Η άπελπις ελπίδα της Πρωτομαγιάς

Ένα δελτίο τύπου και μια φωτογραφία, ο επίλογος μιας αρχής που αρνήθηκε να έλθει. Την εμπόδισε η απαξίωση του μηνύματος της κάθε εκδοχής Πρωτομαγιάς.

Τα παράσημα πολλά, και περισσότεροι οι βαθμοφόροι. Μα τα παράσημα δεν τα δίνει πια η αγωνία του εύβουλου πολίτη, αλλά η πειθαρχία του άβουλου κομματικού οπλίτη, με κίνδυνο να καταλήξουν από εύσημα των σημαντικών σε διακριτικά του ασήμαντου.

Το καθήκον απέδρασε από το συλλογικό υποσυνείδητο, και στη θέση του η βαρετή αγγαρεία. Το κόμμα δεν αποπνέει ελπίδα, αλλά ατομική φιλοδοξία.

Η πόλη, απροστάτευτη από την επαγρύπνηση της πολιτικής, υπομένει άφωνη την επικράτηση της αδιέξοδης απολίτικης συμπεριφοράς.

Η υπεράσπιση της ζωής μας δεν οιστρηλατεί τον αγωνιστή, γιατί τα όπλα της συλλογικής δράσης τα αχρήστεψε η ατέρμονη κομματική ομφαλοσκόπηση.

Θυμώνω που η αναπόδραστη ηλικιακή φθορά με υποχρεώνει να περιοριστώ στη διάγνωση και όχι στη συμμετοχή της θεραπείας.

Θυμώνω που η κομματική ρουτίνα διακρίνει μόνον εσωτερικούς εχθρούς.

Θυμώνω που τα προσωπικά ακυρώνουν τη συνέργεια.

Η κάθε κυβέρνηση με το θέαμα των ανά την Ελλάδα ευάριθμων πολιτικών διαδηλώσεων της Πρωτομαγιάς ελληνικής κοπής αισθάνεται την κυριαρχία των οικονομικά ισχυρών, και ανάλογα νομοθετεί. Η κοινωνική αντίδραση φαίνεται να πνέει τα λοίσθια, και ο δρόμος της υποταγής στα κελεύσματα των δυνάμεων της μονόπλευρης ανάπτυξης είναι ανοιχτός και ανεμπόδιστος. Οι αγώνες άλλων εποχών τοποθετήθηκαν με περισσή ευλάβεια στις προθήκες του μουσείου των αναμνήσεων, με το πολιτικό ενδιαφέρον να αργοσβήνει πίσω από τείχη προσωπικών στοχεύσεων στη ζεστή αγκαλιά της πεισιθανάτου μοναξιάς.

Είμαι ο τελευταίος που θα αποπειραθώ να ακολουθήσω την αλαζονεία των παραινέσεων σε ειδήμονα κομματική ιεραρχία. Θα περιοριστώ μονάχα στην έκκληση για περισυλλογή και εξαγωγή συμπερασμάτων για να σταματήσουμε να αναζητούμε την ελπίδα μας στα δημοπρατήρια που κατευθύνει η «αόρατη χειρ» των αγορών του Adam Smith.

Δελτίο τύπου, μια φωτογραφία κι ένα στεφάνι στο μνήμα των αναμνήσεων.