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας
Όποιος επενδύσει στις μικροσυγκρούσεις θα απομονωθεί, η κοινωνική μας βάση ζητά ενότητα, συσπείρωση, υπέρβαση διαχωριστικών γραμμών, πολιτική αντεπίθεση
Κώστας, Ζαχαριάδης
Συνέντευξη στην Κατ. Μπρέγιαννη, Αυγή της Κυριακής, 2026-05-24
Η ενότητα και ανασύνθεση είναι συνειδητή πολιτική επιλογή που απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας και στον στρατηγικό στόχο «να υπάρξει μια ισχυρή, αξιόπιστη και προοδευτική διέξοδος απέναντι στις πολιτικές της κυβέρνησης», τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Κώστας Ζαχαριάδης. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στέλνει μηνύματα κατά της εσωστρέφειας και καλεί σε υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών και πολιτική αντεπίθεση, σημειώνοντας πως «όταν υπάρχει βούληση βρίσκεται και ο τρόπος για συνεργασία». Ειδικά για το σκάνδαλο των υποκλοπών διαμηνύει ότι «όσο εύκολα μπαίνουν για κάποιους στο αρχείο, άλλο τόσο εύκολα βγαίνουν, όταν και αν προκύψουν νέα στοιχεία».
Ενότητα, ανασύνθεση και ενωτικό ψηφοδέλτιο είναι η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Πώς υπηρετείται αυτός ο σχεδιασμός σήμερα;
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. που θα συνεδριάσουν το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου πρέπει να δώσουν σαφείς απαντήσεις και στη βάση του κόμματος, και στον κόσμο της παράταξης που μας παρακολουθεί, και στην ελληνική κοινωνία που αναζητά πολιτικό διέξοδο. Πώς σχεδιάζουμε να πορευτούμε το ερχόμενο χρονικό διάστημα, πώς σκεφτόμαστε τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στις εκλογές. Υπάρχουν νέα δεδομένα, η δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού από τον Αλέξη Τσίπρα που φαίνεται ότι μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στον ευρύτερο χώρο μας αλλά και στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Η απόφαση για ενότητα, ανασύνθεση δεν είναι ένα επικοινωνιακό σύνθημα· είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή που απαντά τόσο στις ανάγκες της κοινωνίας, όσο και στην ανάγκη να υπάρξει μια ισχυρή, αξιόπιστη και προοδευτική διέξοδος απέναντι στις πολιτικές της κυβέρνησης.
Η κοινωνία δεν ζητά από τις προοδευτικές δυνάμεις να αναπαράγουν διαρκώς τις διαφορές τους· ζητά σοβαρότητα, συγκλίσεις, ενότητα και ένα πειστικό σχέδιο για μια πιο δίκαιη και δημοκρατική Ελλάδα. Αυτό ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ότι θέλει να γίνει εδώ και καιρό, έτσι πρέπει να συνεχίσει και να τοποθετηθεί τελικά. Σε αυτό το ερώτημα πρέπει όλοι να τοποθετηθούν και να απαντήσουν. Όλοι γνωρίζουν ότι στις διαδικασίες ενότητας και ανασύνθεσης, ιδίως όταν από άποψη συσχετισμού δύναμης δεν είσαι ο ισχυρός πόλος, δεν μπορείς να επιβάλεις και τη δική σου πρόταση στο 100%. Εκεί που όλα θα κριθούν είναι στην πραγματική διαπίστωση της βούλησης· όταν υπάρχει η βούληση βρίσκεται και ο τρόπος.
Λίγο πριν την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα, οι αναταράξεις προσδιορίζονται κυρίως προς τα αριστερά του πολιτικού χάρτη. Πώς θα αποφευχθεί η εσωστρέφεια;
Αισθανόμαστε μεγαλύτερες αναταράξεις στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, γιατί αυτός είναι ο χώρος που γνωρίζουμε και κατανοούμε καλύτερα, δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα. Εκτιμώ ότι το σύνολο του πολιτικού χάρτη έχει τις ανακατατάξεις και τις «αναταράξεις» του. Η ίδρυση των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού, η πιθανή ίδρυση κόμματος Σαμαρά, η μεγάλη δημοσκοπική κάμψη και απονομιμοποίηση της Ν.Δ., η ανικανότητα του κ. Ανδρουλάκη να ξεκολλήσει τη βελόνα και να μετατραπεί το κόμμα του σε ισχυρό πόλο διεκδίκησης της πλειοψηφίας δείχνει ότι είμαστε σε μια μεταβατική περίοδο για την κοινωνία, άρα και το λεγόμενο πολιτικό σύστημα συνολικά.
