Κεντροαριστερά
Γιώργος Λακόπουλος, Τα Νέα, Δημοσιευμένο: 2013-08-03
«Εγκαταληφθείσα, πλην ζωηρή και με πολλά προσόντα, ζητεί κύριον, ή κυρίους - αλλά και κυρίες γίνονται δεκτές - για σοβαρή σχέση». Δεν είναι αυτό που φαίνεται. Προκύπτει άλλωστε από την υπογραφή: «Κεντροαριστερά». Μόνη, έρημη και ξεχασμένη, η μόλις πριν από μερικούς μήνες πολύφερνη νύφη της ελληνικής πολιτικής σκηνής, αναζητεί κάποιον να τη συνοδεύσει τουλάχιστον στις προσεχείς κάλπες.
Να το δούμε αλλιώς. Ποιος είναι σήμερα η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα; Μέχρι πρόσφατα ήταν πολλοί όσοι διεκδικούσαν για εαυτούς και αλλήλους τον τίτλο. Σήμερα ίσως ο μόνος που μπορεί να προβάρει το κοστούμι είναι ο Φώτης Κουβέλης.
Το ΠΑΣΟΚ ως φυσικός φορέας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δύσκολα θα μπορούσε πλέον να εμφανιστεί ως εν ενεργεία φορέας της ελληνικής Κεντροαριστεράς.
Μένει λοιπόν η ΔΗΜΑΡ μετά την απαλλαγή της από τους περιορισμούς της συμμετοχής της στο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Δημοσκοπικά δείχνει να της κόστισε η έξοδος. Αλλά ο Φώτης Κουβέλης, με κάποια καθυστέρηση είναι αλήθεια, περνάει στην αντεπίθεση.
Το πρώτο που προσπαθεί είναι να εκθέσει τους πρώην συνεταίρους του. Στον Σαμαρά καταλογίζει ότι έστησε την υπόθεση της ΕΡΤ για να πάει σε εκλογές με το φωτοστέφανο του μεταρρυθμιστή που δεν τον αφήνουν να κάνει τη δουλειά του. Και στον Βαγγέλη Βενιζέλο ότι κινήθηκε σε υπόγειες διαδρομές με τον Πρωθυπουργό και εγκατέλειψε την υπόθεση της Κεντροαριστεράς. Εριξε το γάντι, αλλά μέχρι στιγμής κανείς από τους άλλους δεν το σήκωσε.
Το χαρτιά που έχει στα χέρια του αυτή τη στιγμή ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ για να πάρει την πιστοποίηση του κεντροαριστερού φορέα για το κόμμα του είναι συγκεκριμένα: δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα εσωκομματικά προβλήματα όπως οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, διαθέτει περιθώρια χειρισμών στη Βουλή, ιδίως όσο η κυβερνητική πλειοψηφία δοκιμάζεται από ανταρσίες και παραμένει πάντα αξιοπρεπής διέξοδος για τους απελπισμένους της κάλπης που δεν μπορούν να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ ούτε θέλουν να φτάσουν ώς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αρκούν αυτά για να δώσουν στον κυρ Φώτη το κλειδί από το ρετιρέ της Κεντροαριστεράς; Θα κριθεί από πολλά. Κυρίως όμως από την ικανότητα του ιδίου να πείσει ότι οι χειρισμοί που έκανε τους τελευταίους μήνες υπάκουαν σε αυτό που έλεγε ο Νίτσε: «Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι».
Να το δούμε αλλιώς. Ποιος είναι σήμερα η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα; Μέχρι πρόσφατα ήταν πολλοί όσοι διεκδικούσαν για εαυτούς και αλλήλους τον τίτλο. Σήμερα ίσως ο μόνος που μπορεί να προβάρει το κοστούμι είναι ο Φώτης Κουβέλης.
Το ΠΑΣΟΚ ως φυσικός φορέας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δύσκολα θα μπορούσε πλέον να εμφανιστεί ως εν ενεργεία φορέας της ελληνικής Κεντροαριστεράς.
Μένει λοιπόν η ΔΗΜΑΡ μετά την απαλλαγή της από τους περιορισμούς της συμμετοχής της στο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Δημοσκοπικά δείχνει να της κόστισε η έξοδος. Αλλά ο Φώτης Κουβέλης, με κάποια καθυστέρηση είναι αλήθεια, περνάει στην αντεπίθεση.
Το πρώτο που προσπαθεί είναι να εκθέσει τους πρώην συνεταίρους του. Στον Σαμαρά καταλογίζει ότι έστησε την υπόθεση της ΕΡΤ για να πάει σε εκλογές με το φωτοστέφανο του μεταρρυθμιστή που δεν τον αφήνουν να κάνει τη δουλειά του. Και στον Βαγγέλη Βενιζέλο ότι κινήθηκε σε υπόγειες διαδρομές με τον Πρωθυπουργό και εγκατέλειψε την υπόθεση της Κεντροαριστεράς. Εριξε το γάντι, αλλά μέχρι στιγμής κανείς από τους άλλους δεν το σήκωσε.
Το χαρτιά που έχει στα χέρια του αυτή τη στιγμή ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ για να πάρει την πιστοποίηση του κεντροαριστερού φορέα για το κόμμα του είναι συγκεκριμένα: δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα εσωκομματικά προβλήματα όπως οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, διαθέτει περιθώρια χειρισμών στη Βουλή, ιδίως όσο η κυβερνητική πλειοψηφία δοκιμάζεται από ανταρσίες και παραμένει πάντα αξιοπρεπής διέξοδος για τους απελπισμένους της κάλπης που δεν μπορούν να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ ούτε θέλουν να φτάσουν ώς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αρκούν αυτά για να δώσουν στον κυρ Φώτη το κλειδί από το ρετιρέ της Κεντροαριστεράς; Θα κριθεί από πολλά. Κυρίως όμως από την ικανότητα του ιδίου να πείσει ότι οι χειρισμοί που έκανε τους τελευταίους μήνες υπάκουαν σε αυτό που έλεγε ο Νίτσε: «Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι».
