Για ποιούς και πώς κυβερνούν;

Οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα αρχίζουν να επιταχύνονται ενόψει των ευρωεκλογών (μόνον ευρωεκλογών;) καθώς η οικονομική κρίση σκιάζει την οικονομική και κοινωνική ζωή, η ένταση ανεβαίνει από τα περιστατικά βίας και η κυβέρνηση αγωνίζεται να επιπλεύσει με δεξιό κουπί στο βούρκο των σκανδάλων.

Η οικονομία μας τώρα μπαίνει στα βαθιά της οικονομικής κρίσης και αρχίζουν οι φωνές αγωνίας, όταν η κυβέρνηση κανένα δε μπορεί να πείσει ότι έχει σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης. “Βλέποντας και κάνοντας” και περιμένοντας ... Εν τω μεταξύ όμως οι απολύσεις αυξάνονται, μικροεπιχειρήσεις κλείνουν, εργαζόμενοι υποχρεώνονται να συμφωνήσουν σε μείωσης των αμοιβών τους, και τα δάνεια του ΤΕΜΠΕ γίνονται εργαλείο εκβιαστικών πιέσεων Τραπεζών σε βάρος των επιχειρηματιών που αγωνιούν, καθώς δεν ανήκουν στις ελίτ του τραπεζικού-επιχειρηματικού-κομματικού συστήματος.

Ποιός τρέφει τη διαφθορά; Το κράτος ή οι τράπεζες; Τα υπουργεία ή όσοι απαιτούν επιδοτήσεις; Ο εκάστοτε Παυλίδης ή ο όποιος Μανούσης; Αυτό είναι το κουβάρι της

αναξιοπιστίας, της απιστίας, της εγκληματικής δράσης κατά του δημοσίου συμφέροντος, του εξουσιασμού, του εκβιασμού, της διαφθοράς, της ιδιοποίησης, της συστηματικής παρανομίας.

Αυτή η κατάσταση δεν εκφράζει τις επιθυμίες και τις προσδοκίες της μεγάλης συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, τα συμφέροντα των πολλών, τα όνειρα των νέων.

Με λόγια και κορώνες στη Βουλή τα πολλά ανομήματα δεν κρύβονται. Ούτε η ανικανότητα λύσης των προβλημάτων. Όσους νόμους κι αν φέρει η κυβέρνηση, όσες παρακολουθήσεις κι στήσει ο εποπτεύων τις αστυνομικές αποτυχίες υπουργός,

δεν ελεγχθεί η αιματηρή εγκληματικότητα αν δεν υπάρξει πολύπλευρη κοινωνική, οικονομική πολιτική καταπολέμησης των αιτίων της εγκληματικότητας, αν η αστυνομία δεν ασχοληθεί με την συλλογή των πολυάριθμων πλέον πυροβόλων όπλων που διατίθενται στην αγορά, “αγορά“ την οποία πολύ καλά γνωρίζουν οι κυβερνητικοί.

Σε αυτό το σκηνικό η σοβαρή υποχώρηση των ποσοστών της ΝΔ στις ευρωεκλογές της 7 Ιουνίου θα επιδεινώσει περισσότερο την ανικανότητα διακυβέρνησης και θα δυναμώσει την απαίτηση για πρόωρες εθνικές εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση έχει τρόπους να μειώσει το πολιτικό κόστος, όχι όμως να διαφύγει. Μοιράζοντας έκτακτες επιδοτήσεις. Αξιοποιώντας τις πράξεις πολιτικής βίας, αιματηρής ή όχι, μπορεί να τη διευκολύνει να κρύβει την αποτυχία στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και να να περάσει μέτρα κατά των δημοκρατικών κινητοποιήσεων ή και των διεκδικήσεων των εργαζομένων. Είναι προφανές ότι τη διαχείριση των “ανώνυμων” πράξεων πολιτικής βίας την κάνει όποιος και όπως θέλει. Αλήθεια, ποιοί είναι αυτοί που έβαλαν αυτές τις μέρες γκαζάκια σε σειρά εκκλησιών; Θέλει πολλή σκέψη να αντιληφθεί κανείς πού μπορεί να μας οδηγήσει η ιδεολογική και πολιτική ανοχή σε αυτόκλητους “σωτήρες”;

Εναλλακτική λύση

Η αναζήτηση αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης και στις πολιτικές και στα ηγετικά πρόσωπα παραμένει ανάγκη, πόθος που δεν εκπληρώνεται από την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση.

Αυτό θα είναι και το κεντρικό πρόβλημα της περιόδου που θα ανοίξει η 7η Ιουνίου.

Καθώς κυβερνήσεις δεν μπορεί να υπάρξουν με ποσοστά της κατηγορίας του 30- 35% θα αυξηθεί η πίεση σωτηρίας του δικομματικού συστήματος. Και κυρίως η πεισματική αντίσταση στη συγκρότηση κυβερνήσεων συνεργασίας με τα επιχειρήματα περί αποτελεσματικότητας κλπ. Βλέπουμε ποιά είναι η αποτελεσματικότητα και η σχέση με την κοινωνία της μονοκομματικής διακυβέρνησης της ΝΔ ...

Όλες οι αντιδράσεις, οι αντιστάσεις, οι κινητοποιήσεις, οι αγώνες, οι διαμαρτυρίες, οι απαιτήσεις οδηγούν να τεθεί με νέους όρους το πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας : νέες πολιτικές υπέρ των πολλών στην οικονομία, την περίθαλψη, νέες πολιτικές υπέρ των νέων στην παιδεία και την απασχόληση, νέες πολιτικές υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, των δικαιωμάτων των πολιτών, της αντιμετώπισης της εγκληματικότητας, της έγκαιρης και έντιμης απόδοσης δικαιοσύνης._