Ο κλαυσίγελως της νέας διακυβέρνησης
Χρήστος Μέγας, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2009-02-14
«Οταν ταξιδεύεις με το ποτάμι στρίβεις μαζί του», διδάσκουν οι βουδιστές μοναχοί. Τι γίνεται όμως όταν σε έχει παρασύρει το ρεύμα; Οταν βγαίνουν στον αφρό τα προβλήματα που είχες ποντίσει στον λασπώδη πυθμένα;
Το τελευταία πέντε χρόνια η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έχει να επιδείξει παρά αλλεπάλληλες «στροφές» στην οικονομική πολιτική και άλλες τόσες τούμπες στο στιλ της εξουσίας. Θα έλεγε κανείς ότι αρχικά όντως έστριβε με το «ποτάμι». Εστράφη κατά των «νταβατζήδων», αλλά στη συνέχεια υπέκυψε για τα ΜΜΕ (τους). Ποτέ δεν λειτούργησε τον εισπρακτικό μηχανισμό, ενώ επέβαλε την αύξηση του ΦΠΑ. Ταυτόχρονα, μείωσε τη φορολογία στους μερισματούχους (25%), στέλνοντας τον λογαριασμό, διά της απογραφής, στους εργαζομένους. Ηταν η εποχή που το ποτάμι ακόμη έρρεε εντός της κοίτης και οι κυβερνητικές αστοχίες «περνούσαν» στην προηγούμενη... χρήση.
Μετά, όταν το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών ξεπέρασε το 14% του ΑΕΠ και το «άνοιγμα» του προϋπολογισμού έφτασε στο 3,5% του ΑΕΠ, κατέφυγε σε πρόωρες εκλογές. Για να πάρει αυστηρά μέτρα λιτότητας, καθώς τα προβλήματα έβγαιναν στην επιφάνεια. Η κυβερνητική φθορά, όμως και οι 152 βουλευτές ακύρωσαν τους σχεδιασμούς Καραμανλή, κάτι που αποκάλυψε ο (αποπεμφθείς) Γ. Αλογοσκούφης. Ξανά αλλαγή τακτικής και αναμονή της ευκαιρίας για τη λήψη μέτρων. Μέχρι που προέκυψε η διεθνής κρίση και όλοι (;) ανάσαναν: το έλλειμμα πλέον δεν μετράει και ο Γ. Παπαθανασίου προχώρησε σε νέα απογραφή, αυτή τη φορά κατά του Αλογοσκούφη, παρουσιάζοντας έναν τετραετή (2007-2010) κύκλο υψηλών ελλειμμάτων, αν και κατά την πρώτη διετία (2007-08) αυτά συνυπήρχαν με υψηλό ΑΕΠ.
Η ανικανότητα «διορθώνεται» από τυχοδιωκτισμό, οι νεοφιλελεύθερες αποφάσεις στην οικονομία χρεώνονται στην έλλειψη παραγωγικότητας του κοινωνικού τομέα, η φαυλότητα και ο πελατειακός κομματισμός καλύπτονται από ασύστολη τηλεοπτική προπαγάνδα. Ομως αυτά τα τρικ αποδείχτηκαν διαλυτικά για την οικονομία, καταστροφικά για την παραγωγική βάση, αποσυνθετικά για τον κοινωνικό ιστό. Και τα ψέματα αυτά έχουν κοντά πόδια (αν και για ορισμένους όχι και τόσο, στον βαθμό που διήρκεσαν τεσσεράμισι χρόνια).
