Δεν το ’λπιζα Μανώλη...

Ο αποκαμωμένος από τον διακηρυγμένο πόλεμο κατά της διαπλοκής πρωθυπουργός βρήκε στον υπουργό Ναυτιλίας το άλτερ έγκο του. Υπάρχουν ακήρυχτοι πόλεμοι που διεξάγονται χωρίς ποτέ να έχουν επισήμως αναγγελθεί. Από την άλλη, μας ξεκουφαίνουν πολεμικές ιαχές και συναγερμοί για συγκρούσεις που ποτέ δεν γίνονται. Η κυβέρνηση διακριτικά αποσύρεται από την εξαγγελθείσα σύρραξη με τη διαπλοκή, ύστερα από λιγοστές -ίσα που μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού- χαμένες μάχες. Και αν πεις για τη μάχη του βασικού μετόχου, αυτή τουλάχιστον δόθηκε -άτεχνα και με ελλιπή νομικά πολεμεφόδια, που οδήγησαν στην ήττα- δόθηκε πάντως, και πολλές φορές η ήττα είναι προτιμότερη από τη φυγομαχία. Στα άλλα μέτωπα όμως οι εκπυρσοκροτήσεις ήταν κούφιες, τα πυρά άσφαιρες βολιδοσκοπήσεις και ο τσαμπουκάς και η μαχητικότητα μόνο για την τιμή των όπλων. Γρήγορα ο πρωθυπουργός κουράστηκε. Πιο υπομονετικοί οι εκλογείς ακόμη περιμένουν αλλά ήδη οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την προϊούσα απογοήτευση.

Μετά το κραυγαλέο υπόμνημα Παλαιοκρασσά και λίγο πριν από την έκρηξη Κεφαλογιάννη, είχαμε κι άλλο δείγμα άτονης και συνθηκολογημένης γραφής. Θραύσματα και ψιχία που είδαν το φως τής δημοσιότητας από τις διαβουλεύσεις για το μοίρασμα της πίττας των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων δείχνουν πόσο ανιαρές είναι οι σκέψεις και πόσο άτολμες οι συζητήσεις. Η σχετική κρυψίνοια που περιβάλλει το μέγιστο εγχείρημα κατά της διαπλοκής φανερώνει πολιτική ενδοτικότητα, προσωπική δειλία και συμβιβαστική διάθεση, και προοιωνίζεται έναν ακόμη θρίαμβο των διαπλεκομένων. Θα μου πείτε, αδικώ τους διαβουλευομένους και προδικάζω τις προθέσεις τους, όταν ακόμη δεν έχουν καταλήξει και το σχέδιο νόμου δεν έχει λάβει οριστική μορφή. Φοβάμαι όμως ότι το κλίμα προεξοφλεί το αποτέλεσμα και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα προϊδεάζει για ένα ακόμη μεσοβέζικο κατόρθωμα. Το σούσουρο, τα είπα ξείπα, οι σκόπιμες διαρροές για να βολιδοσκοπηθούν αντιδράσεις και να σταθμιστούν οι κίνδυνοι και οι μετέπειτα ανέξοδες διαψεύσεις δείχνουν ότι το γαϊτανάκι των ψοφοδεών εξισορροπήσεων και των αντισταθμιστικών ωφελημάτων καλά κρατεί. Οπως και το κουραστικό πινγκ πονγκ μεταξύ κυβερνητικής βούλησης και αρμοδιοτήτων του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, της διαβόητης ανεξάρτητης αρχής με τα αλήστου μνήμης επιτεύγματα.

Αόμη περιμένουμε από την κυβέρνηση να μας διαβεβαιώσει τουλάχιστον για το πρώτιστο και εκ των ων ουκ άνευ. Οτι δηλαδή, ανεξαρτήτως των κριτηρίων βάσει των οποίων θα παραχωρούνται οι συχνότητες, αυτές αυτομάτως θα αφαιρούνται, αν κατ’ αρχήν δεν πληρούται ο απόλυτος ιδιωτικοοικονομικός όρος: η επιχειρηματική βιωσιμότητα του χρήστη τους. Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και η πρόταξή τους συσκοτίζει και παραπλανεί...

Ο εξημμένος λόγος του κ. Κεφαλογιάννη ήταν βάλσαμο στην κουρασμένη καρδιά του «μαχητή». Ο αντιπολιτευόμενος Τύπος επιχαίρει για την εσωτερική διχόνοια και ο συμπολιτευόμενος καυτηριάζει την άκαιρη αμετροέπεια. Μια πιο διεισδυτική ματιά όμως θα μας πείσει ότι η αμετροέπεια και χρήσιμη ήταν και επίκαιρη -και πάνω από όλα έγκαιρη. «Εκεί που ο πρωθυπουργός φαίνεται να ρίχνει την ασπίδα, ο υπουργός του σκύβει να την ξανασηκώσει» σκέφτονται οι προβληματισμένοι ψηφοφόροι. «Ισως λοιπόν ο πόλεμος δεν έχει χαθεί ακόμη. Ισως όντως ν’ αλλάξει ο Μανωλιός...».

Το ξέσπασμα Κεφαλογιάννη πολιτικά τονώνει την κυβέρνηση και ψυχολογικά ξεκουράζει τους πολίτες, συντηρώντας ελπίδες που πήγαιναν να ξεθωριάσουν. Εξωραΐζει τη χαραγμένη πανοπλία των πολεμιστάδων και ηχεί ως αντίλαλος του πάλαι ποτέ τσαμπουκά του αρχιστρατήγου.

Περιβόητος Κινέζος στρατηλάτης και φιλόσοφος είχε πει παλαιότερα: «Ο μόνος τρόπος να κερδίσεις μία μάχη, στην οποία ο αντίπαλος έχει την υπεροπλία, είναι να τη δώσεις μία άλλη μέρα». Ο Μ. Κεφαλογιάννης υπενθύμισε όμως ότι στις δημοκρατίες την υπεροπλία οφείλει να την έχει πάντα η αιρετή κυβέρνηση. Αλλιώς οι πολίτες θα σκεφτούν ότι ο μόνος τρόπος να αντιταχθούν στην ισχυρή διαπλοκή θα είναι να καταψηφίσουν μιαν ανίσχυρη κυβέρνηση.