Ελκτικός ο πρόεδρος. Το πολιτικό σχέδιο όμως;

Την εβδομάδα που μας πέρασε, το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ ασχολήθηκαν και ασχολούνται ιδιαιτέρως με το ΣΥΝέδριό μας.

Το κυρίαρχο βεβαίως που προβάλλουν είναι η ανάδειξη του Αλ. Τσίπρα στην προεδρία του κόμματος. Το πολύ μεγάλο ποσοστό των ψήφων που απεκόμισε. Η πρόκληση για ηγετική ανανέωση προς όλα τα ελληνικά κόμματα. Η επίθεση της ηγεσίας ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, η κόντρα του προέδρου με το ΠΑΣΟΚ.

Πολύ λιγότερο απασχόλησε η «εναλλακτική προοδευτική λύση Αριστεράς», που ψηφίστηκε τελικώς ως εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και εξουσίας. Κάποιοι αναλυτές προσπάθησαν να καταλάβουν σε τι ακριβώς συνίσταται και κατέληξαν σε απορία, αμφιβολία ή και λοιδορία.

Ουδόλως όμως σχολιάσθηκε η σχεδόν παντελής έλλειψη συνεδριακών αναφορών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην πορεία, τις προοπτικές, τις πολιτικές και τη θεσμική συγκρότησή της ένα χρόνο πριν τις Ευρωεκλογές. Και όλα αυτά σε ένα κόμμα που σεμνύνεται ότι στο… DNA του έχει τον ευρωπαϊσμό(αριστερό, κριτικό…).

Κυρίαρχη θέση στη δημόσια αντιπαράθεση και σχολιασμό καταλαμβάνουν δικαιωματικά, η αναμενόμενη απαξιωτική και υβριστική επίθεση από την Αλ. Παπαρήγα και τον Ριζοσπάστη, η ως μη όφειλε επίθεση Θ. Πάγκαλου με τα περί «σουπερμάρκετ...». Τέλος -και εδώ δεν θα πρέπει να το παραβλέψουμε- η ατυχής διατύπωση του Αλ. Τσίπρα: «κ. Παπανδρέου δεν δικαιούστε να λέτε ότι είστε Αριστερά». Η δική μας αριστερά, κομμάτι της πληθυντικής αριστεράς στην Ευρώπη και τον κόσμο, προφανώς δεν μπορεί να είναι αυτή που χορηγεί πιστοποιητικά αριστεροσύνης. Είναι αυτή που έχει υποστεί… επιτίμια και καταδίκες, είναι αυτή που πιστεύει στο δικαίωμα του αυτοπροσδιοριμού, όχι μόνο του ατομικού αλλά και του συλλογικού. Είναι αυτή που οφείλει να κρίνει πολιτικές και στάσεις και όχι παρουσίες και ιστορικές διαδρομές. Θεωρώ ότι ήταν διορθωτική κίνηση του Αλ. Τσίπρα η μετά από δυο μέρες νέα διατύπωσή του, ότι δηλ. «η θέση του Γ. Παπανδρέου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την ανασφάλιστη εργασία δεν μπορεί να πει κανείς ότι είναι ένας λόγος σοσιαλιστή»…Πολιτικές κρίνουμε.

Κοινός πάντως παρανομαστής όλων των σχολιασμών ήταν η ελπίδα με την ανάδειξη του Αλ. Τσίπρα για ένα ταρακούνημα στο πολιτικό σύστημα ώστε να βγει από το τέλμα, την αμηχανία, τον βερμπαλισμό.

Μετά το 5ο ΣΥΝέδριο, έχουμε πρόεδρο που περιβάλλεται, με την εντυπωσιακή εμπιστοσύνη των συνέδρων και συνοδεύεται με πολύ μεγάλες προσδοκίες των προοδευτικών πολιτών. Είναι προφανές ότι ο Αλ. Τσίπρας πρέπει να έχει την-κριτική- στήριξη όλων μας για τη συλλογική επιτυχία μας.

Το Συνέδριό μας ανέδειξε μια γενική πολιτική «εναλλακτικής προοδευτικής λύσης αριστεράς» με ανοικτές πολλές παραμέτρους, με πολλά σημαινόμενα.

Αφού πελαγοδρόμησε με προτάσεις για «Κυβέρνηση της Αριστεράς», πέρασε στην στόχευση για «ένα εναλλακτικό σχέδιο εξουσίας και όχι μόνο διακυβέρνησης»(Αλ. Τσίπρας) και περίπου ισορρόπησε στις διατυπώσεις και του προκαλέσαντος την όλη συνεδριακή συζήτηση Αλ. Αλαβάνου για «μια κυβέρνηση με πυρήνα ή επίκεντρο τις δυνάμεις της Αριστεράς», αφού βεβαίως σε αυτή τη λογική της αναζήτησης εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης συντρέχουν ορισμένες βασικές προϋποθέσεις, οι «περίφημες» πέντε.

