Εξελίξεις Χωρίς την Αριστερά
Θόδωρος Μαργαρίτης, Δημοσιευμένο: 2004-01-26
Οι πρόσφατες ανακατατάξεις στο ΠΑΣΟΚ άνοιξαν μια δημόσια συζήτηση για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού.
Στη συζήτηση αυτή έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η υπό διαμόρφωση δημοκρατική παράταξη εμπεριέχει και το χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Ωστόσο η επικοινωνιακή πολιτική του Γ. Παπανδρέου στηρίζεται μέχρι στιγμής στις ιστορικές διαδρομές του ΠΑΣΟΚ, στην επανασυσπείρωση του κόμματος και κυρίως στη μεταφυσική που παράγει ο ρόλος του ιδρυτή και πατέρα του σημερινού ηγέτη.
Οι αναφορές στη δημοκρατική παράταξη έχουν περισσότερο το άρωμα μιας κεντρώας ιδεολογικής κατεύθυνσης στο βαθμό που οι έννοιες του σοσιαλισμού και της Αριστεράς παρακάμπτονται συστηματικά. Η επίκλησή τους δεν αποτελεί ένα ιδεολογικό ταμπού, αλλά μια σαφή προγραμματική οριοθέτηση στο πολιτικό σύστημα. Οι διαφορές της Αριστεράς με τη Δεξιά δεν έχουν ξεπεραστεί. Το πολιτικό παιχνίδι δεν πρέπει να εξαντλείται στη διεκδίκηση του μεσαίου χώρου. Οι πολιτικές με σοσιαλιστικό ορίζοντα, με βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές στην κοινωνία, αποτελούν κρίσιμες παραμέτρους για να υπάρξει μια πειστική αντεπίθεση στον ανερχόμενο νεοφιλελευθερισμό.
Από την άλλη πλευρά η ισχυροποίηση του δικομματισμού δεν συμβάλει στην προοπτική της σύγκλισης Κεντροαριστεράς και Αριστεράς. Η προοπτική αυτή μπορεί να προχωρήσει μόνο μέσα από τον ισότιμο διάλογο πολιτικών κομμάτων, συλλογικοτήτων και κινημάτων ώστε να υπάρξει μια πραγματική πλουραλιστική συσπείρωση όπως επιδιώκεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Οι μεμονωμένες προσχωρήσεις ή συμπράξεις ορισμένων στελεχών της Αριστεράς με το κυβερνητικό κόμμα είναι απολύτως σεβαστές, αλλά προφανώς δεν έχουν σχέση με την επίμονη προσπάθεια των συλλογικών απαντήσεων, με την επίπονη προσπάθεια για την τροποποίηση του συσχετισμού των δυνάμεων με ισχυρό και αυτοτελή ρόλο της Αριστεράς. Προχωράμε προς τις εκλογές σε συνθήκες σκληρής αντιπαράθεσης παραδοσιακών πολιτικών οικογενειών και με έντονη ανησυχία για την ίδια την ύπαρξη της Αριστεράς. Η ανανεωτική τάση του ΣΥΝ έχει από καιρό διατυπώσει με σαφήνεια τις διαφορετικές της προτάσεις σε μια σειρά επιλογές του κόμματος ώστε να υπάρξει αναπροσανατολισμός προς το ευρύ φάσμα των πολιτών που ενδιαφέρονται για τον αριστερό εκσυγχρονισμό και την οικολογία. Σήμερα όμως είναι απαραίτητο να στηριχτούν χωρίς ταλαντεύσεις τα ψηφοδέλτια του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς για να ανατραπεί η απόλυτη επικράτηση του δικομματισμού και για να εξασφαλιστεί η κοινοβουλευτική παρουσία του δημόσιου χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Στο νέο τοπίο που θα προκύψει από τις κάλπες έχει μεγάλη σημασία να καταγραφεί ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ με αυξημένη επιρροή. Να αναπτυχθεί αντικειμενικά μια ισχυρή πίεση για λύσεις προς τα αριστερά, για ριζική αναδιαμόρφωση του πολιτικού συστήματος με ένα νέο μπλοκ πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας.
