Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες. Με όποιο πρόσχημα κι αν εκδηλώνεται: για ένα πείραγμα, για οπαδικές διαφορές, για διαφορές «Βορείων» και «Νοτίων» ή «Δυτικών» και «Βορείων» προαστίων, λόγω διαδικτυακού τραμπουκισμού ή για την άλωση μιας πλατείας.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική είναι και η βία των ενηλίκων, με μία από τις κύριες μορφές της τη φονική βία ανδρών κατά γυναικών. Και επίσης αποκαλυπτική του ψυχικού μας υποβάθρου, της πνευματικής μας ποιότητας, των αξιών μας. Και του τρόπου που προκρίνουμε για να ενταχθούμε στην κοινωνία: στην πολυκατοικία μας, τη γειτονιά, την πόλη, την ομαδάρα μας, στο έθνος μας ακόμα ακόμα. Αν πρεσβεύουμε ότι «το έθνος μας είναι το σπουδαιότερο στον κόσμο αλλά πάντα αδικείται», «η ομάδα μας είναι η καλύτερη αλλά πάντα αδικείται», «η πόλη μας είναι η ομορφότερη της χώρας αλλά το κέντρο την υπονομεύει», «μόνο το δικό μας κόμμα είναι πατριωτικό, τα υπόλοιπα είναι ενδοτικά περιτρίμματα», ή «μόνο ο αρχηγός μας έχει όραμα και τσαγανό»· αν, δηλαδή, πολιτευόμαστε βέβαιοι πως έχουμε πάντα δίκιο και πως μόνο εμείς κατέχουμε την αλήθεια, για το καθετί, τότε θα πορευόμαστε με το ζωνάρι μονίμως λυμένο. Δεν θα ανεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας και κουνούπι στο ούζι που χειρίζεται η φιλέκδικη φαντασία μας. Και, ουρλιάζοντας «ξέρεις ποιος είμ’ εγώ ρε;», θα σφαζόμαστε για μια θέση πάρκινγκ, για την εποχούμενη προτεραιότητα, για τη σειρά στην ουρά. Για μιαν άδεια ξαπλώστρα.
Την ανήλικη βία την ξορκίζουμε, αποφεύγοντας να τη δούμε ως αποτυχία των ενηλίκων, των «ώριμων», των πατέρων και των θεσμών τους· αποτυχία της οικογένειας, της εκπαίδευσης, της πολιτείας, που «παιδαγωγεί» διδάσκοντας αυθαιρεσία, εγωπάθεια, αλαζονεία, αυταρχισμό, περιφρόνηση της λογοδοσίας, μπούλινγκ κατά των αντιπάλων. Την ενήλικη βία την ανεχόμαστε ως «παθογένεια διαχρονική» άρα αμάχητη, ως συγχωρητέα συνέπεια του «μεσογειακού χαρακτήρα μας», ή, επί γυναικοκτονιών, ως πτυχή της παράδοσής μας. Θρύψαλα κατάντησε ο καθρέφτης μας. Πώς να μας δούμε πάνω του, με «θολωμένο» μάλιστα το μυαλό και τα μάτια εθελότυφλα;
Εκτύπωση στις: 2026-09-27
Από την ιστοσελίδα: Ανανεωτική
http://www.ananeotiki.gr/el/sx_PrintPage.php?tid=14077