Εξαντλείται το «πολιτικό κεφάλαιο» της κυβέρνησης

Είναι προφανές ότι οι επάλληλες κρίσεις αυτής της περιόδου (υγειονομική, ενεργειακή, πληθωριστική, κλιματική) πλήττουν με σφοδρότητα την κοινωνία και επιδεινώνουν τις προϋπάρχουσες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Είναι εκτός ελέγχου τα πάντα . Η πανδημία, το κόστος ζωής, η αυθαιρεσία, η παραπληροφόρηση, η αδικία. Το κοινωνικό κλίμα είναι πολύ επιβαρυμένο, η δυσαρέσκεια και η αποστροφή προς την κυβέρνηση δεν κρύβονται και καμιά από τις κινήσεις επικοινωνιακής αντεπίθεσης του «συστήματος Μητσοτάκη» δεν αποδίδει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η προσπάθεια του Πρωθυπουργού στη Βουλή να κάνει επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας και προοδευτισμού με αφορμή το συζητούμενο νομοσχέδιο για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, η οποία ακυρώθηκε πάραυτα από τη σκληρή πραγματικότητα των νέων καταστροφικών πυρκαγιών στην Αττική. Είναι σαν να έχει εξαντληθεί το «πολιτικό κεφάλαιο» της κυβέρνησης και ακριβώς γιʼ αυτό τα αντανακλαστικά της είναι προβληματικά και δεν της «βγαίνει» τίποτα. Ούτε τα fuel pass, ούτε τα power pass, ούτε οι ρυθμίσεις οφειλών, ούτε τα επιδόματα. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο της μη αναστρέψιμης πλέον φθοράς οποιασδήποτε κυβέρνησης. Η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο για την «επούλωση των πληγών» της κοινωνίας και για την άρση του αδιεξόδου. Είναι θέμα χρόνου να συνειδητοποιηθεί ευρύτερα από τους πολίτες αυτή η πραγματικότητα και να αρχίσουν να μεταστρέφονται αισθητά οι πολιτικοί συσχετισμοί.

Ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν εισπράττει την πολιτική ζημιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μας λένε. Είναι εύλογη αυτή η διαπίστωση. Αυτό που δεν πρέπει όμως να αγνοούμε είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν είναι - ευτυχώς - ένα παραδοσιακό κόμμα εξουσίας το οποίο, χωρίς να διαφέρει επί της ουσίας ιδεολογικά και προγραμματικά, υποδέχεται αυτόματα τη φθορά της κυβέρνησης και μέσω των πελατειακών σχέσεων επανακάμπτει. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να εξηγήσει ότι η κυβερνητική αποτυχία δεν οφείλεται μόνο ή κυρίως σε ανικανότητα, στην ευνοιοκρατία και στην αδιαφανή διαχείριση του δημόσιου χρήματος, αλλά σε ιδεοληψίες υπέρ της «αυτορρυθμιζόμενης αγοράς» και σε εμμονές κατά της ισχυρής κρατικής παρέμβασης και της διεύρυνσης του «δημόσιου χώρου». Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ταυτόχρονα, οφείλει να πείσει ότι υπάρχει εφαρμόσιμη εναλλακτική στρατηγική στον νεοφιλελευθερισμό, που αποδεδειγμένα πια αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες κρίσεις και τις προκλήσεις της εποχής. Να αποδείξει ότι είναι σε ισχύ σήμερα η διαχωριστική γραμμή Αριστεράς - Δεξιάς, προόδου - συντήρησης. Οτι με άλλες προτεραιότητες και ιεραρχήσεις μπορεί να στηριχθεί ο κόσμος που «ζορίζεται», μπορούν να αναβαθμιστούν οι δημόσιες δομές υγείας και παιδείας, να προστατευτούν τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, να εδραιωθεί ένα περιβάλλον ασφάλειας, ισονομίας και Δημοκρατίας. Απέναντι στην κυρίαρχη κοινωνική δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να στοχεύσει στον κόσμο της απογοήτευσης και της αποχής, να εμπνεύσει πάλι την ελπίδα και τη ρεαλιστική προσδοκία ότι θα τα καταφέρει να ξαναβγάλει «τα κάστανα από τη φωτιά». Με εντιμότητα, επάρκεια, πολιτικό ήθος και σεβασμό στις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μπροστά σʼ αυτό το δύσκολο εγχείρημα, έχουμε σύμμαχο το κυβερνητικό μας πρόγραμμα, την «αισιοδοξία της βούλησης» και την υποστήριξη των αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων.