Το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ και η Κεντροαριστερά

Μιχάλης Σαμπατακάκης, Ελευθεροτυπία, 11/12/2013

Από το 1968 με τη δημιουργία του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ και μέχρι σήμερα με την ΔΗΜΑΡ, δηλαδή για 45 χρόνια, επιβιώνει το ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μικρό αριθμητικά, με μεγάλες θυσίες στους αγώνες και κυρίως με μεγάλη επίδραση στο χώρο των ιδεών και της πολιτικής. Βασικές έννοιες της φυσιογνωμίας μας η Δημοκρατία και η Ευρώπη.

Ας μην ξεχνάμε ότι στα άλλα πολιτικά ρεύματα κυριαρχούσαν για πολύ μεγάλο διάστημα, τριτοκοσμικές αντιλήψεις στο ΠΑΣΟΚ, εξάρτησης από τις ΗΠΑ στη ΝΔ (παρά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή) και εξάρτησης από την Μόσχα στο ΚΚΕ. Αυτά τα τρία πολιτικά κόμματα κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή της χώρας, είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση. Η κατάρρευση της χώρας είναι σε απόλυτη σχέση με αυτή την κυριαρχία.

Η ΔΗΜΑΡ, πολύ σύντομα από τη δημιουργία της, αναγκάστηκε να κολυμπήσει σε πολύ βαθιά και αχαρτογράφητα νερά. Την κατάρρευση της χώρας και τον άμεσο κίνδυνο εξόδου από το ευρώ. Η πιθανότητα της εξόδου θα ήταν μια τραγωδία πολλαπλάσιας έντασης από τη σημερινή. Εκτός από την οικονομική τραγωδία, θα μετακινούσε τη χώρα από την ευρωζώνη στις χώρες του “τρίτου κόσμου”, με όλες τις αντίστοιχες συνέπειες, εθνικές, πολιτικές, θεσμικές, πολιτισμικές και εν τέλει ίσως ακόμη και αστάθειας κρατικής οντότητας.

Απέναντι σε αυτόν τον κίνδυνο, η ΔΗΜΑΡ ουσιαστικά με το ηθικό της βάρος και όχι το αριθμητικό, συμμετείχε σε “κυβέρνηση ανάγκης” μαζί με την ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Με τα δύο κόμματα δηλαδή που είχαν το πολύ μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κρίση. Από την άλλη όμως, υπήρχαν τα κόμματα που ουσιαστικά επένδυαν πολιτικά στην καταστροφή, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ, που παράπαιε μεταξύ ευρώ και δραχμής. Η ΔΗΜΑΡ με τη συμμετοχή στην “κυβέρνηση ανάγκης” τη νομιμοποίησε ηθικά. Στόχος η παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Δεν “παντρεύτηκε” όμως με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο. Όταν αυτοί ένιωσαν πιο ασφαλείς δεν χρειαζόντουσαν πια τον Κουβέλη. Ο Σαμαράς προσβλέποντας σε ψήφους από τα δεξιά του, επέλεξε καθαρόαιμο δεξιό προφίλ, σχεδιάζοντας εκλογές που απλώς δεν τις επέτρεψε η Μέρκελ. Ο δε Βενιζέλος επέλεξε τη στρατηγική σύμπλευση με την ΝΔ. Αυτά τα σχέδια η ΔΗΜΑΡ δεν μπόρεσε να τα υπερνικήσει με μια κυβέρνηση άλλης πολιτικής. Έτσι βρέθηκε εκτός.

Σήμερα κλείνοντας η χώρα 4 χρόνια σε κρίση, η ζωή των ανθρώπων έχει περάσει την κόκκινη γραμμή. Ανελέητη φτώχεια και ανεργία. Η κυβέρνηση δεν το κατανοεί. Το πολιτικό σύστημα είναι κατώτερο των περιστάσεων, ενώ ετοιμάζεται για τις εκλογές του Μαΐου.

Η ΝΔ που εκφράζει τις κυριαρχούσες συντηρητικές πολιτικές της Ευρώπης, προσβλέπει σε αμφίπλευρα ανοίγματα και προς τη μεγάλη δεξαμενή της ακροδεξιάς και προς το ΠΑΣΟΚ. (Όμως στη σκοτεινή περιοχή της πολιτικής, η Χρυσή Αυγή δείχνει να αντέχει παρά τις συλλήψεις.) Ο ΣΥΡΙΖΑ με εύκολο λαϊκισμό και με ασαφή τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του, έχει πρόβλημα ρεαλιστικού σχεδίου και συμμαχιών. Το μέλλον του ΠΑΣΟΚ δεν είναι δεδομένο. Κρύβει το αναμενόμενο χαμηλό ποσοστό στις ευρωεκλογές πίσω από τους 58, ενώ ίσως θα φλερτάρει με την ΝΔ στις εθνικές εκλογές, για να αντιμετωπίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σ’ αυτή την αδιαμόρφωτη κομματική γεωγραφία υπάρχει ένας θεωρητικά μεγάλος χώρος ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ένας πιθανός τρίτος πόλος. Αυτό το χώρο θα ήθελε να καλύψει η ΔΗΜΑΡ, με αποστάσεις και από την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μην αποτελεί συμπλήρωμα κανενός.

Η πρωτοβουλία των 58 εκλεκτών φίλων, θεώρησε ότι αυτός ο χώρος θα μπορούσε να καλυφθεί με κοινή εκλογική κάθοδο του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ στις ευρωεκλογές. Όμως οι αποστάσεις είναι μεγάλες και απαγορευτικές, λόγω στρατηγικής σύμπλευσης Βενιζέλου με Σαμαρά. Έτσι εάν αυτή η πρωτοβουλία μορφοποιηθεί όπως προσβλέπει, σε φορέα με τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ, το ψηφοδέλτιο αυτό θα είναι ανταγωνιστικό με αυτό της ΔΗΜΑΡ. Γιαυτό, η σύνδεση του ζητήματος της ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς με τις ευρωεκλογές και μάλιστα με κοινό ψηφοδέλτιο, είναι λάθος. Το μόνο ρεαλιστικό σε αυτή τη φάση είναι η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην ευρωομάδα των σοσιαλιστών.

Η συγκρότηση του τρίτου πόλου, με τα χαρακτηριστικά αυτόνομου (και όχι συμπληρωματικού) ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος, για την υπεράσπιση της κοινωνίας, της δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, απαιτεί περισσότερο χρόνο. Με τους 58 φίλους κάποτε θα βρεθούμε μαζί.

Πρόσφατα κείμενα

Ημερολόγιο κειμένων

Θέματα επικαιρότητας

Αρθρογράφοι