Μια μεγάλη πολιτική

Πόσο ανεβαίνει η θερμοκρασία, γιατί δεν πέφτει τις νύχτες, πόσο θα διαρκέσει αυτό το κακό, ποια μέτρα προστασίας πρέπει να λαμβάνονται στις δουλειές, ποιες από αυτές αναβάλλονται, ποιες πρέπει να διακόπτονται τις μεσημεριανές ώρες, τι είδους μέτρα αυτοπροστασίας συνιστώνται για τη θερμική καταπόνηση του οργανισμού. Ο καύσωνας είναι το θέμα που απασχολεί την καθημερινότητα όλων μας. Είναι κι ο ισχυρότερος που ‘χει συμβεί εδώ και πέντε χρόνια.

Αυτά είναι μεγάλα θέματα της πολιτικής – ή θέματα μεγάλης πολιτικής. Ασχολείται με αυτά, εκούσα άκουσα, η ελληνική κοινωνία.

Με την ακρίβεια, π.χ., και την πρωτοφανή αναδιανομή εισοδήματος τα τελευταία χρόνια, σε βάρος της εργασίας. Με το παρατημένο δημόσιο σχολείο, όπου στέλνουμε τα παιδιά να μάθουν γράμματα από δασκάλους που η πολιτεία δεν νοιάζεται να τους επιμορφώνει και τους δίνει σκάρτα 800 ευρώ τον μήνα. Με τα δημόσια νοσοκομεία, που αν έχεις την κακή τύχη να χρειαστεί να προσφύγεις σε κάποιο εφημερεύον, νιώθεις ντροπή. Με τα δισ. ευρώ που σφυρίζουν ολόγυρα, ενώ μειώνονται οι παραγωγικές επενδύσεις.

Τον ελληνικό λαό απασχολούν τα πραγματικά, μεγάλα πολιτικά θέματα. Η κυβέρνηση δείχνει να ασχολείται με την επικοινωνία. Πρόσφατο παράδειγμα, το θέμα της λειψυδρίας: Το πρόβλημα της λειψυδρίας –έλεγε ο πρωθυπουργός πριν από ένα χρόνο, στις 29 Ιουλίου 2024– «αποκτά δομικά χαρακτηριστικά λόγω της κλιματικής κρίσης, θα χρειαστούν διαρθρωτικού χαρακτήρα παρεμβάσεις. Σύντομα η κυβέρνηση θα κάνει εξαγγελίες γύρω από τα κρίσιμα αυτά ζητήματα». Από τότε δεν έγινε τίποτα. Ούτε τώρα γίνεται. Το θέμα ξεθάφτηκε και επανελήφθησαν γνωστές κι αόριστες εξαγγελίες σε μια ακόμη προσπάθεια επικάλυψης του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η αποτυχία στη διαχείριση των προβλημάτων αντισταθμίζεται από μια επαγγελματική διαχείριση της κοινής γνώμης – άλλως: προπαγάνδα. Αλλά κι αυτό φτάνει στα όριά του.

Αποτυχία στη διαχείριση προβλημάτων και επαγγελματική διαχείριση της κοινής γνώμης.

Αφενός, πολλοί (και ισχυροί) αρχίζουν να ανησυχούν που τα προβλήματα παραπέμπονται συστηματικά στις καλένδες και δέσμες αντιφατικών πολιτικών υποκαθιστούν μια, κάποια, συνεκτική πολιτική σε κεντρικά πεδία αναφοράς. Που η χώρα φαίνεται να κυβερνάται με μοναδική πυξίδα τις δημοσκοπήσεις. Και που η διαφθορά έχει γίνει πανάκριβη και οργιάζει.

Αφετέρου, βουλευτές της συμπολίτευσης με άγχος βλέπουν τα δημοσκοπικά ποσοστά της Ν.Δ. να μη λένε να συνέλθουν, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις καριέρες αρκετών εξ αυτών. Σε αυτές τις συνθήκες, κρίσιμος είναι ο ρόλος της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Οχι τόσο για την κριτική της στην κυβέρνηση και στις πολιτικές της – άλλωστε, προϊόντος του χρόνου, φόβοι του παρελθόντος εξατμίζονται, προσδοκίες διαψεύδονται, λίγο πολύ όλοι (έχοντες και μη…) καταλαβαίνουν τι αλήθεια γίνεται. Το σημαντικό είναι ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας, που καθημερινά ταλαιπωρούνται από μεγάλα θέματα πολιτικής, να αρχίσουν να ανιχνεύουν και πολιτικές λύσεις.

Αν η πιο μεγάλη ζημιά που ‘χει γίνει τα πολλά τελευταία χρόνια είναι η διάβρωση της κοινωνικής αυτοεκτίμησης, τότε αυτό που προέχει είναι η κοινωνία να εμπιστευθεί τις δικές της δυνάμεις. Αυτό θα ήταν η μεγάλη πολιτική των καιρών. Ολα τα άλλα έπονται.