Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.

…. Το νέο διεθνές περιβάλλον, καθώς αρχίζει να βαραίνει η ατμόσφαιρα στις περισσότερες οικονομίες του κόσμου και ιδιαίτερα στις ευρωπαϊκές, βρίσκει την ελληνική οικονομία να έχει όλες τις διαρθρωτικές αδυναμίες, που σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς αναστάτωσης μας έχουν στοιχίσει πολύ ακριβά. Η ανάγκη ριζικής αλλαγής πορείας γίνεται πιο επιτακτική. Η παροχολογία από το βήμα της ΔΕΘ λειτουργεί στην αντίθετη κατεύθυνση, του καθησυχασμού, κατατείνοντας αφενός στον εξωραϊσμό της πραγματικής κατάστασης και στην συγκάλυψη της επικίνδυνης αδυναμίας της ελληνικής οικονομίας, αφετέρου στην αποτροπή της απαιτούμενης αλλαγής πολιτικής. Με εκτονωτικές προεκλογικές παροχές, προκειμένου όλα να μείνουν ίδια.

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη ήταν συνεκτική και συγκροτημένη. Εστίασε στις κοινωνικές ανάγκες των πολιτών και όχι στην κοστολόγηση του οικονομικού προγράμματος της ΕΛΑΣ, όπως έλεγαν οι λανθασμένες πληροφορίες. Απέφυγε να πέσει στην παγίδα της κοστολόγησης που του είχαν στήσει οι αντίπαλοί του, αλλά και κάποιοι «φίλοι» του. Τι εννοώ, για να μη παρεξηγηθώ.

Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.