Δολοφονική φιλία

Το "Friendship" δεν ήταν τελικά τόσο φιλικό. Κάθε άλλο. Το όνομα του υγραεριοφόρου που εξερράγη την Πέμπτη το απόγευμα στο Πέραμα παραπλανούσε. Εκείνο που δεν έπρεπε να παραπλανεί κανέναν είναι το γεγονός ότι, δυστυχώς, και αυτή η τραγωδία ήταν σχεδόν αναμενόμενη. Και μόνη της η επί σειρά ωρών καθυστέρηση να εξακριβωθεί ο ακριβής αριθμός των θυμάτων μαρτυρά την έκταση της αβελτηρίας αρμοδίων αρχών και εργοδοτών. Η "Αυγή" είχε από χθες, δυστυχώς, μια σαφή αντίληψη ότι επρόκειτο περί τραγωδίας. Οι αρμόδιες αρχές έδιναν για ώρες μια ασαφή εικόνα. Είχε πιστοποιητικό ασφαλείας το πλοίο ή όχι; Υπήρχε στον τόπο της τραγωδίας επόπτης ασφαλείας ή όχι; Πόσοι εργάζονταν εκεί; (Τραγική λεπτομέρεια αποτελεί το ερώτημα αν ήταν ασφαλισμένοι ή όχι, πλέον).

Την Πέμπτη το βράδυ στον Πειραιά, στο Πέραμα, έτρεχαν όλοι για να δούν αυτό που περίμεναν. Άλλο ένα πολύνεκρο δυστύχημα, άλλη μια τραγωδία, στην κεντρική ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη της χώρας. Οι λεπτομέρειες γίνονται σιγά – σιγά γνωστές. Το ρεπορτάζ λίγο – λίγο φωτίζει τα δεδομένα. Με έναν τόσο τραγικό τρόπο. Αλλά, πραγματικά, τι νόημα έχουν τέτοιες ώρες αυτές οι λεπτομέρειες; Όταν έχει χάσει κανείς τον λογαριασμό δυστυχημάτων και νεκρών σε ανάλογες καταστάσεις, στην ίδια ακριβώς Ζώνη, είναι σαφές ότι κάτι δεν πάει καλά εκεί. Κάτι δεν πάει τραγικά καλά. Με εξαίρεση ελάχιστους εργαζομένους στα λίγα ναυπηγεία που έχουν μείνει, οι συνθήκες εργασίας λίγο απέχουν από το να θυμίζουν σκλαβοπάζαρο. Αν υπάρχει δουλειά, κάτι που κρίνεται κάθε πρωί, τότε υπάρχει και μεροκάματο. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Η ανασφάλεια –τραγικά κυριολεκτικός ο όρος– εξωθεί σε βιασύνη, εγκληματική επιπολαιότητα, καταστρατήγηση στοιχειωδών όρων ασφαλείας. Από όλους. Εργοδότες, εργοδηγούς, ακόμη και εργαζόμενους. Όσο η συγκεκριμένη αγορά εργασίας παραμένει απορρυθμισμένη, όπως εδώ και χρόνια είναι, τόσο θα χάνουμε το μέτρημα σε δυστυχήματα και νεκρούς στο Πέραμα.