Στη συζήτηση αυτή έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η υπό διαμόρφωση δημοκρατική παράταξη εμπεριέχει και το χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Ωστόσο η επικοινωνιακή πολιτική του Γ. Παπανδρέου στηρίζεται μέχρι στιγμής στις ιστορικές διαδρομές του ΠΑΣΟΚ, στην επανασυσπείρωση του κόμματος και κυρίως στη μεταφυσική που παράγει ο ρόλος του ιδρυτή και πατέρα του σημερινού ηγέτη.
Οι αναφορές στη δημοκρατική παράταξη έχουν περισσότερο το άρωμα μιας κεντρώας ιδεολογικής κατεύθυνσης στο βαθμό που οι έννοιες του σοσιαλισμού και της Αριστεράς παρακάμπτονται συστηματικά. Η επίκλησή τους δεν αποτελεί ένα ιδεολογικό ταμπού, αλλά μια σαφή προγραμματική οριοθέτηση στο πολιτικό σύστημα. Οι διαφορές της Αριστεράς με τη Δεξιά δεν έχουν ξεπεραστεί. Το πολιτικό παιχνίδι δεν πρέπει να εξαντλείται στη διεκδίκηση του μεσαίου χώρου. Οι πολιτικές με σοσιαλιστικό ορίζοντα, με βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές στην κοινωνία, αποτελούν κρίσιμες παραμέτρους για να υπάρξει μια πειστική αντεπίθεση στον ανερχόμενο νεοφιλελευθερισμό.
Από την άλλη πλευρά η ισχυροποίηση του δικομματισμού δεν συμβάλει στην προοπτική της σύγκλισης Κεντροαριστεράς και Αριστεράς. Η προοπτική αυτή μπορεί να προχωρήσει μόνο μέσα από τον ισότιμο διάλογο πολιτικών κομμάτων, συλλογικοτήτων και κινημάτων ώστε να υπάρξει μια πραγματική πλουραλιστική συσπείρωση όπως επιδιώκεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Οι μεμονωμένες προσχωρήσεις ή συμπράξεις ορισμένων στελεχών της Αριστεράς με το κυβερνητικό κόμμα είναι απολύτως σεβαστές, αλλά προφανώς δεν έχουν σχέση με την επίμονη προσπάθεια των συλλογικών απαντήσεων, με την επίπονη προσπάθεια για την τροποποίηση του συσχετισμού των δυνάμεων με ισχυρό και αυτοτελή ρόλο της Αριστεράς. Προχωράμε προς τις εκλογές σε συνθήκες σκληρής αντιπαράθεσης παραδοσιακών πολιτικών οικογενειών και με έντονη ανησυχία για την ίδια την ύπαρξη της Αριστεράς. Η ανανεωτική τάση του ΣΥΝ έχει από καιρό διατυπώσει με σαφήνεια τις διαφορετικές της προτάσεις σε μια σειρά επιλογές του κόμματος ώστε να υπάρξει αναπροσανατολισμός προς το ευρύ φάσμα των πολιτών που ενδιαφέρονται για τον αριστερό εκσυγχρονισμό και την οικολογία. Σήμερα όμως είναι απαραίτητο να στηριχτούν χωρίς ταλαντεύσεις τα ψηφοδέλτια του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς για να ανατραπεί η απόλυτη επικράτηση του δικομματισμού και για να εξασφαλιστεί η κοινοβουλευτική παρουσία του δημόσιου χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Στο νέο τοπίο που θα προκύψει από τις κάλπες έχει μεγάλη σημασία να καταγραφεί ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ με αυξημένη επιρροή. Να αναπτυχθεί αντικειμενικά μια ισχυρή πίεση για λύσεις προς τα αριστερά, για ριζική αναδιαμόρφωση του πολιτικού συστήματος με ένα νέο μπλοκ πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας.
