Χωρισμός κράτους - ναοδομίας
Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή, Δημοσιευμένο: 2008-10-03
Εξαιρετικά διαφωτιστική ήταν η αποκάλυψη της «Κ» (30.9.2008) για τις αυθαίρετες υπερπολυτελείς κατοικίες που χτίστηκαν από τη Μονή Πεντέλης στο βουνό που κάποτε είχε δάσος. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ: «Οι έξι υπερπολυτελείς κατοικίες ανεγέρθηκαν περίπου πριν από πέντε χρόνια και κηρύχθηκαν αυθαίρετες το καλοκαίρι του 2006, έπειτα από αυτοψία της πολεοδομίας. Η αυτοψία των μηχανικών της πολεοδομίας έγινε βάσει καταγγελίας του Πολιτιστικού Ομίλου Πεντέλης, μετά το δημοσίευμα της Κυριακάτικης “Κ” στις 18 Ιουνίου 2005 για τις αυθαιρεσίες της Μονής. Οι μηχανικοί διέταξαν την άμεση παύση των οικοδομικών εργασιών στον χώρο και επέβαλαν στη Μονή Πεντέλης (στην οποία ανήκει ο χώρος) πρόστιμο ανέγερσης 992.000 ευρώ και πρόστιμο διατήρησης των αυθαιρέτων 496.000 ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπεύθυνοι της μονής αρχικά υποστήριξαν ότι δεν επρόκειτο για δόμηση νέων κτισμάτων, αλλά για μετατροπή… προϋπαρχόντων ορνιθώνων!.. Δύο χρόνια μετά την επιβολή προστίμου, η πολεοδομία Αθηνών και η ναοδομία εξακολουθούν να δηλώνουν αναρμόδιες, μεταθέτοντας η μία στην άλλη την ευθύνη για την επιβολή προστίμων και την κατεδάφιση των αυθαιρέτων!»
Υπάρχει ένα παλιό αίτημα στην ελληνική κοινωνία που συκοφαντείται με εθνικές κορόνες. Λέγεται «χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας». Πολλοί απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη, προσθέτοντας βέβαια και τα γνωστά σενάρια περί αφελληνισμού του ελληνικού έθνους.
Κατ’ αρχήν, κανείς δεν μιλάει για «χωρισμό έθνους κι Εκκλησίας». Οταν η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας νιώθουν και αυτοπροσδιορίζονται «Ελληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι», τι να χωρίσει κάποιος; Την ψυχή των ανθρώπων; Αυτό που νιώθουν; Και πώς να το χωρίσει; Με νόμο; Μπορεί να υπάρξει διάταξη που λέει «όσοι πολίτες αισθάνονται Ελληνες πρέπει να πάψουν να νιώθουν ορθόδοξοι»; Αυτά τα επιχειρήματα είναι σκόπιμες γελοιότητες που σκοπό έχουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα βασικά προβλήματα, ένα από τα οποία είναι ο χωρισμός της Εκκλησίας από την… πολεοδομία.
Tο πρόβλημα που ανακύπτει φαίνεται ανάγλυφα σε όλη τη νησιωτική χώρα. Εκεί διάφοροι επιφανείς συμπολίτες μας καταπάτησαν τις ομορφότερες πλαγιές και παραλίες με χαρτιά ναοδομιών. Εβγαλαν άδειες για να χτίσουν δήθεν ναούς, και δίπλα στα μικρά εκκλησάκια φόρτωσαν το τοπίο με βίλες εκατοντάδων τετραγωνικών. Μέχρι και ταβέρνες έχουν χτιστεί με τον ίδιο τρόπο.
Οι ναοδομίες είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα υπέρβασης των νόμων, την οποία κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται για ίδιον όφελος. Αποτελούν όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τι συμβαίνει όταν λειτουργίες που πρέπει να ανήκουν σε δημοκρατικά ελεγχόμενα όργανα μεταβιβάζονται σε άτομα ή οργανισμούς που δηλώνουν ότι λογοδοτούν μόνο στον Θεό.
