Ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα ειρήνης είναι αναγκαίο

Μάθαμε μέσα σ’ αυτές τις μέρες του πολέμου πού είναι το Χάρκοβο, το Κίεβο, η Λβιβ. Πώς είναι να βλέπεις τα τραίνα να περνούν και να μη σταματούν. Να σταματούν και να φοβάσαι να μπεις γιατί η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική, ο συνωστισμός τεράστιος, τα μωρά και τα παιδιά να κλαίνε και οι ανήμποροι να τρέμουν αυτά που τους περιμένουν. Μάθαμε πόσα χιλιόμετρα ταξίδι είναι από το Χάρκοβο μέχρι τα χωριά στα σύνορα της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Μολδαβίας. Πόσα χιλιόμετρα πόνος και αγωνία. Είδαμε ομαδικούς τάφους και πτώματα στους δρόμους και πράγματα που δεν θέλαμε να δούμε στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών μας.

Είδαμε την επιστροφή στους παραδοσιακούς ρόλους, τον άντρα πολεμιστή και προστάτη. Την γυναίκα ευάλωτη, που έχει ανάγκη προστασίας. Είδαμε να αναδύονται παραδοσιακές αρρενωπότητες και θηλυκότητες στη γεωπολιτική σκακιέρα. Προσφυγιά. Βιασμοί, τα σώματα των γυναικών πεδία των μαχών. Διακίνηση και εμπορία γυναικών και παιδιών, ο πόλεμος μέσα στον πόλεμο.

Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς στον “Πόλεμο των γυναικών” γράφει πως είναι διαφορετικά τα χρώματα των γυναικών, τα συναισθήματα των γυναικών, διαφορετικές οι μυρωδιές των γυναικών. Δεν υπάρχουν ήρωες και μεγάλα κατορθώματα.

Ο ρωσικός στρατός πρέπει να αποχωρήσει άμεσα. Να σταματήσει ο πόλεμος. Να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις να εργαστεί η διπλωματία, ο διάλογος, να μάθουμε να επιλύουμε με ειρηνικό τρόπο τα προβλήματά μας και τις συγκρούσεις μας. Ο πόλεμος δεν έχει ποτέ νικητή, μόνο καταστροφή. Να εφαρμοστεί το Ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ «γυναίκες, ειρήνη, ασφάλεια», για τη συμμετοχή των γυναικών στις διαπραγματεύσεις και τις ειρηνευτικές συνομιλίες.

Επιπτώσεις στον πλανήτη από τον πόλεμο στην Ουκρανία: η δημοκρατία, η παιδεία, η υγεία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, το κοινωνικό κράτος, το κράτος δικαίου.

Ο μιλιταρισμός δεν εγγυάται την ειρήνη. Ο μιλιταρισμός προετοιμάζει νέους πολέμους, αγνοώντας τα οικουμενικά προβλήματα της ανθρωπότητας: το προσφυγικό, την κλιματική κρίση, την υγειονομική κρίση, τις επιδημίες, τις πανδημίες, την ακραία φτώχεια και την πείνα.

Ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα, ένα κίνημα ειρήνης, είναι αναγκαίο και πάλι, που θα δώσει τη μάχη για έναν κόσμο ειρηνικό, αλληλέγγυο και δίκαιο. Αυτός ο κόσμος είναι εφικτός και είμαστε όλοι/όλες συν-δημιουργοί του.