Αδιέξοδο και φαύλος κύκλος
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2009-04-10
Ο ορισμός του αδιεξόδου για μια κυβέρνηση είναι να αναγκαστεί από τα γεγονότα να κάνει κάτι, το οποίο όχι μόνο δεν θα βελτιώσει την κατάσταση αλλά θα τη χειροτερέψει.
Σε αυτό ακριβώς το αδιέξοδο έχει περιέλθει η Νέα Δημοκρατία, αντιμέτωπη με το καινοφανές για την Ελλάδα πρόβλημα ασφάλειας που έχει αρχίσει να αγγίζει την καθημερινότητά μας.
Από τη μια δεν γίνεται να μην ανταποκριθεί στην απαίτηση της πλειονότητας (η οποία, σημειωτέον, περιέχει το σύνολο της εκλογικής της βάσης) για μέτρα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σταματήσουν τις επιθέσεις, με στόχο κυρίως τις «ένοχες» τράπεζες, αλλά επίσης τις περιουσίες διαφόρων ανθρώπων, όχι υποχρεωτικά αντιδραστικών ή εκμεταλλευτών. Η αστυνομία, όμως, έτσι όπως την κατάντησαν, απλώς παρακολουθεί τα γεγονότα. Οι ανεκπαίδευτοι, αναποτελεσματικοί και χολωμένοι αστυνομικοί, με απότομες μεταπτώσεις από την πλήρη αδιαφορία στην ωμή βία με άρωμα ακροδεξιάς (βλ. Γρηγορόπουλος, ζαρντινιέρα κ.λπ.), δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν. Δυστυχώς, οποιαδήποτε βελτίωση απαιτεί διαρθρωτικά μέτρα υποδομής, που θέλουν χρόνια για να καρποφορήσουν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση δεν δείχνει διατεθειμένη να συζητήσει σοβαρές προτάσεις, όπως εκείνες που επεξεργάστηκε ο Συνασπισμός, για να ξανασκεφτούμε από τη αρχή και να θέσουμε σε νέα βάση τη λειτουργία της αστυνόμευσης.
Και από την άλλη μεριά, η λεγόμενη «εξέγερση», ένα παράξενο μείγμα ετερόκλητων στοιχείων σε κυμαινόμενη δοσολογία, που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε προς ποια κατεύθυνση θα τραβήξει. Τα «αριστερά» κίνητρα, δηλαδή η ανασφάλεια των νέων, η απελπισία των αποκλήρων, η οργή για την κοινωνική αδικία και η ακαθόριστη ελπίδα, όλα αυτά συνδυάζονται με την τυφλή βία του εορτάσιμου χάους, τον εκτός γηπέδων χουλιγκανισμό και τον ναρκισσισμό κάποιων, οι οποίοι αντισταθμίζουν τις πραγματικές ή φαντασιακές τους ανεπάρκειες με μια πλειοδοσία ριζοσπαστικότητας, για να φαίνονται -στα μάτια τους- πραγματικοί επαναστάτες που κήρυξαν τον πόλεμο στους προσκυνημένους. Πάνω απ’ όλα όμως, και παρά την απόλυτη αντίθεση των εξεγερμένων στην καταναλωτική κοινωνία του θεάματος, η βία έχει γίνει μόδα. Κι αυτό σημαίνει ότι η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει μικρές, συνωμοτικά οργανωμένες ομάδες, τις οποίες, θεωρητικά τουλάχιστον, θα μπορούσε να εξαρθρώσει, αλλά την ευρύτατη διάχυση μιας εύκολης «αντίστασης» που χρειάζεται μόνο μια βαριοπούλα για να δηλώσει παρούσα και να σπείρει τον τρόμο.
Αυτό είναι το αδιέξοδο. Η αστυνομία έχει χάσει κάθε πολιτικό ή ηθικό έρεισμα και η παρέμβασή της μόνο βίαια μπορεί να είναι και συνεπώς αναποτελεσματική διότι, ακόμα κι αν συλλάβει μερικούς, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν απτόητοι, εφόσον η εντεινόμενη καταστολή θα δικαιώσει τον αγώνα τους, ενισχύοντας έτσι τα συντηρητικά ανακλαστικά των νοικοκυραίων κ.ο.κ. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.
Για να βγούμε από το αδιέξοδο και τον φαύλο κύκλο, οι Ελληνες πολιτικοί θα πρέπει να επιδείξουν δεξιότητες τις οποίες προφανώς δεν διαθέτουν. Το ΠΑΣΟΚ δηλώνει αγανακτισμένο για πράγματα που το ίδιο θα έκανε αν ήταν κυβέρνηση, το ΚΚΕ, πιστό στη μνήμη του υπαρκτού σταλινισμού, ζει στο δικό του παράλληλο σύμπαν, όπου η διακίνηση της σκέψης υπόκειται στον κεντρικό σχεδιασμό του εκάστοτε πολιτικού γραφείου, ο δε Συνασπισμός, το μόνο κόμμα που θα περίμενα να πει κάτι ουσιαστικό, εγκλωβισμένος στον φιλάρεσκο αριστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ, εφαρμόζει την τακτική της διαφήμισης, δηλαδή κολακεύει και εξωραΐζει τους νέους, επειδή τούς θεωρεί εκλογική του πελατεία. Κάτι σαν τον Λαζόπουλο, χωρίς το χιούμορ. Με άλλα λόγια, το αδιέξοδο και ο φαύλος κύκλος αναπαράγονται και στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας.