Επιμένω σε αυτό το κεντρικό ζήτημα γιατί ερμηνευτικές προσεγγίσεις που καταγράφονται την εβδομάδα αυτή, μου ενδυναμώνουν τη πεποίθηση ότι είναι πολύ νεφελώδες ή/και πολυσήμαντο το Πολιτικό Σχέδιο για τα προσεχή τρία χρόνια.

Τέτοιου είδους διατυπώσεις όλο και περισσότερο έχουν τη σημασία τους. Σύμφωνα με ορισμένες από αυτές, δεν απευθυνόμαστε στους Οικολόγους –Πράσινους αλλά στους ριζοσπάστες οικολόγους. Δεν απευθυνόμαστε στο ΠΑΣΟΚ ή στο δυνάμενο να μετεξελιχθεί σε βάθος χρόνου, ή έστω σε τμήματα του ΠΑΣΟΚ αλλά σε άτομα σοσιαλιστές που θα φτιάξουν τη δική τους συνιστώσα εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Απευθυνόμαστε σε όλο το ΚΚΕ, αλλά αυτό γνωρίζουμε ότι δεν μας θέλει!.. Δηλαδή όλες τις αλλαγές θα τις πραγματώσουμε μόνοι μας, με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ…

Στο σύνολό της όμως η Αριστερά, ανανεωτική και δογματική, είχε πάντα τη λογική των συμμαχιών. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε ξεφύγει τόσο από αυτήν. Ούτε είναι δυνατό να πιστέψω ότι μπορεί να θεωρούν ότι η συμμαχία εντός ή πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή που θα προωθήσει εναλλακτική λύση. Υποθέτω, λογικά, ότι στη σκέψη των συντρόφων/ισσών θα πρυτανεύει το να γίνουμε πρώτα εμείς ισχυροί και μετά βλέπουμε όλα τα άλλα.

Αυτό γενικά είναι ορθό Στην πολιτική πρέπει να είσαι ισχυρός. Το ζήτημα είναι: πώς επιτυγχάνεται αυτό;

Η συγκυρία του να γίνεσαι αποδεκτός επειδή οι όμοροι είναι χειρότεροι δεν προοιωνίζεται μια σταθερή διάρκεια. Προβαλλόμενη η ισχυροποίησή σου, ως περίπου αποκλειστική προϋπόθεση για τους αγώνες αντίστασης αλλά και για στέρεες πολιτικές απαντήσεις, φαντάζει ως «αυτοσκοπός».

Η προβολή, από κεντρικά στελέχη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ του παραδείγματος του Ανδρέα Παπανδρέου και της ανέλιξης του ΠΑΣΟΚ σε κυβέρνηση με τη συνεχή άρνηση σε όποια πιθανή συμμαχία, ως έμπνευση και πρότυπο για μια αντίστοιχη πορεία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, έχει αφετηριακά λαθεμένες παραδοχές. Ό,τι και να ισχυριζόταν ο Α.Π., ο ελληνικός λαός είχε κατατάξει το ΠΑΣΟΚ στον μεσαίο ή κεντροαριστερό χώρο. Εξ ου και η πολυσυλλεκτικότητά του. Πιστεύει κανείς ότι αυτό μπορεί να ισχύσει για ένα κόμμα όπως ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ που στη συνείδηση του κόσμου βρίσκεται στην αριστερά;

Η με συνέπεια παρουσίαση μιας αντίληψης για μια πολιτική συμμαχιών και μια σύγκλιση ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για την εναλλακτική κυβερνητική πρόταση είναι ο δρόμος που μπορεί, μέσα στο σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς και σοσιαλδημοκρατίας, να κάνει σταθερά ελκτική τη προοπτική της ισχυροποίησης των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ για να προωθήσουν αποτελεσματικά αυτό ακριβώς το σχέδιο. Και όλο αυτό μπορεί να λειτουργεί σε μια σπειροειδή ανέλιξη. Ισχυροποίηση και προώθηση στόχου. Προώθηση κι ισχυροποίηση…

Αλλά αυτά τα ζητήματα θα μας απασχολούν με τις ιδιαίτερες εκφάνσεις τους ολόκληρη την προσεχή τριετία μέχρι το 6ο ΣΥΝέδριο…