Γιατί ένα νέο κόμμα μέσα στην δίνη της κρίσης;

Ένα νέο κόμμα γεννήθηκε. Η «Δημοκρατική Αριστερά». Προήρθε κυρίως από τις δυνάμεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού και ανεξάρτητους αριστερούς, που συµπίπτουν στην ανάγκη ευρύτερων συγκλίσεων στον προοδευτικό χώρο.

Η βασική ένσταση που άκουσα από φίλους για την δημιουργία αυτού του νέου φορέα μπορεί να συμπυκνωθεί στο «Γιατί μια νέα διάσπαση της Αριστεράς; Kαι ακόμα περισσότερο γιατί μέσα στην κρίση που απαιτείται η μεγίστη συσπείρωση;” Απολύτως εύλογα ερωτήματα και οφείλουμε όσοι αναλάβαμε το ρίσκο μιας τέτοιας επιλογής να απαντήσουμε με σαφήνεια.

Είναι αλήθεια ότι κάθε διάσπαση και ειδικά στην Αριστερά με το βεβαρυμμένο της ιστορικό, προκαλεί συγχύσεις, απογοητεύσεις και αποστρατεύσεις. Ήταν λοιπόν το διακύβευμα τόσο πολύ σημαντικό ώστε να δικαιολογήσει αυτές τις συνέπειες; Ισχυρίζομαι πως ναι. Ήταν. Γιατί η ποθητή ενότητα δεν είναι φετιχ, αξία αυτή καθ’ εαυτή. Δεν ειναι πανάκεια ούτε συναισθηματική επίκληση κομματικού πατριωτισμού κενή περιεχομένου. Οι θετικές η οι αρνητικές της επιπτώσεις εξαρτώνται από την κατεύθυνση που παίρνουν οι δυνάμεις που συσπειρώνονται, από την πολιτική που χαράζουν και κυρίως αν αυτή η ενότητα απλώνεται και στην κοινωνία ή αποτελεί τεχνητή συγκόλληση πολιτικών σχημάτων που αφόρα μόνο τους εντός των κομματικών τειχών. Στην περίπτωσή μας θεωρώ ότι η επικράτηση της εσωστρέφειας, και της τυφλής αντιπαλότητας προσώπων και συνιστωσών, η επικράτηση της καταγγελτικής μεγαλόστομης ρητορικής, της προβολής μαξιμαλιστικών στόχων και της εγκατάλειψης του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, κατέστησαν αναπόφευκτη αυτή την επιλογή. Διαφορετικά θα ήμασταν συνυπεύθυνοι.

Θα ήμασταν συνυπεύθυνοι πολύ περισσότερο ακριβώς γιατί υπάρχει μια πολύπλευρη κρίση που απαιτεί ενότητα. Ενότητα όμως μεγάλης κλίμακας με κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες όσο το δυνατό ευρύτερων αριστερών, δημοκρατικών, σοσιαλιστικών και οικολογικών δυνάμεων, όλων αυτών που ανεξαρτήτως προέλευσης αναζητούν σήμερα κοινωνικές και πολιτικές διεξόδους. Μια τέτοια ενότητα απαιτεί μια ανοικτή πολιτική που θα υπερασπίζεται την δημοκρατία και τους θεσμούς της που κινδυνεύουν. Με μια αριστερή πολιτική που θα είναι υπεύθυνη, ρηξικέλευθη και τολμηρή που δεν κάνει παραχωρήσεις στον λαϊκισμό και τον αριστερισμό. Μια πολιτική που θα ασχολείται με τα προβλήματα του σήμερα και του αύριο σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς και σε μια κοινωνία που κατακερματίζεται. Μια πολιτική με οδηγό τις ανάγκες των πραγματικών ανθρώπων και όχι τα ιδεολογικά στερεότυπα και αγκυλώσεις παρελθούσης χρήσεως.

Η Δημοκρατική Αριστερά λέει καθαρά: Υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από το νεοφιλελευθερισμό και το ΔΝΤ. Ο δρόμος που απαιτεί βαθιές τομές στο κράτος και την κοινωνία, στην υπεράσπιση του «δημόσιου συμφέροντος», στην ανθρώπινη διάσταση της κρίσης απλώνοντας ένα προστατευτικό δίκτυ κοινωνικής δικαιοσύνης πάνω από τα αδύναμα στρώματα και άτομα. Θέλουμε περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη ενοποίηση και αλληλεγγύη.

Η απάντηση στην Ελλαδα του ΔΝΤ δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η στασιμότητα. Περισσότερο παρα ποτε δεν εχουμε τώρα την πολυτέλεια να παριστάνουμε ότι η Αριστερά δεν είχε ευθύνες, δεν ήταν μέρος του προβλήματος, δεν χρειαζόταν να αλλάξει. Αντίθετα υπάρχει η ανάγκη έντιμα, ακόμα και με τις ώδινες του χωρισμού και του τοκετού ταυτόχρονα, πρώτοι εμείς να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για ένα νέο πολιτικό αύριο απαλλαγμένο από τις τρομακτικές στρεβλώσεις μιας μεταπολίτευσης που δεν λέει να πεθάνει.

Εμείς τολμήσαμε. Με ρίσκο και προσπάθεια, με κουράγιο. Δικαιούμαστε λοιπόν να απευθύνουμε το κάλεσμα σε κάθε αριστερό, οικολόγο, σοσιαλιστή, δημοκράτη πολίτη να πράξουν το ίδιο. Να αναταράξουν το κομματικό κατεστημένο, να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν και τις βεβαιότητες τους, να ξεβολευτούν. Και να ενωθούν .

Τάκης Παπαθεοδωροπουλος

Μέλος της προσωρινής Πανελλαδικης Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς