Η συνωμοσία της ανεπάρκειας

Το παρακράτος για να υπάρξει χρειάζεται κράτος. Χρειάζεται οργανωμένους μηχανισμούς τους οποίους να μπορεί να παρακάμψει, να υπονομεύσει και ενδεχομένως να ανατρέψει.Και επειδή δυο μέρες τώρα ακούω να αποδίδονται σε κάποιο παρακράτος τα όσα συνέβησαν προχθές, εγώ εξακολουθώ να αναζητώ το κράτος. Διότι η αδυναμία της Αστυνομίας να αντιμετωπίσει τους βανδαλισμούς και η βαρβαρότητα που η ίδια επέδειξε είναι δυστυχώς ένα ακόμη σύμπτωμα της κατάστασης η οποία επικρατεί στη λεγόμενη «δημόσια διοίκηση» - που ούτε δημόσια, ούτε διοίκηση είναι.Με δυο λόγια, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να περιμένουμε από την Αστυνομία περισσότερη αποτελεσματικότητα, και λιγότερη βαρβαρότητα, απ’ αυτήν που συναντάμε στα δημόσια νοσοκομεία, στις εφορίες ή στην Πολεοδομία. Οι ένστολοι είναι κι αυτοί ένα κομμάτι του πτωχευμένου ελληνικού κράτους.Ασκούν βία.

Μα και ο νοσοκομειακός γιατρός που σου ζητάει φακελάκι για να σώσει τη ζωή του πατέρα σου, ή του παιδιού σου, βία ασκεί. Μα και ο υπάλληλος της Πολεοδομίας που χρηματίζεται ή ο εφοριακός που σε απειλεί για να κάνει τη δουλειά του - γιατί θεωρεί πως είναι εφοριακός για να κάνει τις δικές του δουλειές - κι αυτός ασκεί βία. Ο καθένας μας έχει και μια τέτοια ιστορία να διηγηθεί. Η Αστυνομία, για μια ακόμη φορά, όχι μόνον αποδείχθηκε ανίκανη να προστατεύσει τους πολίτες, αλλά, όπως είναι φυσικό, η ανικανότητα αυτή στράφηκε εναντίον των ίδιων των πολιτών. Η Αστυνομία, ως υπηρεσία του ελληνικού κράτους, αποδεικνύεται κάθε μέρα ανίκανη να προστατεύσει το Κέντρο της πρωτεύουσας από τις συμμορίες των αλλοδαπών που το λυμαίνονται κι αυτή η ανικανότητα στρέφεται εναντίον των πολιτών αυτής της πόλης.

Οι συμμορίες των κουκουλοφόρων αυτό το ξέρουν πολύ καλά. Ξέρουν ότι μπορούν να επιδοθούν ανενόχλητοι στο έργο της καταστροφής. Θα αντιμετωπίσουν μεν τη ρητορική απαξίωση, τις καταγγελίες που επαναλαμβάνονται μονότονα, θα έχουν όμως με το μέρος τους τον εθισμό στη βία και την καταστροφή. Ξέρουν ότι κανείς πια δεν εντυπωσιάζεται από τις επιδόσεις τους. Εχουν γίνει, εδώ και καιρό, μέρος της ζωής μας.Οταν για να συνεδριάσει η Βουλή χρειάζεται να καεί το Κέντρο της Αθήνας, αυτό σημαίνει, αν μη τι άλλο, πως έχουμε βάλει τον πήχυ πολύ χαμηλά. Μπορεί να πάει ακόμη χαμηλότερα, θα μου πείτε. Δεν χωράει αμφιβολία. Στο παιχνίδι της μιζέριας, ως γνωστόν, το χειρότερο φύλλο είναι το φύλλο που κερδίζει.Συνωμοσία υπάρχει. Είναι η συνωμοσία της ανεπάρκειας.