Βασανιστήρια ξανά!

Ανατρίχιασα, εξαγριώθηκα, θύμωσα διαβάζοντας ότι άρχισαν ξανά τα βασανιστήρια στα σκοτεινά δωμάτια των κατασταλτικών μηχανισμών. Η οργή μου συγκρίνεται μόνο με την οργή που ένιωθα, επί χούντας, όταν οι αντιστασιακοί στις δίκες τους κατήγγειλαν τα διεστραμμένα βασανιστήρια που τους επέβαλαν οι κατασκευασμένοι βασανιστές των άθλιων χουντικών. Ταυτόχρονα αναλογίζομαι κάποιους, ευτυχώς λίγους, από τους τότε συναγωνιστές μου στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, οι οποίοι συναγελάζονται σήμερα με ακροδεξιούς υπουργούς και με αυτούς που καθοδηγούν τους νεοβασανιστές της ΓΑΔΑ.

Οσοι ένιωσαν στο πετσί τους, έστω και λίγο, τα «χάδια» της χουντικής ασφάλειας, όπως οι παραπάνω, δεν έχουν το παραμικρό άλλοθι προκειμένου να μην καταγγείλουν τις νεοχουντικές πρακτικές των δυνάμεων καταστολής και να μη διαχωρίσουν απολύτως τη θέση τους από μια κυβέρνηση που χτίζει μεθοδικά και άγρια ένα αστυνομικό κράτος. Δεν καταλαβαίνουν πως αν έτσι συνεχιστεί ο κυβερνητικός αυταρχισμός, με την τουρκοποίηση της πολιτικής ζωής, και οι ίδιοι στο τέλος δεν θα μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα την άποψή τους; Ζήσαμε μια φρικτή εποχή όπου ούτε καν οι απόψεις μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα. Ο έχων διαφορετική άποψη από τους χουντικούς ήταν ο απόλυτος εχθρός! Δεν διδαχτήκαμε τίποτα;

Κατά κανόνα, όταν μια κυβέρνηση αποτυγχάνει, τότε και επιστρατεύει την αστυνομία προκειμένου να μην ανατραπεί. Οι επιτυχημένες κυβερνήσεις ελάχιστα έχουν ανάγκη τη βία της αστυνομίας απέναντι στους πολίτες και τους διαδηλωτές. Πιστεύω πως κάθε στοιχειωδώς ισορροπημένος άνθρωπος είναι ριζικά αντίθετος με κάθε είδους βασανιστήριο.