Οταν παρεμβαίνουν οι παπάδες

Αν το κράτος μας είχε χιούμορ (αλλά πού αυτά...), θα έπρεπε να χαρίσει κάποιο παράσημο στον αρχιεπίσκοπο της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που οι πανέξυπνοι σερβόδουλοι παπάδες μας έχουν βάλει στη θρησκευτική γωνία. Γιατί με τα όσα κήρυξε στη Ρώμη (παρακαλώ...) απόδειξε τρία βασικά για κάθε δημοκρατικό λαϊκό κράτος πράγματα:

1. Οτι η Εκκλησία δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στην πολιτική και τη διπλωματία. Η δουλειά της είναι η σωτηρία της ψυχής των πιστών και όχι τα προεκλογικά κόλπα (έχουμε εκλογές στην πΓΔ της Μακεδονίας).

2. Οτι συχνά οι υπερβατικές παρεμβάσεις της Εκκλησίας στα του δημοκρατικού Κράτους είναι γελοίες, ανιστόρητες και επικίνδυνες.

3. Οτι τα όσα είπε ο καλός αρχιεπίσκοπος θυμίζουν- τι θυμίζουν: πιστά αντίγραφα είναι!- τα όσα έλεγαν και λένε ημεδαποί μακαρίτες αρχιεπίσκοποι και μερικοί νυν μητροπολίτες. Οσοι δεν το πιστεύουν, ας συγκρίνουν τα κείμενα.

Είναι βέβαιο ότι πρέπει να βρούμε, από κοινού με τους γείτονες, τον τρόπο εμπέδωσης καλών σχέσεων έξω και αύριο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ και την παγκόσμια κοινότητα. Αυτό προϋποθέτει παραμερισμό των κάθε λογής «τσαμπουκάδων» και εκβιασμών. Η αυριανή φιλία ανάμεσα σε δύο λαούς που αναγκαστικά θα ζήσουν μαζί, και μάλιστα σύντομα μέσα στις ίδιες κοινότητες και συμμαχίες, δεν μπορεί να στηρίζεται σε φανατισμούς, απειλές και διπλωματικούς και πολιτικούς εκβιασμούς.

Κάθε χθεσινή και κάθε σημερινή προσβολή καθιστά τις αυριανές σχέσεις ακόμα πιο δύσκολες, τους αναγκαίους συμβιβασμούς ακόμα πιο δυσχερείς και τις συνέπειες της διμερούς κρίσης ακόμα πιο πρόσφορες για ξένες παρεμβάσεις- με το αζημίωτο.

Δεν είναι λίγοι οι πολίτες που έκαναν ό,τι μπόρεσαν εδώ για να περιορίσουν τους ρασοφόρους και μη κήρυκες των αδιάλλακτων εθνικισμών. Ανήκω σε αυτούς. Εχω το δικαίωμα να ζητήσω από τους δημοκρατικούς πολίτες της πΓΔ της Μακεδονίας να πράξουν το αυτό.