Προοδευτική διακυβέρνηση με ενεργή την κοινωνία

Η προοδευτική διακυβέρνηση με ενεργή την κοινωνία πρέπει να καθιστά καθαρό ότι συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και τις πολιτικές που υπηρετεί, δεν μπορεί να υπάρξει…

Η θερινή περίοδος με τα προβλήματα που προέκυψαν ανέδειξε με τον πιο σαφή και εύγλωττο τρόπο ότι η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη δεν αστοχεί μόνο στα οικονομικά και κοινωνικά μεγέθη, αλλά αδυνατεί να διαχειριστεί και τα προβλήματα της συγκυρίας.

Πέραν του ότι το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που υπηρετεί με τις πολιτικές της επιλογές συρρικνώνει την εγχώρια παραγωγική βάση και ταυτίζεται με ολίγους, μεταπράτες και ημέτερους, δείχνει αδύναμη να διαχειριστεί και να συντονίσει τις κρατικές αρμοδιότητες!

Αδύναμη να συντονίσει δράσεις με σταθερό σχέδιο, προκειμένου τα προβλήματα της πανδημίας και των ακραίων καιρικών φαινομένων να αντιμετωπιστούν με τις λιγότερο δυνατές επιπτώσεις στην κοινωνία και τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις περί επιτελικού κράτους αποδείχθηκαν φτηνό προπαγανδιστικό περιτύλιγμα για την κατάληψή του και τη διαχείρισή του από ημέτερους.

Οι οικονομικοί και κοινωνικοί δείκτες επιβεβαιώνουν όχι μόνο καίρια πλήγματα στα μεσαία στρώματα, τις δυνάμεις της επισφαλούς εργασίας και την ελληνική περιφέρεια αλλά και την όξυνση των γεωγραφικών και κοινωνικών ανισοτήτων!

Η επέλαση της πανδημίας και των πυρκαγιών, τη θερινή περίοδο, ανέδειξε και μια άλλη πτυχή, ότι η κυβέρνηση, παρά τη δημιουργική συμβολή της αντιπολίτευσης, αδυνατεί να ανταποκριθεί στις τρέχουσες κοινωνικές και γεωγραφικές ανάγκες.

Το αίτημα της αλλαγής του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου με αναπροσανατολισμό του ρόλου του κράτους γίνεται κυρίαρχο ζητούμενο των κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων.

Και αυτό προσανατολίζει στο αίτημα της πολιτικής αλλαγής!

Προϋποθέτει δράσεις και προγραμματικές πρωτοβουλίες με την κοινωνία ενεργή για τη συγκρότηση προοδευτικής διακυβέρνησης.

Ο κοινωνικός διάλογος σ’ αυτή την κατεύθυνση οφείλει να γίνει ο πήχης κάθε πολιτικής δύναμης που αυτοπροσδιορίζεται στον προοδευτικό χώρο, προκειμένου να υπάρξει προοδευτική διακυβέρνηση, με προγραμματική και πολιτική ενότητα!

Αυτό με τη σειρά του καθιστά σαφές ότι τόσο οι πολιτικές δυνάμεις όσο και τα πολιτικά πρόσωπα πρέπει να καταστήσουν καθαρό στην κοινωνία ότι συνεργασία, η ψήφος ανοχής με τη ΝΔ και τις πολιτικές που υπηρετεί, δεν μπορεί να υπάρξει.

Οι εξελίξεις σχεδόν σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης δείχνουν ότι οι συνεργασίες των πολιτικών δυνάμεων για τη διακυβέρνηση υπηρετούν δύο διαφορετικές στρατηγικές, που είναι πλέον σε μετωπική αντιπαράθεση.

Από τη μια είναι οι συστημικές δυνάμεις με κορμό τα νεοφιλελεύθερα κόμματα και από την άλλη πλευρά οι προοδευτικές, εναλλακτικές, ριζοσπαστικές δυνάμεις, που διεκδικούν την εφαρμογή ενός παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου, με ανάπτυξη, δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Αυτή τη στρατηγική, ακόμη και σε δύσκολους καιρούς εντάσεων στον προοδευτικό χώρο υπηρέτησε και ο Ανδ. Παπανδρέου, επαναλαμβάνοντας με έμφαση και εσωκομματικά και δημόσια ότι ο αγώνας κάθε προοδευτικής δύναμης οφείλει και πρέπει να είναι μονομέτωπος, όχι διμέτωπος!

Είναι τουλάχιστον υποκριτικό, αν δεν είναι «έπεα πτερόεντα» και «βερμπαλισμοί», το να αναλώνεται πολύς λόγος σε κοινωνικά αδιάφορες αντιθέσεις εσωκομματικής περιχαράκωσης!

Όταν δηλαδή δεν γίνεται καθαρό ότι ο ανταγωνισμός των προοδευτικών δυνάμεων πρέπει να έχει κριτή μόνο την κοινωνική ανάγκη και να σχετίζεται με την προώθηση προγραμματικών προτάσεων προοδευτικής διακυβέρνησης για να ηττηθεί, να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ και των προθύμων που την υπηρετούν.

Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο η συγκυρία καθιστά κυρίαρχο να αναπτυχθούν δράσεις που εξηγούν στην κοινωνία την αξιοπιστία του εναλλακτικού κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου που θα υπηρετήσει η πολιτική αλλαγή με αντιπολίτευση τη ΝΔ και τους συμμάχους της.

Και σ’ αυτό τον στόχο ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ως κορμός της προοδευτικής παράταξης, δεν καλείται απλά να συμβάλει, αλλά να τρέξει συντεταγμένα.

Για να περιοριστούν οι επιπτώσεις των κυβερνητικών πολιτικών.

Για να υπάρξει στέρεα μια πλατιά κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, που θα υπηρετεί τη χώρα και τους πολίτες.