Οταν οι βουλευτές προκαλούν...
Σήφης Πολυμίλης, ΤΟ ΒΗΜΑ, Δημοσιευμένο: 2011-01-13
Εδώ και πολύ καιρό όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί δίνουν όρκους διαφάνειας, διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους ότι θέλουν να απαλλαγούν από τα βαρίδια του παρελθόντος, και γενικώς συναγωνίζονται ποιος θα πρωτοστατήσει στην εξυγίανση της πολιτικής ζωής. Μόνο που για πολλοστή φορά όλες αυτές οι διακηρύξεις αποδεικνύονται φύκια για μεταξωτές κορδέλες... Ενώ υποτίθεται ότι κατανοούν πλήρως τη λαϊκή αγανάκτηση, ενώ εμφανίζονται πρόθυμοι στη διαλεύκανση μικρών και μεγάλων σκανδάλων, μόλις έρθει η ώρα της... κρίσης κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μείνουν στο απυρόβλητο.
Ακόμη και για υποθέσεις ήσσονος σημασίας όπου κατηγορούνται πολιτικοί _ δικαίως ή αδίκως, δεν έχει σημασία, αφού δεν είναι αυτοί αρμόδιοι να το κρίνουν _ κάνουν ό,τι μπορούν για να μην ασχοληθεί η Δικαιοσύνη. Μόλις χθες η Βουλή για πολλοστή φορά απέρριψε την άρση ασυλίας τεσσάρων βουλευτών για υποθέσεις που δεν είχαν καμία σχέση με την άσκηση των καθηκόντων τους. Για παράδειγμα, οι δύο υποθέσεις αφορούσαν βουλευτές που ήταν πρώην δήμαρχοι και είχαν κατηγορηθεί από δημότες τους για συγκεκριμένες ενέργειες που θεωρούσαν ότι τους έθιγαν, η άλλη συκοφαντική δυσφήμηση και η τελευταία παράνομη, όπως υποστηρίζονταν, χορήγηση άδειας επαγγέλματος. Πριν από λίγο καιρό είχε απορριφθεί επίσης η αίτηση για άρση ασυλίας ενός άλλου ταγού της νομιμότητας που είχε εισβάλει ως... χούλιγκαν σε γήπεδο.
Οι εκπρόσωποί μας θεώρησαν σχεδόν ομοφώνως ότι οι αρμόδιες δικαστικές αρχές δεν μπορούν να ασχοληθούν με τις συγκεκριμένες καταγγελίες, διότι προφανώς οι βουλευτές είναι πολίτες υπεράνω του νόμου ή εν πάση περιπτώσει ότι από τη στιγμή που εκλέγονται απολαμβάνουν ένα ειδικό καθεστώς προστασίας... Το ότι έχουμε καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αυτήν ακριβώς την τακτική, να μην αίρουμε την ασυλία για υποθέσεις άσχετες με την άσκηση των καθηκόντων τους, ότι τα όρια ανοχής του κόσμου έχουν πλέον εξαντληθεί, όπως και οι ίδιοι διαπιστώνουν, φαίνεται πως εν τέλει πολύ λίγο μετράει για τους πατέρες του έθνους. Αλλά και οι υποσχέσεις του Προέδρου της Βουλής ότι θα αλλάξει τον Κανονισμό για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο φαίνεται ότι ήταν μία ακόμη «άσφαιρη» υπόσχεση, αφού οι εκπρόσωποί μας έχουν διαμορφώσει μια εντελώς συντεχνιακή αντίληψη για την προάσπιση των συμφερόντων τους και τη διασφάλιση του ακαταδίωκτου, που τίποτε δεν τους σταματά. Κατά τα άλλα, βέβαια, κάνουμε εξεταστικές, προανακριτικές και γενικώς κάθε είδους επιτροπές για να αποκαθάρουμε τον δημόσιο βίο και να αποδείξουμε ότι από ’δώ και πέρα θα βασιλεύουν η διαφάνεια και η ισότητα στην εφαρμογή των νόμων.
Ακόμη και για υποθέσεις ήσσονος σημασίας όπου κατηγορούνται πολιτικοί _ δικαίως ή αδίκως, δεν έχει σημασία, αφού δεν είναι αυτοί αρμόδιοι να το κρίνουν _ κάνουν ό,τι μπορούν για να μην ασχοληθεί η Δικαιοσύνη. Μόλις χθες η Βουλή για πολλοστή φορά απέρριψε την άρση ασυλίας τεσσάρων βουλευτών για υποθέσεις που δεν είχαν καμία σχέση με την άσκηση των καθηκόντων τους. Για παράδειγμα, οι δύο υποθέσεις αφορούσαν βουλευτές που ήταν πρώην δήμαρχοι και είχαν κατηγορηθεί από δημότες τους για συγκεκριμένες ενέργειες που θεωρούσαν ότι τους έθιγαν, η άλλη συκοφαντική δυσφήμηση και η τελευταία παράνομη, όπως υποστηρίζονταν, χορήγηση άδειας επαγγέλματος. Πριν από λίγο καιρό είχε απορριφθεί επίσης η αίτηση για άρση ασυλίας ενός άλλου ταγού της νομιμότητας που είχε εισβάλει ως... χούλιγκαν σε γήπεδο.
Οι εκπρόσωποί μας θεώρησαν σχεδόν ομοφώνως ότι οι αρμόδιες δικαστικές αρχές δεν μπορούν να ασχοληθούν με τις συγκεκριμένες καταγγελίες, διότι προφανώς οι βουλευτές είναι πολίτες υπεράνω του νόμου ή εν πάση περιπτώσει ότι από τη στιγμή που εκλέγονται απολαμβάνουν ένα ειδικό καθεστώς προστασίας... Το ότι έχουμε καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αυτήν ακριβώς την τακτική, να μην αίρουμε την ασυλία για υποθέσεις άσχετες με την άσκηση των καθηκόντων τους, ότι τα όρια ανοχής του κόσμου έχουν πλέον εξαντληθεί, όπως και οι ίδιοι διαπιστώνουν, φαίνεται πως εν τέλει πολύ λίγο μετράει για τους πατέρες του έθνους. Αλλά και οι υποσχέσεις του Προέδρου της Βουλής ότι θα αλλάξει τον Κανονισμό για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο φαίνεται ότι ήταν μία ακόμη «άσφαιρη» υπόσχεση, αφού οι εκπρόσωποί μας έχουν διαμορφώσει μια εντελώς συντεχνιακή αντίληψη για την προάσπιση των συμφερόντων τους και τη διασφάλιση του ακαταδίωκτου, που τίποτε δεν τους σταματά. Κατά τα άλλα, βέβαια, κάνουμε εξεταστικές, προανακριτικές και γενικώς κάθε είδους επιτροπές για να αποκαθάρουμε τον δημόσιο βίο και να αποδείξουμε ότι από ’δώ και πέρα θα βασιλεύουν η διαφάνεια και η ισότητα στην εφαρμογή των νόμων.
