Θα θερίσουν θύελλες

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Αυτό μας τσαμπουνάει χρόνια τώρα η συντηρητική παράταξη. Τα στελέχη της καλούσαν τους πάντες κάθε φορά που υπήρχε περιστατικό βίας, να προσυπογράψουν την παραπάνω δήλωση κι αν δεν τους άρεσε κάποια λέξη από τις παρεμβάσεις των πολιτικών αντιπάλων τους, ανακάλυπταν ίχνη συμπάθειας στην παραβατικότητα, εκτόξευαν κατηγορίες για υπόθαλψη φαινομένων ανυπακοής, ακόμη ακόμη εντόπιζαν (η διεστραμμένη φαντασία τους κάλπαζε σαν άλογο κούρσας) και κλείσιμο του ματιού στην τρομοκρατία.

Η προσπάθεια παραγόντων της Δεξιάς να συνδέσουν την Αριστερά (σ’ όλες τις εκδοχές της) με την τρομοκρατία ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και συνεχίζεται. Δεν δίστασαν να ταυτίσουν το ΠΑΣΟΚ με τη «17 Νοέμβρη». Υποστήριζαν με πάθος ότι ο πραγματικός αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου με υπαρχηγό τον Κώστα Λαλιώτη. Πού στηρίζονταν; Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είχε ταχθεί υπέρ της ένοπλης αντίστασης την περίοδο της χούντας και ο Κώστας Λαλιώτης ήταν στη συντονιστική επιτροπή της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει!

Είναι χαρακτηριστικά δύο πρωτοσέλιδα δεξιάς εφημερίδας: «Δολοφονία Μπακογιάννη. Ολοι δείχνουν ΠΑΣΟΚ», «Δολοφονία Παύλου Μπακογιάννη: Κτύπησε η πασοκική 17Ν». Τους πίστεψαν και οι πέραν του Ατλαντικού «σύμμαχοί» μας και για χρόνια επέμεναν να ψάχνουν για αποδείξεις. Δεν τις βρήκαν. Κάποιοι αργότερα, μετά την εξάρθρωση της 17Ν, είπαν ότι δεν βρέθηκαν τα ενοχοποιητικά στοιχεία όχι γιατί δεν υπήρχαν, αλλά γιατί είχαν φροντίσει να τα κρύψουν οι ΠΑΣΟΚοι που σ’ αυτούς… έλαχε ο κλήρος να συλλάβουν τα μέλη της «17 Νοέμβρη».

Φωτογράφισαν με εμετικά δημοσιεύματα ως μέλη της «17 Νοέμβρη» γνωστούς πολίτες. Εστελναν στο εδώλιο με κατηγορίες για συμμετοχή στην τρομοκρατία ανθρώπους που το μόνο «κακούργημα» που είχαν διαπράξει ήταν ότι ανήκαν στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ή στον αναρχικό χώρο. Το επιχείρημά τους… ακλόνητο. Μερικοί από τους «ύποπτους» είχαν αντιδικτατορική δράση και επειδή δεν συμφωνούσαν με τον τρόπο που έγινε η μετάβαση από τη χούντα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα για να χτυπήσουν το καθεστώς.

Την περίοδο της οικονομικής κρίσης, στο κατηγορητήριο που συνέταξαν η Δεξιά και τα φιλικά της μέσα ενημέρωσης τη θέση του ΠΑΣΟΚ πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ήταν το κόμμα που κανάκευε την παραβατικότητα, που δεν καταδίκαζε με τη δέουσα αυστηρότητα την τρομοκρατία, ενώ ο επικεφαλής του έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να προστατεύσει τις ένοπλες συνιστώσες του κόμματός του!!! Οταν κάποιος τους αντέτεινε «ναι, καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, αλλά και την κρατική βία απέναντι σε διαδηλωτές και διαμαρτυρόμενους» ξίνιζαν τα μούτρα τους και τον εγκαλούσαν για αμφισβήτηση της βασικής αρχής ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας.

Το τελευταίο διάστημα η βία που είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού είναι αυτή που ασκούν οι μηχανισμοί καταστολής. Δεν έχει υπάρξει συγκέντρωση και διαδήλωση που να μην έχει αντιμετωπιστεί με βία. Προσαγωγές, συλλήψεις, βαριές κατηγορίες. Φαίνεται πως ούτε ο αρμόδιος υπουργός ούτε ο προϊστάμενός του έχουν συνειδητοποιήσει ότι με την τακτική τους σπέρνουν ανέμους και πιθανότατα θα θερίσουν θύελλες. Πιστεύουν ότι η βία των μηχανισμών καταστολής θα συνετίσει όσους διαμαρτύρονται.

Και πρόκειται για πολύ νέους ανθρώπους. «Αν δεν έχεις τη δυνατότητα να διαπράξεις λάθη όταν είσαι νέος δεν θα γίνεις ποτέ μια πλήρης και αυθεντική ανθρώπινη ύπαρξη», λέει ο Τζόρτζ Στάινερ («Εφ.Συν.», 13.2.2021, «Ιδέες» του Θ. Γιαλκέτση). Κάποιους η βία του κράτους θα τους τρομάξει και θα αποσυρθούν. Κάποιοι όμως θα αντιδράσουν και θα εκφράσουν την οργή τους με κάθε μέσο. Γιατί «η κατάσταση υπαγορεύει τα μέσα. Η οδύνη είναι το κινούν αίτιο της τρομοκρατίας» (Ζ. Λαμπικά «Η βία; Ποια βία;» εκδόσεις Εκτός Γραμμής).