Από τις συνεχείς στροφές και τις ανατροπές με μοναδικό στόχο τη διακράτηση εξουσίας, τώρα περάσαμε στη διάβρωση της ίδιας της εξουσίας. Ο πρωθυπουργός βρίσκεται προ αδιεξόδου, παρασυρμένος από τα οικονομικά αδιέξοδα. Οταν δεν ασχολείσαι με ένα πρόβλημα, θα έρθει η ώρα να ασχοληθεί αυτό μαζί σου. Η ΥΠΕΕ, διάδοχος του ΣΔΟΕ, όταν βγαίνει για έλεγχο αντιμετωπίζεται σαν δύναμη εισβολής. (Συνέβη στο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν, με μπράβους στη λ. Συγγρού, που πέταξαν έξω τους ελεγκτές - εφοριακούς). Τα έσοδα έχουν καταρρεύσει. Ο Καραμανλής ψηφίζει έναν ανεφάρμοστο προϋπολογισμό και ένα μήνα μετά τον ανατρέπει, στην προσπάθεια να εξευμενίσει τις Βρυξέλλες. Και όταν ο αρμόδιος υπουργός επιστρέφει στην Αθήνα ανασκολοπίζει το πρόγραμμα σταθερότητας, προετοιμάζοντας τον μηχανισμό των εκλογών. Στο ECOFIN ο Γ. Παπαθανασίου υπερψηφίζει τη... μισή εργασία, αλλά η Πετραλιά δηλώνει στους ιθαγενείς εργαζομένους ότι «θωρακίζεται» η απασχόληση.
Με τούτα και με τ’ άλλα, η κυβερνητική τακτική περιγράφεται μόνο από τη ρήση του Τσόρτσιλ για την πολιτική κατευνασμού του Τσάμπερλεν έναντι του Χίτλερ: «Επέλεξες τον εξευτελισμό για να αποφύγεις τον πόλεμο. Αλλά θα έχεις και τον εξευτελισμό και τον πόλεμο». Και η κυβέρνηση Καραμανλή, για να διακρατήσει την εξουσία, ευτέλισε τη διακυβέρνηση και δεν θα αποφύγει τις εκλογές. Με μια μικρή, φαιδρή, παρένθεση: το γέλιο των «υπηκόων». Τόσα και τόσα είδαμε το τελευταίο διάστημα. Ε, ας πέσει και μια κυβέρνηση από τον γέλωτα των πολιτών! Ή, καλύτερα, ο κλαυσίγελως της νέας διακυβέρνησης θα ακούγεται στις ρούγες εν μέσω σκανδάλων που επανέρχονται, καρικατούρας κοινοβουλευτισμού με... αποχωρούσα την πλειοψηφία και ενώ ο κυκλώνας της οικονομικής κρίσης σαρώνει κάθε οικογένεια.
Το τελευταία πέντε χρόνια η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έχει να επιδείξει παρά αλλεπάλληλες «στροφές» στην οικονομική πολιτική και άλλες τόσες τούμπες στο στιλ της εξουσίας. Θα έλεγε κανείς ότι αρχικά όντως έστριβε με το «ποτάμι». Εστράφη κατά των «νταβατζήδων», αλλά στη συνέχεια υπέκυψε για τα ΜΜΕ (τους). Ποτέ δεν λειτούργησε τον εισπρακτικό μηχανισμό, ενώ επέβαλε την αύξηση του ΦΠΑ. Ταυτόχρονα, μείωσε τη φορολογία στους μερισματούχους (25%), στέλνοντας τον λογαριασμό, διά της απογραφής, στους εργαζομένους. Ηταν η εποχή που το ποτάμι ακόμη έρρεε εντός της κοίτης και οι κυβερνητικές αστοχίες «περνούσαν» στην προηγούμενη... χρήση.
Μετά, όταν το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών ξεπέρασε το 14% του ΑΕΠ και το «άνοιγμα» του προϋπολογισμού έφτασε στο 3,5% του ΑΕΠ, κατέφυγε σε πρόωρες εκλογές. Για να πάρει αυστηρά μέτρα λιτότητας, καθώς τα προβλήματα έβγαιναν στην επιφάνεια. Η κυβερνητική φθορά, όμως και οι 152 βουλευτές ακύρωσαν τους σχεδιασμούς Καραμανλή, κάτι που αποκάλυψε ο (αποπεμφθείς) Γ. Αλογοσκούφης. Ξανά αλλαγή τακτικής και αναμονή της ευκαιρίας για τη λήψη μέτρων. Μέχρι που προέκυψε η διεθνής κρίση και όλοι (;) ανάσαναν: το έλλειμμα πλέον δεν μετράει και ο Γ. Παπαθανασίου προχώρησε σε νέα απογραφή, αυτή τη φορά κατά του Αλογοσκούφη, παρουσιάζοντας έναν τετραετή (2007-2010) κύκλο υψηλών ελλειμμάτων, αν και κατά την πρώτη διετία (2007-08) αυτά συνυπήρχαν με υψηλό ΑΕΠ.
