Το δεύτερο φιάσκο της Δεξιάς

Για να λειτουργήσει αποδοτικά το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται την εναλλαγή των κομμάτων ή των παρατάξεων στην εξουσία. Προϋπόθεση όμως είναι η εκάστοτε κυβέρνηση να δείχνει μια στοιχειώδη ικανότητα διακυβέρνησης. Από την αρχή της δεκαετίας του ΄90, οπότε και «ομαλοποιείται» στην Ελλάδα η κυβερνητική εναλλαγή, η Ν.Δ. βρέθηκε δύο φορές στην εξουσία. Και οι δύο φορές αποδείχθηκαν φιάσκο. Για διαφορετικούς λόγους και αιτίες. Στην πρώτη, η Ν.Δ. κατέρρευσε υπό το βάρος των εσωτε- ρικών αντιθέσεών της. Είχε όμως να διαχειριστεί μια δημοσιονομικά και γεωπολιτικά δύσκολη κατάσταση. Στη δεύτερη, δηλαδή στη σημερινή, η Ν.Δ. απλώς σκάει σαν σαπουνόφουσκα. «Νέα διακυβέρνηση» του τίποτα. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε στα προεκλογικά πεπραγμένα της τη γέφυρα Ρίου- Αντιρρίου. Ο σημερινός Πρωθυπουργός εγκαινιάζει παρκάκια σε σταθμούς Μετρό σαν συνοικιακός δήμαρχος.

Η προγραμματική- κυβερνητική ανικανότητα της Ν.Δ. φτωχαίνει το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πόσω μάλλον όταν συνοδεύεται από την έλλειψη σεβασμού προς τους δημοκρατικούς θεσμούς. Γιατί τι άλλο από νομότυπο εκλογικό πραξικόπημα είναι ο τρόπος και οι συνθήκες που καλούμαστε στις κάλπες; Είναι εντυπωσιακό και απορίας άξιον, πώς η ηγεσία μιας μεγάλης ιστορικής παράταξης έχει καταλήξει να δείχνει τόσο μειωμένη αίσθηση κράτους και εθνικής αποστολής.

Όμως η εκλογική «αρπαχτή» αποκτά πλέον πρόσθετους συμβολισμούς. Γιατί την ίδια στιγμή η καρβουνιασμένη Ελλάδα δείχνει το τέλος του μοντέλου ανάπτυξης που βασίστηκε στην «αρπαχτή» και στη «μικρομεσαία» καταλήστευση του δημόσιου πλούτου. Το μοντέλο είναι πλέον οικολογικά αφόρητο. Αναζητούνται ηγεσίες και πολίτες με συνείδηση και επίγνωση των δυσκολιών. Γιατί «το μέλλον μας κρύβει πολλή ξηρασία».