Βρισκόμαστε σε περίοδο ανακατατάξεων και οι ανακατατάξεις έχουν στο εσωτερικό τους τεράστιες δυναμικές. Σε αυτή την ομολογουμένως δύσκολη περίοδο όποιος κινηθεί με γνώμονα τις πολιτικές αρχές και αξίες του δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Τα προηγούμενα χρόνια -ιδίως από το 2023 και μετά- ως χώρος έχουμε παραγάγει περισσότερη εσωστρέφεια απ’ όση η κοινωνία και ο χώρος μας μπορούσε να καταναλώσει. Όποιος επενδύσει στην εσωστρέφεια και στις μικροσυγκρούσεις θα απομονωθεί· η κοινωνική μας βάση ζητά ενότητα, συσπείρωση, υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών και πολιτική αντεπίθεση.
Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο του αυταρχισμού και των σκανδάλων. Θεωρείται ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για πολιτική αλλαγή;
Το επιτελικό κράτος λειτουργεί ως ένας μηχανισμός συγκέντρωσης της εξουσίας και απόλυτου ελέγχου από τον πσρωθυπουργό και του εκλεκτούς του. Η νομή της εξουσίας και των οικονομικών ωφελημάτων σε εκλεκτούς είναι η πρακτική της τελευταίας επταετίας. Πρόκειται για έναν στραγγαλισμό της οικονομικής και θεσμικής λειτουργίας της χώρας και, έχετε δίκιο, είναι το συνώνυμο της διαφθοράς και της αδιαφάνειας. Δεν είναι μόνο διαπιστώσεις της αντιπολίτευσης, είναι οι διατυπώσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είναι η διάχυτη αίσθηση στην ελληνική κοινωνία, ακόμα και σε πολίτες που ψηφίζουν σταθερά τη ΝΔ. Αυτή η αίσθηση της σήψης διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών και στο πολιτικό σύστημα αλλά και στους θεσμούς συνολικά.
Υπάρχει ανάγκη για πολιτική αλλαγή, υπάρχει ανάγκη για πολιτική ανατροπή αναφορικά με το περιεχόμενο της ασκούμενης σήμερα πολιτικής από την κυβέρνηση. Οι πολίτες αναζητούν διέξοδο από το σημερινό τέλμα αλλά η αντιπολίτευση με την μέχρι χθες πολυδιάσπασή της δεν μπορούσε να δώσει αυτή τη διέξοδο. Για να υπάρξει πολιτική αλλαγή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να υπάρξει αλλαγή διάταξης μάχης και νοοτροπία στην προοδευτική αντιπολίτευση, εφόσον μας ενδιαφέρει η απάντηση να έρθει από εκεί.
Ο εισαγγελέας Κ. Τζαβέλλας αρνείται να δώσει εξηγήσεις στη Βουλή. Πώς κρίνεται τη στάση του; Πιστεύετε ότι θα δούμε όχι μόνο «μπάζωμα» αλλά και «σφράγισμα» του σκανδάλου των υποκλοπών;
Η στάση του κ. Τζαβέλλα δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα θεσμικής τάξης. Σε μια Δημοκρατία, κανείς -και ιδιαίτερα λειτουργοί της Δικαιοσύνης που διαχειρίζονται υποθέσεις μείζονος δημοσίου ενδιαφέροντος- δεν μπορεί να εμφανίζεται υπεράνω λογοδοσίας και κοινοβουλευτικού ελέγχου. Η άρνηση παροχής εξηγήσεων στη Βουλή ενισχύει την αίσθηση συγκάλυψης σε μια υπόθεση που έχει ήδη τραυματίσει το Κράτος Δικαίου και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Σε μια υπόθεση με πολλές σκοτεινές περιοχές και τεράστια ερωτηματικά.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών αφορά τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας, τα ατομικά δικαιώματα και τη διαφάνεια στη διαχείριση της εξουσίας. Αφορά τον έλεγχο της εξουσίας και της οικονομικής δραστηριότητας· είναι η σκοτεινή πλευρά του επιτελικού κράτους. Όταν κρίσιμα πρόσωπα αποφεύγουν τον δημόσιο έλεγχο, εύλογα γεννάται η υποψία ότι επιχειρείται όχι η πλήρης διαλεύκανση, αλλά η πολιτική και θεσμική «τακτοποίηση» της υπόθεσης. Ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από καθαρές απαντήσεις και πλήρη διερεύνηση, όχι από σιωπές, υπεκφυγές και διαδικαστικά εμπόδια. Για εμάς το ζητούμενο είναι να αποδοθούν ευθύνες, όπου υπάρχουν, και να προστατευθεί η δημοκρατική νομιμότητα· όχι να «σφραγιστεί» μία από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις των τελευταίων ετών. Να ξέρουν όμως όλοι ότι αυτή η υπόθεση δεν θα κλείσει. Όσο εύκολα μπαίνουν για κάποιους στο αρχείο, άλλο τόσο εύκολα βγαίνουν, όταν και αν προκύψουν νέα στοιχεία.
Εκτύπωση στις: 2026-05-24
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?tid=13969