ΣΥΡΙΖΑ: Ένα κόμμα πέφτει, πέφτει…

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις κομμάτων που έλαμψαν ως διάττοντες αστέρες και οδηγήθηκαν, τελικά, από το απόγειο στην αφάνεια ή ακόμα και στην πολιτική δύση. Ήταν μοιραίο, άραγε, να συμβεί αυτό, ήταν οι πράξεις και οι παραλείψεις των στελεχών τους ο λόγος που επέφερε την πολιτική εξαΰλωσή τους ή, μήπως, ήταν οι ανάγκες της κοινωνίας αυτές που εκτόπισαν κάποια κόμματα από το κέντρο της σκηνής για να πάρουν τη θέση τους κάποια άλλα;

Στις περιπτώσεις αυτές, ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πολλή δουλειά να κάνει. Επειδή, ωστόσο, κάθε κόμμα δεν πρέπει να κρίνεται μόνο από την κατάληξή του, αλλά και από το ιστορικό φορτίο που μεταφέρει, η τάση των ημερών να διαγράφεται το παρελθόν με το διορθωτικό μελάνι της τελικής έκβασης, παραμορφώνει την πραγματικότητα και διαστρέφει την ουσία των πραγμάτων.

Για τον πολιτικό καταποντισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια των στελεχών που απέμειναν στην Κουμουνδούρου να κρατήσουν το κόμμα με το κεφάλι πάνω από το νερό, η συζήτηση είναι προφανώς ανοιχτή. Ίσως είναι και επείγουσα να γίνει, καθώς η μετεωρική αυτή τροχιά δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνολικότερα την Αριστερά.

Αυτός ο δημόσιος διάλογος, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει ούτε χαιρέκακα ούτε εκδικητικά, όπως επιχειρεί να το κάνει μια μεγάλη μερίδα διαμορφωτών της κοινής γνώμης ή πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στο ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τα λάθη και ελλείμματά του, διαχειρίστηκε με σεβασμό τα δημόσια οικονομικά, αφήνοντας 37 δισεκατομμύρια ευρώ στα δημόσια ταμεία, έβγαλε τη χώρα από τη μέγγενη των μνημονίων, έκανε πράξη, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αντίληψη για μια άλλη εξωτερική πολιτική, απαλλαγμένη από τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία. Και το κυριότερο: σε μια εποχή πανευρωπαϊκής έκρηξης της ακροδεξιάς, εκλογίκευσε την οργή, κρατώντας το κύμα του αντιμνημονιακού θυμού εντός δημοκρατικού τόξου.

Φυσικά, υπάρχει και αντίλογος. Στις δημοκρατίες, άλλωστε, αυτό γίνεται: διασταυρώνονται τα επιχειρήματα, πιστώνονται τα θετικά, χρεώνονται τα αρνητικά. Γιατί η πολιτική διαδρομή κάθε κόμματος δεν είναι μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Είναι ένα άθροισμα στιγμών, που οφείλουμε να δούμε με πολιτικούς και όχι ποδοσφαιρικούς όρους, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας αποτίμησης.

Υπάρχει, προφανώς, μια δυσκολία: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένας πρώην πολιτικός οργανισμός, όπως η ΔΗΜΑΡ ή το Ποτάμι, που μπορούμε να καταγράψουμε τα θετικά αποτυπώματα που άφησαν στην πολιτική ζωή ή τις αρνητικές όψεις που οδήγησαν στην εξαφάνισή τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα σε ελεύθερη πτώση, που δικαιούται, ωστόσο, μια τελευταία ευκαιρία… Και σε αυτόν τον δύσκολο – ίσως και αδιέξοδο – δρόμο, η ενδοσκόπηση δεν είναι και το ευκολότερο εγχείρημα. Ακόμα κι αν για όσους επέλεξαν να παραμείνουν εντός των τειχών, τώρα προέχει η πολιτική επιβίωση, η αποτίμηση της διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολυτέλεια…