Εμμονές

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας. Φυσικά. Γιʼ αυτό και όποιος πολίτης μιας δημοκρατικής χώρας καταφεύγει σε βίαιες πράξεις τιμωρείται με τις ποινές που προβλέπει η Δικαιοσύνη. Αυτές οι πράξεις δεν διογκώνονται όμως εκ των υστέρων για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Μια ληστεία με πιστόλι, για παράδειγμα, δεν μετατρέπεται σε ληστεία με Καλάσνικοφ. Η χρήση οινοπνευματωδών δεν βαφτίζεται κατοχή ναρκωτικών.

Το κράτος, επίσης, δεν εκβιάζεται. Φυσικά. Ούτε με συναισθηματικούς ούτε με άλλους τρόπους. Αρκεί να εφαρμόζει κι εκείνο το Σύνταγμα και τους νόμους. Σε αντίθετη περίπτωση, υπάρχει πρόβλημα. Οταν, ας πούμε, στερεί με διάφορες δικαιολογίες το δικαίωμα ενός κρατουμένου να σπουδάσει, μπορεί να βρεθεί μπροστά σε ακραίες αντιδράσεις. Και τότε αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να κάνει πίσω. Εκτός αν είναι το καθεστώς του Ερντογάν.

Η Αστυνομία οφείλει να προστατεύει την ασφάλεια του πολίτη. Φυσικά. Πολλές φορές, όμως, στο πλαίσιο της αποστολής της, διαπράττει λάθη. Αυτά τα λάθη δεν μπορεί σε μια δημοκρατική πολιτεία να αποσιωπώνται. Ούτε να κουκουλώνονται. Αντιθέτως, πρέπει να ερευνώνται και τα αποτελέσματα των ερευνών να ανακοινώνονται. Οταν, φέρʼ ειπείν, σε μια αστυνομική επιχείρηση εμπλέκεται, ταλαιπωρείται ή κακοποιείται ένας αθώος πολίτης, δεν εξαπολύεται εκστρατεία δυσφήμησής του, αλλά αναζητούνται οι ευθύνες εκείνων που υπερέβησαν τα καθήκοντά τους.

Οι κρατικοί λειτουργοί οφείλουν να υπερασπίζονται την υπόληψή τους και το κύρος των υπηρεσιών τους. Φυσικά. Αυτό δεν τους δίνει το δικαίωμα όμως να διατυπώνουν υπαινιγμούς και αυθαίρετες υποθέσεις. Οταν, για παράδειγμα, επικρατεί συμφόρηση στις φυλακές εν μέσω πανδημίας, λαμβάνεις μέτρα, δεν αρχίζεις να λες ότι οι φήμες για ύπαρξη κρούσματος σταμάτησαν μόλις μεταφέρθηκε κάποιος κρατούμενος σε άλλες φυλακές. Οταν αυτός ο κρατούμενος ζητάει να επιστρέψει στο κελί του για να συνεχίσει τις σπουδές του, δεν αναρωτιέσαι μήπως έχει άλλους σκοπούς. Επαγρυπνείς ώστε να εφαρμόζεται ο νόμος.

Οι δημοσιογράφοι μπορούν να εκφράζουν όποια άποψη θέλουν και να παθιάζονται όσο το έχουν ανάγκη. Φυσικά, δημοκρατία έχουμε. Δεν βρίζουν όμως όσους έχουν διαφορετική άποψη από τη δική τους, γιατί τότε δεν είναι δημοσιογράφοι αλλά χούλιγκαν. Ούτε διαλέγουν στρατόπεδο, γιατί πολλές φορές την πατάνε. Ελέγχουν τις πληροφορίες τους, διασταυρώνουν τις πηγές τους, ξεχωρίζουν την είδηση από την άποψη: στοιχειώδη πράγματα, είναι γραμμένα σε όλα τα εγχειρίδια.

Η σημερινή κυβέρνηση δεν χαρακτηρίζεται ούτε από τις εμμονές ούτε από τον φανατισμό της προηγούμενης. Αντιθέτως, έχει αποδείξει ότι ακούει και διορθώνει τα λάθη της. Σε ορισμένους τομείς όμως, όπως η επιβολή της τάξης ή η αντιμετώπιση της μετανάστευσης, δείχνει να οχυρώνεται συχνά πίσω από μεθόδους και πρακτικές του παρελθόντος, θεωρώντας ενδεχομένως ότι η εμπιστοσύνη τής πλειοψηφίας τής επιτρέπει να αδιαφορεί για τα δικαιώματα της μειοψηφίας. Αλλά κάνει λάθος. Και αδικεί τον εαυτό της.