Φαιά ζώνη

Δεν άντεξα στη λαίλαπα

της ατμοσφαιρικής κατακρήμνισης

Μανώλης Γλέζος, Νέκυιαι Ωδαί

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός και η προστασία τους, χωρίζουν – ή πρέπει να χωρίζουν – τις αριστερές και τις δεξιές ακραίες αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Παρά τη μυθοπλασία στις εκατέρωθεν αφηγήσεις η απελευθέρωση του ανθρώπου (ακόμα κι από τον κακό εαυτό του) και η επιλογή του δικού του δρόμου προς την προσωπική δικαίωση και ευτυχία θέτει το όριο ανάμεσα στους μεν που αγωνιούν και αγωνίζονται και στους δε.

Αυτοί οι δε, είναι οι αμετανόητοι της ιστορικής εμπειρίας λαθών και εγκλημάτων που αδυνατούν να συλλάβουν το νόημα του σεβασμού του άλλου, οι κινούμενοι στο λυκόφως μιας αδικαίωτης παρελθοντολαγνείας, οι πλασματικά οργίλοι και επιλεκτικά καταγγέλλοντες, οι μαυραγορίτες της εκμετάλλευσης της δυστυχίας, οι εκχυδαϊστές του φόβου οι οποίοι μας τάζουν μέρες πανικού και νύχτες βίας.

Όσο δύσκολο και αν είναι σήμερα να εντοπίσεις τον πραγματικό εχθρό, να τον αισθανθείς ως τέτοιο και να του (συμπερι)φερθείς ανάλογα, αφού Κράτος, κοινωνία, κόμματα, πολιτικοί, συμπολίτες, γείτονες γίνονται και ξεγίνονται φίλοι, σύμμαχοι και εχθροί κατά περίπτωση, νομίζω ότι το κριτήριο του σεβασμού των δικαιωμάτων (του οποιουδήποτε «άλλου») πρέπει να παραμείνει η σταθερή πυξίδα πολιτικής επιλογής.