Στρατηγικού χαρακτήρα η επιθετικότητα του ΚΚΕ κατά του ΣΥΝ

Καθημερινά σχεδόν παρακολουθούμε τις σφοδρότατες επιθέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ κατά του ΣΥΝ. Δεν πρόκειται για κάποιο νέο. Έχει όμως σημασία να προσεγγίσουμε τον χαρακτήρα αυτής της επίθεσης. Επίθεση που δεν είναι περιστασιακή ούτε εντάσσεται απλώς σε κάποια προεκλογική τακτική. Δεν είναι καν τακτική αλλά στρατηγική επιλογή, η οποία μάλιστα πατά σε θεωρητική βάση.

Η στροφή στις καθαρόαιμες σταλινικές θεωρίες της δεκαετίας του 30, σε σχέση με πιο λάιτ εκδοχές (μπρεζνιεφισμός κ.λπ.), που άρχισε δειλά μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού", έχει πλέον κυριαρχήσει. Αποτελούν αφετηρία τόσο για συντηρητικές θέσεις που διατυπώνονται συχνά- πυκνά σε διάφορα ζητήματα όσο και στην αντιμετώπιση άλλων κομμάτων. Δεσπόζει πλέον η σταλινική εκδοχή στην αντιμετώπιση της σοσιαλδημοκρατίας και της εκτός Περισσού αριστεράς. Εχει παγιωθεί η θέση ότι η πάλη κατά του συστήματος, η άνοδος του ΚΚΕ για να είναι αποτελεσματικά πρέπει να συνοδεύονται"με την ήττα της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής οποιασδήποτε εκδοχής και προέλευσης, ιδίως της οπορτουνιστικής" ("Ριζοσπάστης" 24.6.07 ). Δηλαδή με την ήττα του ΠΑΣΟΚ και ιδίως του ΣΥΝ.

Από δώ προκύπτει από τη μια ο αντιΠΑΣΟΚισμός αντί της πολιτικής κριτικής και από την άλλη η λυσσώδης προσπάθεια εξαφάνισης του ΣΥΝ. Η αντίληψη αυτή είναι το"ευαγγέλιο" του ηγετικού πυρήνα, δηλαδή των μελών του Π.Γ. και της Κ.Ε. που συναπαρτίζουν τον κομματικό μηχανισμό εξουσίας. Αποτελεί τον κορμό της πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ που εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο, ακόμα και στο εσωκομματικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το καθοριστικό κριτήριο ανάδειξης στελεχών, ιδίως στην κορυφή της κομματικής πυραμίδας, είναι το κατά πόσο και σε τι ένταση επιτίθενται στο ΠΑΣΟΚ και κυρίως στον ΣΥΝ .

Έτσι εξηγείται και ο ...διαγωνισμός στελεχών, σε όλη την πυραμίδα, στις αντιΣΥΝασπισμικές και αντιΠΑΣΟΚικές επιδόσεις. Από τη κατάσταση αυτή είναι καθαρό ότι η επίθεση στον ΣΥΝ θα συνεχιστεί μετεκλογικά. Βεβαίως, όπως η κίνηση είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής, έτσι και τα κόμματα δυνητικά αλλάζουν. Όμως στην περίπτωση του ΚΚΕ δεν υπάρχει κανένα δεδομένο ότι θα έχουμε αλλαγές. Η πλήρης και βαθιά εμπέδωση σε ολόκληρο τον ηγετικό πυρήνα των παραπάνω θέσεων καθιστούν στον ορατό χρονικό ορίζοντα αδύνατη την όποια αλλαγή πλεύσης. Είτε στην πιθανότατη αλλαγή της Γ.Γ. μετεκλογικά είτε και σε αλλαγή του συσχετισμού στην αριστερά υπέρ του ΣΥΝ.

Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που ο ΣΥΝ μετακινηθεί τόσο πολύ ώστε να ταυτιστεί πλήρως με το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ θα έχει την ίδια αντιμετώπιση. Ας κατανοηθεί ότι ο ΣΥΝ δεν είναι μόνο"εχθρός του λαϊκού κινήματος" όπως το ΠΑΣΟΚ. Είναι και κάτι παραπάνω. Αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από "προδότες του κόμματος". Και ο Περισσός δεν ξεχνά...

Ως εκ τούτων, η υπόθεση σχηματισμού της "Μεγάλης Αριστεράς" που αρκετά στελέχη οραματίζονται είναι μία μεγάλη αυταπάτη. Τα"αγαπησιάρικα" καλέσματα στο ΚΚΕ μόνο συσκότιση για τον πραγματικό χαρακτήρα του ΚΚΕ δημιουργούν. Μόνο εύσημα προοδευτικότητας δίνουν σε ένα κόμμα που ερωτοτροπεί με συντηρητικές επιλογές. Σε ένα κόμμα που προκειμένου να υπερασπιστεί την "αριστερή" καθαρότητά του και τον αντιευρωπαϊσμό του, δεν διστάζει να ταυτιστεί με τον Μπλερ και τους δίδυμους Πολωνούς, τους θύλακες δηλαδή των ΗΠΑ στην Ε.Ε. Όσοι δεν κατανοούν ότι η αιχμή του δόρατος του ΚΚΕ στρέφεται κατά του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα κατά του ΣΥΝ αφήνοντας στο απυρόβλητο τη ΝΔ και επιμένουν να το τοποθετούν στις αντι-δικομματικές δυνάμεις διαπράττουν σοβαρό λάθος.

Αντί της αντιπαράθεσης, ιδεολογικής και πολιτικής, σε όλα τα επίπεδα, ακολουθείται μία τακτική που πρακτικά περιορίζει την κριτική στα αντι-ενωτικά του ΚΚΕ,ενισχύοντας έτσι την ιδιότυπη ασυλία που απολαμβάνει. Τακτική που για το ΚΚΕ, και ιδιαίτερα μπροστά σε εκλογές, είναι το καλύτερο δώρο.

* Ο Μάκης Κοψίδης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