ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ, ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΥΑΛΑ.

Η αναζήτηση του πλαισίου για το νέο κόμμα κατ αρχάς πιστεύω οτι πρέπει να βασιστεί στο πρώτο συνθετικό της ονομασίας που επιλέχτηκε.

Η Δημοκρατία βρίσκεται στο κρεββατι του Προκρούστη κι όποιος γουστάρει κόβει κατά πως τον βολεύει για να τούρθει η Δημοκρατία στα μετρα του. Γιατί ποτέ δε διανοήθηκε να προσαρμοστεί αυτός στα μέτρα της.

Η μεγάλη όμως κρίση κυρίως οφείλεται στην κρίση του συστήματος εκπροσώπησης, του μοντέλου αντιπροσώπευσης από τη στιγμή που οι «αντιπρόσωποι» πίστεψαν οτι έχουν απαλλοτριώσει κάθε μορφή έκφρασης του αντιπροσωπευόμενου, και κάνουν ή νομίζουν πως κάνουν χρήση άκριτη και πολλές φορές έως και φαυλεπίφαυλη.

Η Δημοκρατία νοσεί και επομένως το νέο κόμμα μέλημα θα πρέπει να έχει την ένταση των προσπαθειών όλων όσων συστρατεύονται μαζί του για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και της εύρρυθμης λειτουργίας των θεσμών και των αρμών που τη στηρίζουν.

Για όλα τα παραπάνω, δυστυχώς ακόμη και σήμερα, απαιτείται θάρρος και τόλμη. Τόλμη γιατί θα πρέπει να εναντιωθείς και να συγκρουστείς με κατεστημένες, σκουριασμένες και επομένως κυριαρχούσες αντιλήψεις που μας ταλανίζουν πολλά χρόνια τώρα. Συνδικαλιστής για παράδειγμα, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, σήμερα νοείται αυτός που έχει ξεχάσει ακόμη και τι δουλειά κάνει μιάς και δεν έχει πατήσει το πόδι του σ αυτήν από τότε που χρήστηκε από το κόμμα του τέτοιος. Κομματική πολιτική σύναξη στις μέρες μας είναι μιά απολύτως βαρετή και κουραστική συνεύρεση πολιτών που την επομένη στιγμή μετά τη συνάντηση θα συνεχίσουν την ίδια κι απαράλλαχτη μονοτονία που μας διακρίνει όλους μας, χωρίς να έχει επηρεάσει κατ ελάχιστον η σύναξη στα όσα ο καθένας έχει στο μυαλό του. Μέλος επίσης για τα σημερινά δεδομένα είναι κάποιος που προσδοκά και περιμένει υπομένοντας και επιμένοντας.

Με όλα αυτά θα πρέπει να συγκρουστείς και να προτείνεις, εάν έχεις φυσικά, κάποια νέα και ριζοσπαστικά αντίδοτα για τη θλιβερή ερημία της ανίατης ασθένειας της σημερινής μας Δημοκρατίας.

Ο τοπογραφικός προσδιορισμός της θέσης σου στον, απολύτως μουτζουρωμένο και απεχθή, χάρτη του σημερινού πολιτικού σκηνικού δεν αποτελεί δα και την πρώτη προτεραιότητα. Το αριστερά, δεξιά ή ακόμη και αυτό το κακόηχο κεντροαριστερά, που θυμήθηκαν κάποιοι που δεν κατάλαβαν τίποτε μάλλον από την κατραπακιά, δεν αποτελεί σήμερα ερωτηματικό για τον πολίτη.

Ο πολίτης καλής θέλησης και πίστης θέλει ν ακούσει κάτι καινούργιο, φρέσκο, πειστικό και κυρίως ειλικρινές και αυθεντικό. Κι αυτό απαιτεί θάρρος για να το κάνεις. Να έχεις ήδη ξεκαθαρίσει κι εσύ μέσα σου με τη μέγγενη του παρελθόντος και της φαινακίζουσας «πολιτικής» τάξης πραγματων, όπως και με το δήθεν καθωσπρεπισμό του πολιτικού περιβάλλοντος.

Δηλαδή να είσαι έτοιμος να πεις ευθαρσών οτι ναι οι δικηγόροι πρέπει να πληρώνουν ΦΠΑ και το καμποτάζ πρέπει να καταργηθεί. Οτι τα πλοία πρέπει να έρχοντια και να φεύγουν ανεμπόδιστα και οτι τους ξένους δεν τους έχουμε μόνον για τις μέρες του αντιρατσιστικού πανηγυριού μας, ούτε για την επίδειξη της ανοιχτομυαλιάςμας αλλά και στη γειτονιά και στο σχολείο που πάνε τα παιδάκια μας να μπορούμε να υπερασπιζόμαστε με θάρρος την ισότιμη παρουσία τους. Γιατί αυτοί που έχουν παράνομα κι αυθαίρετα παραθεριστικά, ή αυτοί που διπλοπαρκάρουν σε πόλους τους κεντρικού δρόμους των πόλεων μας, ή αυτοί που έχουν τραπεζάκια στα πεζοδρόμια και κλείνουν κάθε πέρασμα δν είναι όλοι τους ούτε καραδεξιοί, ούτε και μόνον πασόκοι δικτυωμένοι. Από παντού προέρχοντια κα παντού πηγαίνουν κατ αναλογίαν πάντοτε φυσικά της διασποράς στην ελληνική κοινωνία. Ούτε οι καραπασόκοι και οι τελείως δεξιοί ενεπλάκησαν μόνον σε συναλλαγές στα Πανεπιστήμια για την ανάδειξη διοικήσεων, ουτε οι κομματικά βαμένοι που τους βλέπουμε με αποτροπιασμό και τίναγμα του γιακά, ήτνα αναμεμειγμένοι στις κομπίνες και τις διακομματικές μοιρασιές του πρόσφατου παρελθόντος που μας οδήγησαν άσφαλτα στην τρύπα.

Αυτά είναι τα προαπαιτούμενα νομίζω και για τα υπόλοιπα έχουμε καιρό να τα λέμε.