Μια ιστορία που θα ήταν αστεία αν…

Πολλές φορές η αντιπαλότητα και ο φανατισμός στις γραμμές της αριστεράς παίρνει τέτοιες διαστάσεις ακόμα και για απολύτως προφανή ζητήματα, που όταν εκφράζεται σε επιμέρους στιγμιότυπα φυσιολογικά θα προκαλούσε τη θυμηδία εκτός αν …

Αν, δεν υπήρχε στοχευμένη προσπάθεια προσωπικής εξόντωσης του ιδεολογικού και πολιτικού εσωκομματικού αντιπάλου.

Για την ιστορία αυτή που τώρα είμαι υποχρεωμένος να σας παρουσιάσω, η οποία έχει λάβει χώρα από τις 7 Μαΐου, δεν ήθελα να πω τίποτα γιατί θεώρησα ότι αποτελεί δυσφήμιση του πολιτικού μας χώρου!

Όμως τόσο οι γνωστοί …χιουμορίστες σχολιογράφοι της Κυριακάτικης Αυγής(16/05/10), όσο και διάφοροι …καλοθελητές κατά τις προσυνεδριακές διαδικασίες του ΣΥΝ διεκπεραίωσαν και διακινούν «ειδήσεις», στο κόμμα και στη νεολαία, κατά το δοκούν.

Πρόκειται για την συμμετοχή μου ως ομιλητή σε εκδήλωση της ΠΑΣΠ!!!

Την «φρικαλέα» αυτή απόφαση συμμετοχής μου σε εκδήλωση της φοιτητικής παράταξης στη ΦΜΣ Θες/νίκης την παρουσιάζουν έτσι απλώς για να αποδείξουν τι είναι αυτοί της Ανανεωτικής Πτέρυγας(!) που 12 μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές θέλουν να δώσουν με παρουσία τους ως ομιλητές …στήριξη στην ΠΑΣΠ!

Δεν αναφέρουν όμως τίποτε άλλο!

Λοιπόν, τα πραγματικά γεγονότα. Η πρόσκληση συμμετοχής σε μια εκδήλωση, που δεν θα ήταν η συνήθης προεκλογική- θα έπονταν άλλη- από την παράταξη της ΠΑΣΠ είχε ως θέμα: «1963 ως σήμερα, αγώνες για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Τιμή στον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Αλέκο Παναγούλη» και ομιλητές προτάθηκαν να είναι δύο: ο Αλέκος Αναστασιάδης, μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ(Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και εγώ. Θεώρησα και θεωρώ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι θα έπρεπε να πάω. Η προσωπική μου ιστορική διαδρομή και η όποια συμβολή μου στον αντιδικτατορικό αγώνα υπαγόρευαν αυτή τη στάση μου.

Για το που θα ομιλώ για τους αγώνες και πως θα τιμώ με την παρουσία μου τους αγωνιστές της αντίστασης δεν το διαπραγματεύομαι με κανένα!

Το ζήτημα βεβαίως θα ήταν απλό και θα είχε περάσει .

Υπήρξε όμως μια θλιβερή συνέχεια . Και γι΄αυτή μέχρι στιγμής δεν ήθελα να μιλήσω. Και το έπραξα ως σήμερα-που τέλειωσαν οι φοιτητικές εκλογές. Όταν όμως γίνεται η συνήθης σπέκουλα στις οργανώσεις του ΣΥΝ και της νεολαίας με απόλυτες διαστρεβλώσεις και με μισές ή εν τρίτον αλήθειες… τότε είμαι υποχρεωμένος να μιλήσω.

Ζητήθηκε, τρεις μέρες πριν την εκδήλωση, από τον γραμματέα της Νεολαίας να μην πάω. Δεν έδωσα συνέχεια γιατί ήμουν βέβαιος πως αν ήξερε το περιεχόμενό της δεν μπορούσε να έχει διαφορετική άποψη…

Η εκδήλωση τελικά ματαιώθηκε. Την ευθύνη της ματαίωσης την ανέλαβαν 15 μπάχαλοι, που με κοντάρια μπήκαν στο αμφιθέατρο ακριβώς την ώρα που πήγαινε να αρχίσει η εκδήλωση. Κατέβασαν τις αφίσες, πήραν το μικρόφωνο και συνέχισαν… τις λοιπές «δημοκρατικές διαδικασίες» αυτού που λέγεται φοιτητικό κίνημα μέσα στις σχολές σήμερα…Η με τη βία καταστολή της διακίνησης ιδεών, αφού έξω άλλες κυρίαρχες δυνάμεις ασκούν τη δική τους καταστολή…

Μια ακόμα συνήθης επέμβαση θα είχε συντελεστεί, χωρίς ενδιαφέρον , αν…. Αν δεν εμφανίζονται δύο φοιτητές, ισχυριζόμενοι ότι είναι μέλη της νεολαίας του ΣΥΝ οι οποίοι άρχισαν , δίνοντας παράσταση στους μπάχαλους, να με υβρίζουν χυδαιότατα, στο όνομα των επαναστατικών ιδεών της νεολαίας και του χώρου του ΣΥΝ τον οποίο εγώ, και όχι μόνο εγώ, αμαυρώνω.

Στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ που έγινε τις αμέσως επόμενες ημέρες παρουσίασα τα γεγονότα.

Η ομόφωνη κατάληξη ότι «δεν μπορεί οι εν λόγω φοιτητές σε καμία περίπτωση να είναι μέλη της νεολαίας του ΣΥΝ» πολιτικά μου αρκεί.

Η γραμματεία της σπουδάζουσας Θες/νίκης όμως, ίσως θα έπρεπε να το ψάξει λίγο περισσότερο…