Μπορεί σήμερα η Αριστερά να ξαναπείσει τους πολίτες

Η υγειονομική κρίση, πλην των δυσεπίλυτων προβλημάτων που συσσώρευσε, ανέσυρε στην επιφάνεια τους αξιακούς κώδικες της Αριστεράς

Πριν από λίγες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία υλοποίησε, μέσα σε πρωτόγνωρες "τηλεδιασκεψιακές" συνθήκες, την Προγραμματική του Συνδιάσκεψη.

Πρώτη φορά συζητήσαμε ένα κείμενο στρατηγικού χαρακτήρα, που φιλοδοξούμε να εμπεριέχει διάρκεια στον χρόνο αλλά και να διασφαλίζει τη δυναμική τής εξέλιξης και της επικαιροποίησης.

Δεν αποτελεί διακήρυξη αρχών, αλλά εμπνέεται από αυτές. Και βέβαια δεν είναι απλώς ένα προεκλογικό πρόγραμμα, αφού εκείνο θα αποτελεί τη βάση τού πολιτικού σχεδίου που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις υλοποίησης του προγράμματός μας.

Η κοινωνία νιώθει φόβο και ανασφάλεια για την εξέλιξη της πανδημίας, αλλά και αγωνία και αβεβαιότητα για την ανυπολόγιστης έκτασης και έντασης οικονομική και κοινωνική κρίση που εξελίσσεται. Είναι η ώρα της πραγματικής αξιολόγησης για την επάρκεια και αξιοπιστία κάθε πολιτικού κόμματος.

Θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών αν επιδείξουμε την ικανότητα να αρθρώσουμε πολιτικό και προγραμματικό λόγο που να ανταποκρίνεται με ευαισθησία, τόλμη και ρεαλισμό στη νέα πραγματικότητα.

Ζητείται πρόγραμμα ανάκαμψης οικονομικής, κοινωνικής, αλλά και πολιτισμικής στο πέρασμα της απροσδιόριστης νέας κανονικότητας.

Το πρόγραμμά μας αποτελεί το βασικό εργαλείο περάσματος από την κριτική στην προοπτική. Η αντιπολιτευτική κριτική και αποδόμηση των κυβερνητικών πεπραγμένων της Ν.Δ. δεν αρκούν.

Η οικοδόμηση εμπιστοσύνης των πολιτών αποτελεί προϋπόθεση του βασικού ζητουμένου: πώς θα ξανακυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.

Η κυβέρνηση μπορεί να μην είναι αυτοσκοπός, αλλά για να είναι αποτελεσματική η Αριστερά, πρέπει να είναι κυβερνώσα. Και για να αποβεί χρήσιμη στην κοινωνία, πρέπει να παραμείνει Αριστερά.

Η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια Αριστερά τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε άμυνα και αμηχανία να διατυπώσει εναλλακτικό λόγο και προτάσεις.

Η υγειονομική κρίση, πλην των δυσεπίλυτων προβλημάτων που συσσώρευσε, ανέσυρε στην επιφάνεια τους αξιακούς κώδικες της Αριστεράς.

Η αλληλεγγύη, η κοινωνική δικαιοσύνη, η αναγκαιότητα της δημόσιας παρέμβασης, η διασφάλιση των δημόσιων αγαθών και η ισότιμη πρόσβαση όλων σε αυτά αναδεικνύουν την αναγκαιότητα ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου και ενός νέου διεθνισμού.

Την ευκαιρία αυτή οφείλουμε να αξιοποιήσουμε και εδώ, αλλά και στην Ευρώπη, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες με τις λοιπές προοδευτικές δυνάμεις.

Η συζήτηση του προγράμματός μας, που προφανώς δεν τελειώνει εδώ, αφού θα συνεχιστεί με την επεξεργασία συγκεκριμένων και εξειδικευμένων θέσεων σε όλα τα επιμέρους θέματα και πεδία, αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για εξωστρέφεια και διάλογο με τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Αλλά και μια μοναδική ευκαιρία πολιτικής συζήτησης στο κόμμα, όπου θα αναδειχθούν οι πραγματικές διαφορετικές προσεγγίσεις, διαφωνίες ή συμφωνίες, και θα επιτευχθούν οι επιθυμητές συνθέσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε ως ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας τής κινηματικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πέρασε επιτυχώς το στάδιο της βίαιης ωρίμανσης μετεξελισσόμενος σε κόμμα της ευρωπαϊστικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, που με επώδυνο τρόπο διαχειρίστηκε επαχθείς πολιτικές, προσπαθώντας παράλληλα να μην χάσει την ψυχή του. Κατέγραψε νίκες, οδηγήθηκε σε υποχωρήσεις, υπέστη απώλειες, διαχειρίστηκε τις αντιφάσεις του.

Κορυφαία επιτεύγματά του, η επιτυχής έξοδος της χώρας από την καταστροφική μνημονιακή περιπέτεια, στην οποία την είχαν οδηγήσει εκείνοι που τη χρεοκόπησαν. Και βέβαια η υψηλής πατριωτικής αξίας επίλυση του μακεδονικού άγους με την εθνικά επωφελή Συμφωνία των Πρεσπών. Πράξη που προσέδωσε στη χώρα δύναμη, αίγλη και κύρος.

Τα δύο χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. χαρακτηρίζονται από αυταρχισμό, περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών και εφαρμογή μιας σκληρά ταξικής νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης της οικονομίας, που αυξάνει δραματικά τις ανισότητες στην κοινωνία, ισοπεδώνοντας τον κόσμο της εργασίας, μην διστάζοντας να πλήξει την καρδιά τής ηθικής τής εργασίας.

Όπως αποδεικνύεται, δεν αρκούν ο καταγγελτικός λόγος, η άμυνα και η υπεράσπιση των κεκτημένων. Όπου αρθρώνουμε παραγωγικές και ρεαλιστικές προτάσεις, δημιουργούμε δυναμικές κοινωνικών και πολιτικών συγκλίσεων. Το να χλευάζουμε και να υποτιμούμε τον Κ. Μητσοτάκη και το επιτελικό του κράτος μπορεί να τέρπει το θυμικό μας, αλλά μας απομακρύνει από την επικινδυνότητα της πραγματικότητας.

Ο Κ. Μητσοτάκης, τουλάχιστον προσώρας, ισορροπεί τον νεοφιλελεύθερο μεταρρυθμισμό με την "Ακροδεξιά με το κοστούμι" και βεβαίως με τον παραδοσιακό πελατειακό παλαιοκομματισμό.

Οι επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα γίνουν με απλή αναλογική. Και για να προκύψει κυβέρνηση, αυτή πρέπει να είναι κυβέρνηση συνεργασίας.

Η στρατηγική των συμμαχιών και των συγκλίσεων διαφέρει από τους τακτικισμούς γιατί δεν μπορεί παρά να δομείται στη βάση εκλεκτικών συγγενειών. Δείτε τι κάνουν τα ευρωπαϊκά προοδευτικά κόμματα.

Η προεκλογική προγραμματική μας πρόταση, που θα στηρίζεται στο πρόγραμμα που σήμερα συζητάμε, θα αποτελεί και το πλαίσιο της πρότασης για κυβέρνηση προοδευτικής συνεργασίας που θα απευθυνθεί στα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικά.

Κι εκεί καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του έναντι της κοινωνίας.

Με τα συμφέροντα των λίγων ή των ασύγκριτα πολλών;