Eπίδοξοι μίνι Τραμπ στα δεξιά της Ν.Δ.

Yπάρχουν δύο σχολές σκέψης για την Ακροδεξιά. Η πρώτη λέει ότι τα παραδοσιακά κεντροδεξιά κόμματα οφείλουν να ανέχονται και να ενσωματώνουν ακροδεξιά στοιχεία προκειμένου να αποτρέπουν τη δημιουργία νέων σχηματισμών στο δεξιό περιθώριο, που έχει μείνει κενό. Η δεύτερη αντιτείνει ότι αν αφεθούν τα στοιχεία αυτά να δηλητηριάσουν τα κεντροδεξιά κόμματα, κυριαρχούν, μονοπωλούν την ατζέντα και τελικά εξωθούν σε ακόμη πιο εξτρεμιστικές θέσεις τα εναπομείναντα ακροδεξιά κόμματα. Παράλληλα νομιμοποιούν τον ρατσιστικό, ξενοφοβικό, ομοφοβικό, μισογυνικό λόγο, υποχρεώνοντας τη mainstream Δεξιά να υιοθετεί παρόμοιες απόψεις για να προλάβει τυχόν απώλειες ψηφοφόρων. Ετσι ο πολιτικός διάλογος μετατίθεται στο δεξιό άκρο και αντί να διεξάγεται μεταξύ των δύο ιστορικών πόλων, της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς, πραγματοποιείται τελικά ανάμεσα στην υπερσυντηρητική πλέον Κεντροδεξιά και την πιο αποσυνάγωγη εκδοχή της Ακροδεξιάς, που κινείται στις παρυφές ή εκτός συνταγματικού τόξου.

Η Ν.Δ. δεν έχει απαντήσει στο δίλημμα κι αυτό είναι σαφές από την αμφιθυμία της απέναντι στο φαινόμενο Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Ακόμη και μετά τη διαγραφή του βουλευτή από το κόμμα, η αναποφασιστικότητα είναι έκδηλη: «Υπάρχουν πολύπλευρες μετεγγραφές μεταξύ διαφορετικών και ετερόκλητων πολιτικών σχηματισμών, βλέπουμε συμμαχίες μεταξύ σχηματισμών που δεν θα το περίμενε κανείς. Είναι προφανές ότι μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο το οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον» είπε ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, απαντώντας με έναν χρησμό στην ερώτηση αν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψει στη Ν.Δ. ο άρτι αποπεμφθείς βουλευτής. Προτού δηλαδή κοπάσει η συζήτηση για την απομάκρυνσή του, ξεκίνησε εκείνη για την επιστροφή του.

Μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας να χάραξε ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές του κόμματος από την Ακροδεξιά, δεν έχει πράξει το ίδιο όμως ο πρωθυπουργός. Παρά τις πολλαπλές επιφυλάξεις, ενέταξε τελικά τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. το 2019, δεν τον τιμώρησε όταν επανειλημμένα εξέθεσε το κόμμα του μετεκλογικά, ενώ υπουργοποίησε τρία πρώην στελέχη του ΛΑΟΣ, για τα οποία έχει αντιδράσει έντονα το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Τι πέτυχε τελικά; Εξόργισε το κεντρώο ακροατήριό του με την υπομονή που επέδειξε επί δύο χρόνια και τώρα εμφανίζεται τρομοκρατημένος από την προοπτική να στηθεί ένα παραμάγαζο στα δεξιά του, που θα αναπαράγει όλα τα εθνικιστικά, αλυτρωτικά και ξενοφοβικά κλισέ. Ως μίνι Τραμπ οι επίδοξοι ηγέτες της εναλλακτικής Ακροδεξιάς (alt-Right) υπάρχουν μόνο ως άβαταρ των σόσιαλ μίντια και εξαϋλώνονται με το παραμικρό μπλακ άουτ. Το μόνο παρήγορο για τον πρωθυπουργό είναι πως όλοι αυτοί που τον απειλούν εκ δεξιών έχουν τόσο υπερμεγέθη Εγώ, που δεν μπορούν να συστεγαστούν στο ίδιο κόμμα.