Διαχείριση της βέβαιης ήττας

Ένας, ένα κόμμα θα είναι σίγουρα ηττημένοι των ευρωεκλογών. Το γνωρίζουμε από τώρα, όπως το γνωρίζει και η ηγεσία της Ν.Δ. και τα κυβερνητικά στελέχη. Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός καταφεύγει στα ύστατα μέτρα διαχείρισης της ήττας.

Προεκλογική εκστρατεία παραδοσιακού τύπου, με επιθετικές ομιλίες και καλλιέργεια κομματικού πάθους για την μείωση της αποχής. Προεκλογικές παροχές ή “παροχές” και εξυπηρετήσεις ανά την επικράτεια. Και κυρίως απόκρυψη των ευθυνών της για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης προβάλλοντας τις ... αποτυχίες των άλλων χωρών! Ο πρώτος στόχος του Κ. Καραμανλή είναι να μειώσει το εύρος της ήττας. Σημαντική θα είναι η απόσταση από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ουσιαστικό θα είναι επίσης και ύψος του ποσοστού της Ν.Δ. Μπορεί κανείς να πιστέψει ότι θα σταθεί για πολλούς μήνες μια κυβέρνηση με ποσοστό 35% και λιγότερο;

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη μείωση του εύρους της ήττας είναι η ανασυγκρότηση ενός ζωτικού πολιτικού χώρου, με εργαλείο την όξυνση των αντιθέσεων των αντιπάλων της. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να είναι η Ν.Δ. στην κυβέρνηση από τη διαίρεση των αντιπάλων της, καθώς είναι μειοψηφία στον λαό και οι πολιτικές της δεν επικροτούνται -τουλάχιστον- από την πλειοψηφία των πολιτών. Όσο προβάλλονται και αλληλο- αξιοποιούνται τα λάθη και οι συγκρούσεις των άλλων κομμάτων τόσο το καλύτερο για τη Ν.Δ.

Τελικός στόχος είναι διατήρηση της ικανότητας διαχείρισης της ήττας μετά την 8η Ιουνίου. Παρουσιάζοντας τις διαρροές ψήφων ως “προσωρινές”, απονευρώνοντας το μήνυμα τους, ενθυμούμενη αιφνιδίως ότι πρόκειται για ευρωεκλογές, η κυβέρνηση θα επιχειρήσει την υποβάθμιση της πλειοψηφικής απόρριψής της. Και αντιμετωπίζοντας τις μετεκλογικές αμφισβητήσεις με το γνωστό ήθος των κομματικών εξουσιών...

Η αυταρχική μεθόδευση

Μόνον κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί να κατανοηθεί η αυταρχική πρωθυπουργική μεθόδευση για το πρόωρο και αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής. Ο προφανής λόγος είναι η διακοπή των όποιων διεργασιών για τις υποθέσεις σκανδάλων - που ροκανίζουν το κυβερνητικό μέλλον. Συγχρόνως, όμως, ο Κ. Καραμανλής επιδίωξε να διακόψει τις κοινές - ουσιαστικά - επιθέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης, αδρανοποιώντας τον θεσμό στον οποίο εκδηλώνονται.

Τα “όπλα” της κυβέρνησης δεν είναι ισχυρά. Και αδυνατίζουν. Η αιτία δεν είναι η ανικανότητα των επικοινωνιακών επιτελείων. Η αιτία είναι ότι η ήττα αξίζει στην κυβέρνηση. Η αρνητική ψήφος προς την κυβέρνηση έχει ευρύτερη συναίνεση από τα ποσοστά της κάλπης : πολλοί νεοδημοκράτες ψηφοφόροι θέλουν ένα μήνυμα τιμωρίας, αλλά δεν τους πάει να ψηφίσουν άλλο κόμμα.

Η δεύτερη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ., χωρίς τα άλλοθι της πρώτης, αποκάλυψε στους πολλούς ότι η δυναμική εικόνα που την έφερε στη εξουσία ήταν καλομελετημένη σκηνοθεσία: έκρυβε ότι οι βασικές επιλογές της είναι μειοψηφικές, αξιοποίησε τη βαθιά απογοήτευση κρίσιμου τμήματος της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ από τη διαφθορά και τη διαπλοκή, αλλά και την αδυναμία (ανα)συγκρότησης μιας εναλλακτικής λύσης με την αριστερά.

Δεν γνωρίζουμε, βεβαίως, αν η μόνη ηττημένη των εκλογών θα είναι η Ν.Δ. Είναι όμως βέβαιο ότι η Ν.Δ. θα είναι. Η βαρύτητά της ήττας είναι το ζητούμενο, εξ’ ού και η ύστατη προσπάθεια της ηγεσίας της.

Το μείζον θέμα της διακυβέρνησης θα τεθεί με μεγάλη ένταση από τις 8 Ιουνίου.

Και μαζί η ύπαρξη, η προοπτική εναλλακτικής λύσης, η αξιοπιστία της, η αξιοπιστία των πολιτικών - των πολιτικών βουλήσεων και των πολιτικών προσώπων. Μάλιστα, αν οι πανευρωπαϊκές κάλπες επιβεβαιώσουν τις δημοσκοπήσεις που κρατούν στην πρώτη θέση την κεντροδεξιά, η ελληνική πολιτική ζωή από τις 8 Ιουνίου θα κυριαρχείται από την πίεση για κυβερνητική αλλαγή στην Αθήνα, μέσα όμως σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και συντηρητικό, ακατάλληλο για τις επείγουσες σημερινές ανάγκες τοπίο στις Βρυξέλλες.