Η ανικανότητα «διορθώνεται» από τυχοδιωκτισμό, οι νεοφιλελεύθερες αποφάσεις στην οικονομία χρεώνονται στην έλλειψη παραγωγικότητας του κοινωνικού τομέα, η φαυλότητα και ο πελατειακός κομματισμός καλύπτονται από ασύστολη τηλεοπτική προπαγάνδα. Ομως αυτά τα τρικ αποδείχτηκαν διαλυτικά για την οικονομία, καταστροφικά για την παραγωγική βάση, αποσυνθετικά για τον κοινωνικό ιστό. Και τα ψέματα αυτά έχουν κοντά πόδια (αν και για ορισμένους όχι και τόσο, στον βαθμό που διήρκεσαν τεσσεράμισι χρόνια).
Από τις συνεχείς στροφές και τις ανατροπές με μοναδικό στόχο τη διακράτηση εξουσίας, τώρα περάσαμε στη διάβρωση της ίδιας της εξουσίας. Ο πρωθυπουργός βρίσκεται προ αδιεξόδου, παρασυρμένος από τα οικονομικά αδιέξοδα. Οταν δεν ασχολείσαι με ένα πρόβλημα, θα έρθει η ώρα να ασχοληθεί αυτό μαζί σου. Η ΥΠΕΕ, διάδοχος του ΣΔΟΕ, όταν βγαίνει για έλεγχο αντιμετωπίζεται σαν δύναμη εισβολής. (Συνέβη στο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν, με μπράβους στη λ. Συγγρού, που πέταξαν έξω τους ελεγκτές - εφοριακούς). Τα έσοδα έχουν καταρρεύσει. Ο Καραμανλής ψηφίζει έναν ανεφάρμοστο προϋπολογισμό και ένα μήνα μετά τον ανατρέπει, στην προσπάθεια να εξευμενίσει τις Βρυξέλλες. Και όταν ο αρμόδιος υπουργός επιστρέφει στην Αθήνα ανασκολοπίζει το πρόγραμμα σταθερότητας, προετοιμάζοντας τον μηχανισμό των εκλογών. Στο ECOFIN ο Γ. Παπαθανασίου υπερψηφίζει τη... μισή εργασία, αλλά η Πετραλιά δηλώνει στους ιθαγενείς εργαζομένους ότι «θωρακίζεται» η απασχόληση.
Με τούτα και με τ’ άλλα, η κυβερνητική τακτική περιγράφεται μόνο από τη ρήση του Τσόρτσιλ για την πολιτική κατευνασμού του Τσάμπερλεν έναντι του Χίτλερ: «Επέλεξες τον εξευτελισμό για να αποφύγεις τον πόλεμο. Αλλά θα έχεις και τον εξευτελισμό και τον πόλεμο». Και η κυβέρνηση Καραμανλή, για να διακρατήσει την εξουσία, ευτέλισε τη διακυβέρνηση και δεν θα αποφύγει τις εκλογές. Με μια μικρή, φαιδρή, παρένθεση: το γέλιο των «υπηκόων». Τόσα και τόσα είδαμε το τελευταίο διάστημα. Ε, ας πέσει και μια κυβέρνηση από τον γέλωτα των πολιτών! Ή, καλύτερα, ο κλαυσίγελως της νέας διακυβέρνησης θα ακούγεται στις ρούγες εν μέσω σκανδάλων που επανέρχονται, καρικατούρας κοινοβουλευτισμού με... αποχωρούσα την πλειοψηφία και ενώ ο κυκλώνας της οικονομικής κρίσης σαρώνει κάθε οικογένεια.
