Εν αναμονή της επόμενης καταστροφής

Σε ό,τι αφορά την πολιτική δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις για να αναδειχτεί μια εξαιρετικά προβληματική ελληνική ιδιομορφία. Εδώ και περίπου 70 χρόνια η πρωθυπουργία στην Ελλάδα ανήκει πρωτίστως σε τρία σόγια, στα υπουργεία συχνά-πυκνά εναλλάσσονται κόρες, γιοι, εγγόνια και ξαδέρφια και στη Βουλή εκλέγονται ουκ ολίγοι γόνοι κι απόγονοι. Πρόκειται για μια οικογενειοκρατία που κατά βάση γεννήθηκε σε έναν εμφύλιο σπαραγμό, ανδρώθηκε σε μια δικτατορία και γέρασε σε μια οικονομική πτώχευση. Κι όμως είναι ακόμα εδώ.

Γύρω από αυτά τα σόγια (αλλά ατυχώς και πέρα από αυτά), έχουν χτιστεί πολιτικά κόμματα τα οποία όταν κερδίζουν τις εκλογές μοιράζουν χιλιάδες κρατικά πόστα στα μέλη τους, αντικαθιστώντας τα μέλη των άλλων κομμάτων κοκ. Αυτό φυσικά έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας κρατικής μηχανής όπου ιθύνοντες και διευθύνοντες έρχονται και παρέρχονται, σε κανέναν δεν λογοδοτούν και κανείς δεν τους υπολογίζει. Και βεβαίως, ενός κακού μύρια έπονται, χωρίς ωστόσο το αυτί των κομμάτων να ιδρώνει. Πόσο δε μάλλον των μελών τους. Ετσι η μια καταστροφή διαδέχεται την άλλη και πάει λέγοντας.

Σε ό,τι αφορά τώρα τη δημοσιογραφία, μάλλον κάπου έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας σε αυτή τη χώρα. Για τους περισσότερους Ελληνες, καλός δημοσιογράφος είναι αυτός που γράφει και λέει αυτά που τους αρέσουν... τα «σωστά». Ομως η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να λέει τα «σωστά», αλλά τα αληθινά. Είτε αρέσουν, είτε δεν αρέσουν. Ο δημοσιογράφος δεν πουλάει ηθική, δεν κλαίει, δεν προπαγανδίζει, δεν μεροληπτεί, δεν παριστάνει τον καλό, ούτε τον κακό. Απλά εκπροσωπεί τον μέσο πολίτη και τον ενημερώνει. Στην Ελλάδα αυτά δεν ισχύουν, λόγω της έλλειψης πολιτικής βούλησης. Ουδείς υποχρεώνει τους ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης να σέβονται -έστω τα προσχήματα σε σχέση με την αντικειμενική παρουσίαση των πραγμάτων και την προστασία της δημοκρατίας. Αντιθέτως θεωρείται αυτονόητο πως υπέρτατη προτεραιότητα είναι η προστασία των συμφερόντων της εργοδοσίας. Το έγραψε άλλωστε ευθέως προ καιρού και ένας διευθυντής «μεγάλης» εφημερίδας για να δικαιολογήσει μια απόλυση.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η καταρράκωση της κυκλοφορίας του Τύπου και της αξιοπιστίας των ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης στην Ελλάδα, τα περισσότερα εκ των οποίων θα είχαν κλείσει αν δεν ανήκαν σε επιχειρηματίες με ποικίλες οικονομικές δραστηριότητες. Το γεγονός όμως ότι ευάριθμοι δημοσιοκάφροι έχουν βολευτεί με αυτή την κατάσταση δεν σημαίνει ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι υπεύθυνοι για την κατάπτωση των μέσων ενημέρωσης στη χώρα. Οπως άλλωστε δεν ευθύνονται όλοι οι αρχιτέκτονες για την ασχήμια των ελληνικών πόλεων, ούτε όλοι οι δικηγόροι για την κατάντια της ελληνικής Δικαιοσύνης.