Η ευγενής αριστερά
Σωκράτης Τσιχλιάς, Η Καθημερινή, Δημοσιευμένο: 2010-06-03
Συμπαθώ, εκ της δημόσιας παρουσίας του, τον κ. Φώτη Κουβέλη. Ιδιοσυγκρασιακά εγκρατής, απροσποίητα ευγενής και ήπιος, με ρητορική ελαφρώς παλαιομοδίτικη, αλλά εντέλει αποτελεσματική. Δεν διαθέτει την ξέφρενη γοητεία του Λεωνίδα Κύρκου, αλλά είναι γνήσιος συνεχιστής της δικής του λογικής για την ανανεωτική Αριστερά.
Θα προσυπέγραφα επίσης τα περισσότερα από όσα διακήρυξε στην ομιλία του για την ίδρυση του νέου κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς: για τη δημοκρατία, την κοινωνική ισότητα, τους θεσμούς την ελευθερία και τα δικαιώματα, το ολέθριο πελατειακό κράτος που συνδημιούργησαν τα δύο μεγάλα κόμματα κ.λπ. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να διαφωνήσει με την καταγγελία της διαφθοράς, της ιδιοποίησης δημοσίων αγαθών, αλλά ακόμη και με τις θεμελιακές διακηρύξεις του κόμματος εναντίον «της γοητείας της βίας των λίγων και των εξουσιών, της στρατηγικής του αίματος και της έντασης που τρομοκρατεί». Επίσης, με τις θεμελιακές αρχές περί δημοκρατικού σοσιαλισμού, αριστερού ευρωπαϊσμού, μεταρρυθμιστικής στρατηγικής και οικολογικής εγρήγορσης, δύσκολα θα βρεθείς απέναντι.
Διάβασα με προσοχή τη δωδεκασέλιδη διακήρυξη του Φώτη Κουβέλη για τη Δημοκρατική Αριστερά: ευχές, θεωρητικά σχήματα και απέραντες γενικότητες. Φαντάζομαι ότι η ουσιώδης εμμονή σε δημοκρατικές διαδικασίες επιβάλλει οι θέσεις του κόμματος να δημιουργηθούν με συλλογικότητες και να ψηφισθούν από ένα μελλοντικό ιδρυτικό συνέδριο. Αυτός είναι όμως ο χρόνος του νέου κόμματος. Οι ανάγκες της πατρίδας είναι άλλες. Και είναι πιεστικές. Οι αγωνίες των πολιτών πληθαίνουν. Ελληνες κάθε κοινωνικής κατηγορίας απηυδησμένοι από τα κόμματα εξουσίας περιμένουν μιαν άλλη απάντηση, μιαν άλλη πειστική πρόταση, μιαν άλλη εγγύηση. Κάποιον καινούργιο αφηγητή του μέλλοντός μας.
Μπορεί άραγε ο κ. Φώτης Κουβέλης, οι εκλεκτοί συνεργάτες του και η Δημοκρατική Αριστερά να διατυπώσουν μιαν άλλη πρόταση εξουσίας; Εάν όχι σύντομα θα καταστεί μια ακόμη αριστερή λέσχη που θα διαγκωνίζεται για την είσοδό της στο Κοινοβούλιο. Μάλλον ελάχιστα χρήσιμη για τη χώρα και αρκετά ωφέλιμη για τα μέλη της.
Θα προσυπέγραφα επίσης τα περισσότερα από όσα διακήρυξε στην ομιλία του για την ίδρυση του νέου κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς: για τη δημοκρατία, την κοινωνική ισότητα, τους θεσμούς την ελευθερία και τα δικαιώματα, το ολέθριο πελατειακό κράτος που συνδημιούργησαν τα δύο μεγάλα κόμματα κ.λπ. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να διαφωνήσει με την καταγγελία της διαφθοράς, της ιδιοποίησης δημοσίων αγαθών, αλλά ακόμη και με τις θεμελιακές διακηρύξεις του κόμματος εναντίον «της γοητείας της βίας των λίγων και των εξουσιών, της στρατηγικής του αίματος και της έντασης που τρομοκρατεί». Επίσης, με τις θεμελιακές αρχές περί δημοκρατικού σοσιαλισμού, αριστερού ευρωπαϊσμού, μεταρρυθμιστικής στρατηγικής και οικολογικής εγρήγορσης, δύσκολα θα βρεθείς απέναντι.
Διάβασα με προσοχή τη δωδεκασέλιδη διακήρυξη του Φώτη Κουβέλη για τη Δημοκρατική Αριστερά: ευχές, θεωρητικά σχήματα και απέραντες γενικότητες. Φαντάζομαι ότι η ουσιώδης εμμονή σε δημοκρατικές διαδικασίες επιβάλλει οι θέσεις του κόμματος να δημιουργηθούν με συλλογικότητες και να ψηφισθούν από ένα μελλοντικό ιδρυτικό συνέδριο. Αυτός είναι όμως ο χρόνος του νέου κόμματος. Οι ανάγκες της πατρίδας είναι άλλες. Και είναι πιεστικές. Οι αγωνίες των πολιτών πληθαίνουν. Ελληνες κάθε κοινωνικής κατηγορίας απηυδησμένοι από τα κόμματα εξουσίας περιμένουν μιαν άλλη απάντηση, μιαν άλλη πειστική πρόταση, μιαν άλλη εγγύηση. Κάποιον καινούργιο αφηγητή του μέλλοντός μας.
Μπορεί άραγε ο κ. Φώτης Κουβέλης, οι εκλεκτοί συνεργάτες του και η Δημοκρατική Αριστερά να διατυπώσουν μιαν άλλη πρόταση εξουσίας; Εάν όχι σύντομα θα καταστεί μια ακόμη αριστερή λέσχη που θα διαγκωνίζεται για την είσοδό της στο Κοινοβούλιο. Μάλλον ελάχιστα χρήσιμη για τη χώρα και αρκετά ωφέλιμη για τα μέλη της.
