Παρατεταμένη κρίση
Γερμανία
Γιώργος Καπόπουλος, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2019-12-02
Όλα δείχνουν ότι η αλλαγή ηγεσίας στο SPD θα δρομολογήσει το τέλος του τρίτου μετά το 2005, υπό την ηγεσία της Μέρκελ, Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών.
Η Γερμανία από την επόμενη μέρα των εκλογών της 24.9.2017 ζει σε μια παρατεταμένη κρίση με μόνη σταθερά τη συνεχή ενίσχυση της αβεβαιότητας και της αστάθειας.
Οι Σοσιαλδημοκράτες υπό τον Σουλτς είχαν καταστήσει σαφές από το βράδυ των εκλογών ότι περνούν στην αντιπολίτευση.
Μόνον το πρόωρο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων των Χριστιανοδημοκρατών με τους Φιλελεύθερους και τους Πράσινους για τον σχηματισμό τρικομματικού συνασπισμού επανέφερε στο προσκήνιο τη συγκρότηση του τρίτου Μεγάλου Συνασπισμού.
Σήμερα με τους δύο κυβερνητικούς εταίρους σε ιστορικά δημοσκοπικά χαμηλά, 26% για τους Χριστιανοδημοκράτες και 15% για τους Σοσιαλδημοκράτες, το κόστος της ρήξης στην κυβερνητική συνεργασία προβάλλει ως μικρότερο της εξάντλησης της τετραετίας τον Σεπτέμβριο του 2021.
Με τα σημερινά δεδομένα η συγκρότηση εναλλακτικού κυβερνητικού συνασπισμού θα πρέπει να αποκλειστεί, με πιο πιθανές εξελίξεις είτε τη συγκρότηση κυβέρνησης μειοψηφίας από τους Χριστιανοδημοκράτες είτε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, με τη δεύτερη επιλογή να σημαίνει και τον πρόωρο τερματισμό της μακράς θητείας της Μέρκελ στην καγκελαρία.
Το πιθανό πρόωρο τέλος του Μεγάλου Συνασπισμού στο Βερολίνο διευρύνει και επιβαρύνει τη συνολική ευρωπαϊκή αβεβαιότητα:
■ Αβεβαιότητα για το πώς θα μεθοδευθεί η υλοποίηση του Brexit μετά τις πρόωρες εκλογές της επομένης εβδομάδας στη Βρετανία
■ Αβεβαιότητα για το αν θα προκύψει κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη Μαδρίτη για την υπό τον Σάντσεθ κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλιστών-Podemos.
■ Aβεβαιότητα για την αντοχή του Μακρόν και της κυβέρνησής του στις προεξοφλούμενες δυναμικές εξεγερσιακές μορφές έκφρασης της κοινωνικής και της πολιτικής δυσαρέσκειας και βέβαια τη Λεπέν να περιμένει στη γωνία.
■ Αβεβαιότητα για την αντοχή της κυβερνητικής σταθερότητας στην Ιταλία, με τον μείζονα κυβερνητικό εταίρο, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, να αποδυναμώνεται συνεχώς δημοσκοπικά και με τον Σαλβίνι και τη Λέγκα να μονοπωλούν τον αντισυστημικό λαϊκισμό.
Η Γερμανία από την επόμενη μέρα των εκλογών της 24.9.2017 ζει σε μια παρατεταμένη κρίση με μόνη σταθερά τη συνεχή ενίσχυση της αβεβαιότητας και της αστάθειας.
Οι Σοσιαλδημοκράτες υπό τον Σουλτς είχαν καταστήσει σαφές από το βράδυ των εκλογών ότι περνούν στην αντιπολίτευση.
Μόνον το πρόωρο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων των Χριστιανοδημοκρατών με τους Φιλελεύθερους και τους Πράσινους για τον σχηματισμό τρικομματικού συνασπισμού επανέφερε στο προσκήνιο τη συγκρότηση του τρίτου Μεγάλου Συνασπισμού.
Σήμερα με τους δύο κυβερνητικούς εταίρους σε ιστορικά δημοσκοπικά χαμηλά, 26% για τους Χριστιανοδημοκράτες και 15% για τους Σοσιαλδημοκράτες, το κόστος της ρήξης στην κυβερνητική συνεργασία προβάλλει ως μικρότερο της εξάντλησης της τετραετίας τον Σεπτέμβριο του 2021.
Με τα σημερινά δεδομένα η συγκρότηση εναλλακτικού κυβερνητικού συνασπισμού θα πρέπει να αποκλειστεί, με πιο πιθανές εξελίξεις είτε τη συγκρότηση κυβέρνησης μειοψηφίας από τους Χριστιανοδημοκράτες είτε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, με τη δεύτερη επιλογή να σημαίνει και τον πρόωρο τερματισμό της μακράς θητείας της Μέρκελ στην καγκελαρία.
Το πιθανό πρόωρο τέλος του Μεγάλου Συνασπισμού στο Βερολίνο διευρύνει και επιβαρύνει τη συνολική ευρωπαϊκή αβεβαιότητα:
■ Αβεβαιότητα για το πώς θα μεθοδευθεί η υλοποίηση του Brexit μετά τις πρόωρες εκλογές της επομένης εβδομάδας στη Βρετανία
■ Αβεβαιότητα για το αν θα προκύψει κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη Μαδρίτη για την υπό τον Σάντσεθ κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλιστών-Podemos.
■ Aβεβαιότητα για την αντοχή του Μακρόν και της κυβέρνησής του στις προεξοφλούμενες δυναμικές εξεγερσιακές μορφές έκφρασης της κοινωνικής και της πολιτικής δυσαρέσκειας και βέβαια τη Λεπέν να περιμένει στη γωνία.
■ Αβεβαιότητα για την αντοχή της κυβερνητικής σταθερότητας στην Ιταλία, με τον μείζονα κυβερνητικό εταίρο, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, να αποδυναμώνεται συνεχώς δημοσκοπικά και με τον Σαλβίνι και τη Λέγκα να μονοπωλούν τον αντισυστημικό λαϊκισμό.