Η δημοκρατία και οι έλεγχοι που εμπεριέχει η πολιτική διαδικασία δεν λειτουργούν πάντα τέλεια. Λειτουργούν όμως καλύτερα από τις δημοκρατικά ανεξέλεγκτες δομές εξουσίας, όπως είναι η Εκκλησία. Οι πολιτικοί ελέγχονται για τις άδειες που δίνουν, οι μητροπολίτες όχι. Η προσπάθεια γενίκευσης, υπό τον παραπλανητικό τίτλο «χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας» δεν θα είναι απλώς ανόητη. Θα είναι και εκ του πονηρού. Δηλαδή κάτω από τον γενικό και συναισθηματικά φορτισμένο αυτό τίτλο, διάφοροι θα θελήσουν να αποφύγουν μέχρι και τον χωρισμό Εκκλησίας – πολεοδομίας. Για να μπορούν να χτίζουν, να τρώνε και να πίνουν εις υγείαν ημών των κορόιδων…
Υπάρχει ένα παλιό αίτημα στην ελληνική κοινωνία που συκοφαντείται με εθνικές κορόνες. Λέγεται «χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας». Πολλοί απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη, προσθέτοντας βέβαια και τα γνωστά σενάρια περί αφελληνισμού του ελληνικού έθνους.
Κατ’ αρχήν, κανείς δεν μιλάει για «χωρισμό έθνους κι Εκκλησίας». Οταν η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας νιώθουν και αυτοπροσδιορίζονται «Ελληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι», τι να χωρίσει κάποιος; Την ψυχή των ανθρώπων; Αυτό που νιώθουν; Και πώς να το χωρίσει; Με νόμο; Μπορεί να υπάρξει διάταξη που λέει «όσοι πολίτες αισθάνονται Ελληνες πρέπει να πάψουν να νιώθουν ορθόδοξοι»; Αυτά τα επιχειρήματα είναι σκόπιμες γελοιότητες που σκοπό έχουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα βασικά προβλήματα, ένα από τα οποία είναι ο χωρισμός της Εκκλησίας από την… πολεοδομία.
Tο πρόβλημα που ανακύπτει φαίνεται ανάγλυφα σε όλη τη νησιωτική χώρα. Εκεί διάφοροι επιφανείς συμπολίτες μας καταπάτησαν τις ομορφότερες πλαγιές και παραλίες με χαρτιά ναοδομιών. Εβγαλαν άδειες για να χτίσουν δήθεν ναούς, και δίπλα στα μικρά εκκλησάκια φόρτωσαν το τοπίο με βίλες εκατοντάδων τετραγωνικών. Μέχρι και ταβέρνες έχουν χτιστεί με τον ίδιο τρόπο.
Οι ναοδομίες είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα υπέρβασης των νόμων, την οποία κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται για ίδιον όφελος. Αποτελούν όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τι συμβαίνει όταν λειτουργίες που πρέπει να ανήκουν σε δημοκρατικά ελεγχόμενα όργανα μεταβιβάζονται σε άτομα ή οργανισμούς που δηλώνουν ότι λογοδοτούν μόνο στον Θεό.
Η δημοκρατία και οι έλεγχοι που εμπεριέχει η πολιτική διαδικασία δεν λειτουργούν πάντα τέλεια. Λειτουργούν όμως καλύτερα από τις δημοκρατικά ανεξέλεγκτες δομές εξουσίας, όπως είναι η Εκκλησία. Οι πολιτικοί ελέγχονται για τις άδειες που δίνουν, οι μητροπολίτες όχι. Η προσπάθεια γενίκευσης, υπό τον παραπλανητικό τίτλο «χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας» δεν θα είναι απλώς ανόητη. Θα είναι και εκ του πονηρού. Δηλαδή κάτω από τον γενικό και συναισθηματικά φορτισμένο αυτό τίτλο, διάφοροι θα θελήσουν να αποφύγουν μέχρι και τον χωρισμό Εκκλησίας – πολεοδομίας. Για να μπορούν να χτίζουν, να τρώνε και να πίνουν εις υγείαν ημών των κορόιδων…
