Ζητείται στόχος...

Να δεχθούμε ότι ώς ένα βαθμό σε μια διεκδίκηση ηγεσίας υπεισέρχονται και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις, βγαίνουν στην επιφάνεια πιο εύκολα παλιές αντιπάθειες και υπαρκτά ή όχι συντροφικά μαχαιρώματα. Αν όμως η σύγκρουση μείνει σ’ αυτό το επίπεδο, το αποτέλεσμα θα είναι όποιος και να βγει τελικά αρχηγός να παραλάβει ένα κόμμα δηλητηριασμένο από τις προσωπικές αντιθέσεις και φιλοδοξίες και βαθιά διχασμένο πολιτικά. Η συνύπαρξη την επόμενη μέρα θα είναι αν όχι αδύνατη, τυπική, χωρίς καμιά διάθεση συμβιβασμών και συναινέσεων που είναι αναγκαίες για να μπορεί να διεκδικήσει και πάλι την εξουσία.

*** Είτε τους βολεύει είτε όχι οι πολίτες, και κυρίως τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, γνωρίζουν πολύ καλά και τις δυνατότητες και τις αδυναμίες και τις φιλοδοξίες των υποψηφίων. Η εξελισσόμενη αντιπαράθεση ούτε πείθει κανέναν ούτε προσθέτει δυναμική. Αν πραγματικά κόπτονται για την ενότητα του κόμματος, όπως διακηρύττουν, ας αποφασίσουν επιτέλους να αντιπαρατεθούν για την ουσία. Για το τι ακριβώς κόμμα θέλουν, με ποιο τρόπο θα το στελεχώσουν και κυρίως με ποιο πολιτικό στόχο θα προσπαθήσουν να πείσουν τους πολίτες που το εγκατέλειψαν να ξαναγυρίσουν πίσω.

*** Κάποιες γενικές κατευθύνσεις που ειπώθηκαν στο Εθνικό Συμβούλιο δεν αρκούν για να αποκτήσει ξανά το ΠΑΣΟΚ πολιτική ταυτότητα. Ούτε βέβαια αρκεί μια πιο δυναμική, ουσιαστική ή δεν ξέρω τι άλλο αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Οι πολίτες ζητούν ξεκάθαρο στίγμα, συγκεκριμένες προτεραιότητες και ιεραρχήσεις και όχι απλώς γενικόλογες διαπιστώσεις και αναφορές. Από την εποχή της ΟΝΕ και της σύγκλισης με την Ε.Ε., το ΠΑΣΟΚ αλλά και συνολικά το πολιτικό σύστημα πάσχει από έλειψη προοπτικής. Από ένα στόχο που θα μπορούσε και να κινητοποιήσει τους πολίτες και να τους εμπνεύσει και κυρίως να αποκαταστήσει την αναξιοπιστία της πολιτικής. Ιδού λοιπόν πεδίο λαμπρό για να συγκρουστούν...