Αν(τ)οχές

Γιώργος Λακόπουλος, Τα Νέα, 28/01/2014

Ας αρχίσουμε με ορισμένα ερωτήματα αντοχής και ανοχής.

- Ποιο κόμμα θα αποφάσιζε την πολιτική του σε συνέδριο, αλλά θα ανεχόταν την επομένη κάποια στελέχη του να την παραβιάζουν ευθέως, με τον απίστευτο ισχυρισμό «εμείς διατηρούμε τις απόψεις μας»;

- Τι νόημα έχει να υπάρχουν κόμματα, με καταστατικό και εσωκομματικές διαδικασίες, με όργανα που συνεδριάζουν για να ακουστούν όλες οι απόψεις, προτού χαράξουν τη στρατηγική τους, αν στο τέλος ο καθένας κάνει ό,τι του κατεβαίνει;

- Πώς γίνεται να είναι κάποιος μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ενός κόμματος και ταυτόχρονα να προαλείφεται για υποψήφιος ευρωβουλευτής - ή και για... αρχηγός! - άλλου κόμματος;

- Ποιος πολιτικός αρχηγός θα άντεχε βουλευτές του κόμματος και συνεργάτες του να πρωτοστατούν σε διεργασίες άλλων πολιτικών χώρων και να αναγορεύονται σε συνομιλητές τους, ακόμη και αν αυτό έχει στο βάθος την προοπτική της διάλυσης του κόμματος;

Τα ερωτήματα, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν τίθενται σε κενό αέρος. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις στις οποίες παραπέμπουν, δοκιμάζουν τις αντοχές και τις ανοχές του Φώτη Κουβέλη. Κανείς άλλος πολιτικός αρχηγός δεν αντιμετώπισε τέτοιου είδους ανορθόδοξες πιέσεις στο μεταπολιτευτικό σκηνικό.

Για μια μεγάλη περίοδο ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αντιμετωπίστηκε από πολλούς με διάθεση «τιμωρίας» για την απόφασή του να εγκαταλείψει το κυβερνητικό σχήμα. Τώρα βάλλεται γιατί δεν έσπευσε να μετάσχει στις διεργασίες για τη δημιουργία νέου κομματισμού σχηματισμού της Κεντροαριστεράς. Δηλαδή γιατί δεν εγκαταλείπει αυτό που ήδη κατέκτησε: να είναι το κόμμα του χειραφετημένος σχηματισμός της Κεντροαριστεράς με κοινοβουλευτική παρουσία. Βάλλεται ακόμη και γιατί συνομιλεί με τους Ευρωσοσιαλιστές - λες και τους κατέστησε βιαίως συνομιλητές του - με τον ισχυρισμό ότι «στην Ελλάδα τούς εκπροσωπεί το ΠαΣοΚ», κάτι που παραπέμπει στο μεταπολιτευτικό σλόγκαν του ΚΚΕ «ένα είναι το κόμμα».

Θα αντέξει; Ο Κουβέλης αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και δημιούργησε τη ΔΗΜΑΡ στηριζόμενος στη διαυγή διαδρομή του στην Ανανεωτική Αριστερά, το νηφάλιο ύφος της δημόσιας παρουσίας του, τις ρεαλιστικές πολιτικές θέσεις και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του. Οσο αυτά συνεχίζουν να καθιστούν το κόμμα του αξιοπρεπή διέξοδο για όσους δεν μπορούν να μείνουν άλλο στο ΠαΣοΚ και δεν θέλουν να καταλήξουν στον ΣΥΡΙΖΑ, η περίπτωσή του θα παραπέμπει σε αυτό που έλεγε ο Γκάντι. «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς».

Πρόσφατα κείμενα

Ημερολόγιο κειμένων

Θέματα επικαιρότητας

Αρθρογράφοι