Ποιος δεν θέλει τη συνεννόηση;

Η κυρίαρχη αφήγηση της περιόδου είναι ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με επάρκεια την πανδημία, τα πηγαίνουμε καλύτερα από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και τα όποια λάθη απλώς συμβαίνουν. Αντιθέτως, μας λένε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν κρατούν υπεύθυνη στάση σε μια περίοδο που χρειάζεται η ευρύτερη δυνατή συνεννόηση. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτός που δεν θέλει τη συνεννόηση είναι η κυβέρνηση της Ν.Δ. και το μιντιακό και οικονομικό κατεστημένο που τη στηρίζει.

Πριν οκτώ μήνες η κυβέρνηση επέβαλε το πρώτο lockdown ακολουθώντας τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Δύσκολη απόφαση, την οποία στήριξαν όλα τα κόμματα και ακολούθησαν πιστά οι πολίτες σε μια πρωτοφανή πολιτική και κοινωνική συναίνεση. Όλοι γνωρίζαμε ότι βρισκόμασταν μπροστά σε έναν νέο ιό, τον οποίο έπρεπε να κατανοήσουμε, και το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν θα άντεχε μια εκτεταμένη αύξηση των κρουσμάτων. Η χώρα έπρεπε να κερδίσει χρόνο, προκειμένου να προετοιμαστεί κατάλληλα.

Την ίδια ώρα, βλέπαμε να ξεδιπλώνεται καθημερινά μια καλά οργανωμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και προσωπικά του κ. Μητσοτάκη να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά τη διαχείριση της κρίσης, με καθοριστική τη συμβολή των περισσότερων ΜΜΕ. Αρθρογράφοι προσέδιδαν στον πρωθυπουργό ακόμη και χαρακτηριστικά βιβλικών μορφών. Η διαφορετική άποψη σταδιακά εξαφανίστηκε από το δημόσιο διάλογο. Απαξιώθηκε συστηματικά η πολιτική αντιπαράθεση. Ήταν ανεπίτρεπτο κάθε ψήγμα αμφισβήτησης. Η δημοσίευση της λίστας Πέτσα ήρθε να επιβεβαιώσει το πλήγμα που δέχτηκε η πολυφωνία αυτό το διάστημα.

Η αποτυχημένη διαχείριση του δεύτερου κύματος, την οποία επισφράγισε το νέο lockdown, είναι αποτέλεσμα και της επικοινωνιακής διαχείρισης και της πολιτικής εκμετάλλευσης στο πρώτο κύμα. Μια κυβέρνηση κι ένας πρωθυπουργός που δεν άκουγαν κανέναν άλλον, τα ήξεραν όλα, τα έκαναν όλα σωστά. Οποιαδήποτε αυτοκριτική ή υιοθέτηση των θέσεων της αντιπολίτευσης θα “κόνταινε” τον κ. Μητσοτάκη στα μάτια των πολιτών. Θα ράγιζε την όμορφη εικόνα του “νικητή” πρωθυπουργού με φόντο το ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμα τη Σαντορίνης.

Ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει συχνά ότι είναι καλοδεχούμενη η κριτική από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά ότι οι επιστήμονες πρέπει να μείνουν έξω από αυτή την αντιπαράθεση. Δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο τρόπο για να πει ότι στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος που δεν αντέχει οποιαδήποτε κριτική. Κριτική για βαθιά πολιτικά ζητήματα, όπως η Εκπαίδευση, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Αρκούσε το λάθος δύο ειδησιογραφικών ιστοσελίδων για να αποκαλυφθεί αυτό για το οποίο όλοι ήμασταν υποψιασμένοι. Ότι κυβέρνηση, φιλοκυβερνητικά μέσα κι ένα σημαντικό κομμάτι της αστικής τάξης της χώρας, σε ένα απροκάλυπτο αλισβερίσι, επιχειρούν να επιβάλουν ένα καθεστώς σιωπής από το οποίο πληγωμένη βγαίνει η υγιής πολιτική αντιπαράθεση, η ίδια η δημοκρατία.

Την ίδια στιγμή που καλούν σε συστράτευση στο πόλεμο απέναντι στον αόρατο εχθρό – ιό, έχουν οι ίδιοι κηρύξει τον πόλεμο στους εργαζόμενους, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στους δανειολήπτες, ενώ κλείνουν το μάτι στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Αγνοούν ότι καμία κοινή υπόθεση δεν εξυπηρετείται με διχαστικές λογικές στο πολιτικό πεδίο και χωρίς τη στοιχειώδη συνοχή στο κοινωνικό πεδίο.

Στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας διατύπωσε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία για μίνιμουμ εθνική συνεννόηση: Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, εξάμηνο πλάνο ενίσχυσης του ΕΣΥ, πάγωμα των μέτρων που πλήττουν την κοινωνική συνοχή (π.χ. νέος πτωχευτικός κώδικας) και Υπουργός Υγείας κοινή αποδοχής με πρόταση για την καθηγήτρια Αθηνά Λινού. Ο κ. Μητσοτάκης αρνήθηκε να απαντήσει επί της ουσίας, αλλά με τη γνωστή τακτική της στρεψοδικίας είπε ότι αρνείται τη “συγκυβέρνηση”, λες και προτείνει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η κατάσταση στη χώρα και ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα είναι δραματική. Και το αρνητικό είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει καταλάβει ότι η αλαζονεία είναι κακός σύμβουλος, ειδικά σε περιόδους κρίσης.