Γενικώς, δεν πάμε καθόλου καλά.
Σε αυτό ακριβώς το αδιέξοδο έχει περιέλθει η Νέα Δημοκρατία, αντιμέτωπη με το καινοφανές για την Ελλάδα πρόβλημα ασφάλειας που έχει αρχίσει να αγγίζει την καθημερινότητά μας.
Από τη μια δεν γίνεται να μην ανταποκριθεί στην απαίτηση της πλειονότητας (η οποία, σημειωτέον, περιέχει το σύνολο της εκλογικής της βάσης) για μέτρα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σταματήσουν τις επιθέσεις, με στόχο κυρίως τις «ένοχες» τράπεζες, αλλά επίσης τις περιουσίες διαφόρων ανθρώπων, όχι υποχρεωτικά αντιδραστικών ή εκμεταλλευτών. Η αστυνομία, όμως, έτσι όπως την κατάντησαν, απλώς παρακολουθεί τα γεγονότα. Οι ανεκπαίδευτοι, αναποτελεσματικοί και χολωμένοι αστυνομικοί, με απότομες μεταπτώσεις από την πλήρη αδιαφορία στην ωμή βία με άρωμα ακροδεξιάς (βλ. Γρηγορόπουλος, ζαρντινιέρα κ.λπ.), δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν. Δυστυχώς, οποιαδήποτε βελτίωση απαιτεί διαρθρωτικά μέτρα υποδομής, που θέλουν χρόνια για να καρποφορήσουν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση δεν δείχνει διατεθειμένη να συζητήσει σοβαρές προτάσεις, όπως εκείνες που επεξεργάστηκε ο Συνασπισμός, για να ξανασκεφτούμε από τη αρχή και να θέσουμε σε νέα βάση τη λειτουργία της αστυνόμευσης.
Και από την άλλη μεριά, η λεγόμενη «εξέγερση», ένα παράξενο μείγμα ετερόκλητων στοιχείων σε κυμαινόμενη δοσολογία, που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε προς ποια κατεύθυνση θα τραβήξει. Τα «αριστερά» κίνητρα, δηλαδή η ανασφάλεια των νέων, η απελπισία των αποκλήρων, η οργή για την κοινωνική αδικία και η ακαθόριστη ελπίδα, όλα αυτά συνδυάζονται με την τυφλή βία του εορτάσιμου χάους, τον εκτός γηπέδων χουλιγκανισμό και τον ναρκισσισμό κάποιων, οι οποίοι αντισταθμίζουν τις πραγματικές ή φαντασιακές τους ανεπάρκειες με μια πλειοδοσία ριζοσπαστικότητας, για να φαίνονται -στα μάτια τους- πραγματικοί επαναστάτες που κήρυξαν τον πόλεμο στους προσκυνημένους. Πάνω απ’ όλα όμως, και παρά την απόλυτη αντίθεση των εξεγερμένων στην καταναλωτική κοινωνία του θεάματος, η βία έχει γίνει μόδα. Κι αυτό σημαίνει ότι η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει μικρές, συνωμοτικά οργανωμένες ομάδες, τις οποίες, θεωρητικά τουλάχιστον, θα μπορούσε να εξαρθρώσει, αλλά την ευρύτατη διάχυση μιας εύκολης «αντίστασης» που χρειάζεται μόνο μια βαριοπούλα για να δηλώσει παρούσα και να σπείρει τον τρόμο.
Αυτό είναι το αδιέξοδο. Η αστυνομία έχει χάσει κάθε πολιτικό ή ηθικό έρεισμα και η παρέμβασή της μόνο βίαια μπορεί να είναι και συνεπώς αναποτελεσματική διότι, ακόμα κι αν συλλάβει μερικούς, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν απτόητοι, εφόσον η εντεινόμενη καταστολή θα δικαιώσει τον αγώνα τους, ενισχύοντας έτσι τα συντηρητικά ανακλαστικά των νοικοκυραίων κ.ο.κ. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.
Για να βγούμε από το αδιέξοδο και τον φαύλο κύκλο, οι Ελληνες πολιτικοί θα πρέπει να επιδείξουν δεξιότητες τις οποίες προφανώς δεν διαθέτουν. Το ΠΑΣΟΚ δηλώνει αγανακτισμένο για πράγματα που το ίδιο θα έκανε αν ήταν κυβέρνηση, το ΚΚΕ, πιστό στη μνήμη του υπαρκτού σταλινισμού, ζει στο δικό του παράλληλο σύμπαν, όπου η διακίνηση της σκέψης υπόκειται στον κεντρικό σχεδιασμό του εκάστοτε πολιτικού γραφείου, ο δε Συνασπισμός, το μόνο κόμμα που θα περίμενα να πει κάτι ουσιαστικό, εγκλωβισμένος στον φιλάρεσκο αριστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ, εφαρμόζει την τακτική της διαφήμισης, δηλαδή κολακεύει και εξωραΐζει τους νέους, επειδή τούς θεωρεί εκλογική του πελατεία. Κάτι σαν τον Λαζόπουλο, χωρίς το χιούμορ. Με άλλα λόγια, το αδιέξοδο και ο φαύλος κύκλος αναπαράγονται και στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας.
Γενικώς, δεν πάμε καθόλου καλά.
