Τα ολισθήματα της κυβέρνησης

Βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή στη μακρά ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η Τουρκία κλιμακώνει την επιθετικότητά της - πιο πρόσφατο το πρωτοφανές επεισόδιο της παραβίασης του εναερίου χώρου στον Εβρο -, ενώ ταυτόχρονα εμπλέκεται σε όλο και περισσότερα περιφερειακά μέτωπα με απρόβλεπτες συνέπειες για τη γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής. Η ανησυχητική αυτή εξέλιξη διαπλέκεται άρρηκτα με την εργαλειοποίηση του Προσφυγικού, την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ και τους παράνομους σχεδιασμούς για οριοθέτηση ΑΟΖ με τη Λιβύη εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποια πρέπει να είναι η δική μας απάντηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστήσει σαφές ότι είναι έτοιμος να «βάλει πλάτη» σε μια εθνική στρατηγική. Στο έδαφος αυτό, πέρα από τη συναινετική εκλογή της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας, ψηφίσαμε τον αμυντικό προϋπολογισμό, ενθαρρύναμε τη διατήρηση διαύλων με την Τουρκία, στηρίξαμε τη φύλαξη των χερσαίων συνόρων της χώρας, πιέσαμε την κυβέρνηση να συγκαλέσει Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών στα πρότυπα του Συμβουλίου του Μαρτίου του 2016 για το Προσφυγικό.

Η στάση αυτή δεν έχει τίποτα κοινό με τη λαϊκιστική και μικρόψυχη στάση της Νέας Δημοκρατίας κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όταν χρησιμοποίησε το Προσφυγικό ως αντιπολιτευτικό όπλο και επιχείρησε να ναρκοθετήσει την εθνικά επωφελή Συμφωνία των Πρεσπών.

Η χώρα μας μπορεί, και οφείλει, να κινείται με άξονα μια ενεργητική εξωτερική πολιτική πρωτοβουλιών και διεκδικήσεων. Δυστυχώς η ΝΔ βρίσκεται σε διαφορετική κατεύθυνση. Αρχικά πορεύτηκε με λογική κατευνασμού της τουρκικής επιθετικότητας πιστεύοντας ότι έτσι «εξαγόραζε» μειωμένες προσφυγικές ροές. Σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα το εσφαλμένο αυτής της εκτίμησης. Την ίδια στιγμή βλέπουμε κάτι στρατηγικά πιο επικίνδυνο: την περιθωριοποίηση της Ελλάδας από σημαντικές διεθνείς διεργασίες. Εδώ, πληρώνουμε την επιλογή της ΝΔ να καταστήσει τη χώρα «δεδομένη» - ας θυμηθούμε την άτυχη επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ -, δίχως να παίρνει πρωτοβουλίες, δίχως να διεκδικεί. Στη σημερινή συγκυρία, αυτός που δεν διεκδικεί, δεν κερδίζει τίποτα.

Η κυβέρνηση οφείλει να αλλάξει ρότα. Το ότι είμαστε αποφασιστικά, καθολικά, και ολόπλευρα έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα είναι προφανώς αδιαπραγμάτευτο. Στη βάση αυτή, καλούμε την κυβέρνηση να κινηθεί γρήγορα και αποφασιστικά: να αποσυμφορήσει τα νησιά, να σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες, να προασπίσει τις πάγιες εθνικές θέσεις για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ.

Η συναίνεση δεν συνεπάγεται λευκή επιταγή. Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε τον επικίνδυνο εκτροχιασμό που παρακολουθήσαμε στα νησιά μας: συμμορίες να διασαλεύουν τον νόμο και την τάξη, την κυβέρνηση να διχάζει, την αστυνομία να επιτίθεται κατά των πολιτών και να καλύπτει τη δράση παρακρατικών. Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε τη μετατροπή της χώρας σε «αποθήκη ψυχών» στο όνομα της προστασίας της ασφάλειας της Ευρώπης. Οι επιλογές αυτές οδηγούν στην παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στη δοκιμασία της κοινωνικής συνοχής και στην αναποτελεσματική διαιώνιση μίας απαράδεκτης πραγματικότητας.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθήσαμε ένα σκοτεινό ολίσθημα της κυβέρνησης. Αντί να δει αυτοκριτικά τις εσφαλμένες εκτιμήσεις που μας έχουν οδηγήσει στο περιθώριο της διεθνούς σκηνής και στην εμπέδωση κλίματος γενικευμένης ανασφάλειας, στράφηκε κατά του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντας την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας ως «Δούρειο Ιππο του Ερντογάν». Η προσπάθεια ανακάλυψης «εσωτερικού εχθρού» συνιστά κίνδυνο για τη δημοκρατία μας. Και αυτό το δώρο δεν δικαιούται κανείς να το προσφέρει στην επιθετική, αναθεωρητική και επικίνδυνη πολιτική της Τουρκίας.