Νέα μεταπολίτευση

Η ρήξη στον Συνασπισμό γύρισε μια νέα σελίδα στην πολυτάραχη ζωή της Αριστεράς.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Κάθε «διαζύγιο» δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Εχει πόνο, ανασφάλειες, αγωνίες, συναισθήματα. Μερικές φορές όμως μπορεί να είναι λυτρωτικό. Οταν έχει μάλιστα το «άρωμα» μιας νέας και πιο δημιουργικής προσπάθειας.

Είναι αλήθεια ότι όσοι και όσες διατηρούμε τις ευαισθησίες της ανανεωτικής αριστεράς γινόμασταν -τα τελευταία δύο χρόνια- μάρτυρες μιας απίστευτης παρακμής. Το κόμμα μας, ο ΣΥΝ, το οποίο συνιδρύσαμε πριν από 20 χρόνια, έχανε το χαρακτήρα του. Τη φυσιογνωμία που γνώρισε ο κόσμος.

Η συμμαχία του με ορισμένες μικρές οργανώσεις στο ΣΥΡΙΖΑ γινόταν «στενός κορσές» που οδηγούσε αργά αλλά σταθερά στα παλαιοκομμουνιστικά στερεότυπα.

Η ευρωπαϊκή αντίληψη μετατρεπόταν σε μια άγονη γκρίνια που θύμιζε το αλήστου μνήμης «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Ο ριζοσπαστισμός εξελισσόταν στο τέλος σε μια ατέρμονη «επαναστατική γυμναστική» και η χρήση της βίας χανόταν μέσα σε περισπούδαστες αναλύσεις, με συνέπεια να θολώνει η αντίληψη για τον ειρηνικό, δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό.

Στην ίδια τη συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ εξελισσόταν μια συνεχής βυζαντινή διαμάχη για την ηγεσία ανάμεσα σε Αλαβάνο - Τσίπρα, με αποτέλεσμα τους 11 αρχηγούς στις πρόσφατες εκλογές και την ασταμάτητη ίντριγκα.

Δεν ήταν πια αυτό το κόμμα μας. Εχανε την ψυχή του. Χάναμε κι εμείς τη δική μας. Η ρήξη του συνεδρίου ανοίγει μια νέα σελίδα. Δεν έχει πια σημασία ποιος έχει την ευθύνη. Δεν έχει σημασία που η ηγετική ομάδα παρακολουθούσε αδιάφορα τις εκκλήσεις για αλλαγή πορείας. Σήμερα είμαστε μπροστά σε μια νέα κατάσταση. Είμαστε μπροστά σε μια δημιουργική προσπάθεια για την επαναθεμελίωση μιας σύγχρονης, ανοιχτής, αντιδογματικής Αριστεράς.

Το πολιτικό κενό είναι ολοφάνερο. Από τη μια έχουμε ένα ΠΑΣΟΚ που κινείται ολοταχώς μέσω ΔΝΤ σε νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη και από την άλλη μια Αριστερά που με αφορμή την οικονομική κρίση επιστρέφει στη «σιγουριά» των παραδοσιακών δογματικών πεποιθήσεων.

Και όμως, ο τόπος χρειάζεται μια Αριστερά της ευθύνης. Για την κοινωνία και το μέλλον της χώρας. Που να λέει αλήθειες και να μην οχυρώνεται στον εύκολο λόγο της καταγγελίας. Χρειαζόμαστε μια νέα αριστερή πολιτική πρόταση:

* Ικανή να ασκεί αυστηρή κριτική στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα και το αδιέξοδο των «ισχυρών αυτοδύναμων κυβερνήσεων», αλλά να κοιτά και τη δική της την «καμπούρα», να κάνει τη δική της αυτοκριτική, ώστε να είναι πειστική στους πολίτες.

Δεν μπορεί να αναπαράγει το κομματικό σύστημα της κρίσης. Δεν προσφέρει τίποτε η στήριξη συντεχνιακών κοινωνικών διεκδικήσεων που αναπαράγουν το πελατειακό κράτος. Δεν μας τιμά να διαιωνίζουμε μοντέλα πολιτικής των μεγάλων κομμάτων εξουσίας.

* Ικανή να μιλά για το δημόσιο συμφέρον πάνω από το κομματικό. Με δυο λόγια, δεν πρέπει να περιμένουμε τη χρεοκοπία της χώρας για να αποδείξουμε τα δεινά του καπιταλισμού. Ούτε βέβαια να έχουμε μια ψυχαναγκαστική νοοτροπία με επίκεντρο τις ψήφους διαμαρτυρίας.

* Ικανή να διαμορφώνει την οικολογία και την πράσινη πολιτική σε στρατηγικό σχέδιο για την οικονομία και την κοινωνία. Οχι μόνο σαν μια διεκδίκηση περιβαλλοντικών αιτημάτων, αλλά ως μια γενναία σύγκλιση των ιδεών της κοινωνικής κριτικής και των οικολογικών αναζητήσεων. Περίπου όπως τις ονειρεύτηκε ο σύντροφός μας Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Εδώ λοιπόν είμαστε. Αυτή η νέα σελίδα της Αριστεράς ανοίγει έναν διάλογο για το μέλλον. Με αυτοοργάνωση και ανοικτή διαβούλευση.

Οι «συνταγές» που γνωρίζαμε είναι μπαγιάτικες. Η γοητεία βρίσκεται στο να αναζητήσουμε νέες εναλλακτικές απαντήσεις.

Οι ανανεωτικοί του ΣΥΝ κάναμε ένα μεγάλο βήμα. Είναι θετικό ότι σήμερα συγκροτούμε ένα ανοικτό κόμμα με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές διαδρομές, είτε προέρχονται από το σοσιαλιστικό χώρο είτε από τον οικολογικό είτε από την ευρύτερη Αριστερά. Ανοίγουμε το δρόμο όλοι μαζί για ένα νέο κόμμα με το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο έως το τέλος του χρόνου. Δεν έχουμε «μαγικό ραβδάκι» ούτε αιώνιες βεβαιότητες. Εχουμε όμως τη διάθεση να αλλάξουμε το πολιτικό τοπίο και αυτό το αδιέξοδο πολιτικό σύστημα. Μας ενδιαφέρει μια νέα μεταπολίτευση. προχωρήσουμε...